Please login or register.

Login with username, password and session length
 

News:

Visit our new Candy Blog for the latest news and updates from Candy editorial team!



Author Topic: Ang Babaeng Walang Boypren ^u^ [repost & revised]  (Read 678 times)

yahk06

  • cotton candy
  • *****
  • Posts: 1695
  • Karma: +88/-10
  • #bringbackTTsCreativeCorner
    • MAH Wattpad
Ang Babaeng Walang Boypren ^u^ [repost & revised]
« on: February 03, 2013, 05:48:38 PM »
Hello gurls~ :) It's me, KHAY. :) Posting my newest ever story. Hoho~ Napost ko na ito sa isa kong account (theUntamed06) kaya lang ide-delete ko rin iyon dahil may mali sa story. hihi~ Kaya eto po ang revised version. :)

Hope you guys like it~ ;)



Prologue

Ang babaeng walang boypren. BOW.


Oo na. Ako na yun! AKO NA! AKO NA! Wala ng iba! Ako na talaga yun!


Paulit ulit? Unli? Unli? :D   


Psshh. Kahit kailan ay hindi pa talaga ako nagkaboyfriend. Amp. Ewan ko ba naman kasi sa buhay pag-ibig ko. Parang wala ata akong swerte pagdating sa lovelife eh.   Napag-iiwanan na ika nga nila.

Paano ba naman kasi, simula sa simula hanggang ngayon, wiz boyfriend ang lola niyo~  Isang certified NO BOYFRIEND SINCE BIRTH! Ouch. Mabuti sana kung teenager palang ako, kaso HELLO, twenty na po ako! T-W-E-N-T-Y!



Pakiramdam ko, walang saysay ang teenage life ko.  Yung mga kaibigan ko nung high school,  nagsisipagpilahan ang mga suitors nila. Samantalagang ako, ayun, taga amoy ng bulaklak na bigay sa kanila, taga kain ng chocolates, taga basa ng love notes, at number fan sa lovelife nila. Minsan, nagiging bridge pa.


Pero hanggang dun lang. Hanggang bridge lang! Walang huminto sakin.



Humantong na lang ako ng college, ZERO lovelife parin. Na-iimagine ko pa dati na sa wakas new environment pagdating ng college. New people. New friends. New life. And a chance to have lovelife. Pero WALA PARIN. Nameet ko ang new people. Nagkaroon ng new friends. Ng new life. Pero walang lovelife.


Ako ba ang may mali? Pero nagkakagusto naman ako sa opposite sex ah! Sandamakmak nga crushes ko eh!  Pero ni isa, walang nagka-interest sakin.

Ang dami ko naman kaibigang lalaki, pero hanggang doon lang. Hanggang friends lang.


Siguro hindi ako yung tipo na pang-girlfriend.  Ang tingin lang nila sakin, little sister o big sister. Hanggang dun lang.


Kadalasan bago matulog, hindi ko maiwasan mag-imagine ng may lovelife. Yung bang may boyfriend ka. At the same time, best friend mo rin siya. Nasasabi mo lahat ng nasa isip mo. Na kahit walang kwentang bagay, kinukwento mo sa kanya. Na andyan siya pag may problema ka at andyan ka rin para sa kanya. Na ang saya saya mo kapag kasama mo siya. Na parang ayaw mo na matapos ang mga masasayang sandali. At kapag may kumplikasyon, nasusolusyunan niyo. And then, happy ending~



Haiii~ may darating pa kaya ang prince charming para sakin?  Magkakalovelife pa kaya ako?



Ayoko na ng imagination. Gusto ko ng reality!



There 'ya go~ :) Support and Comments are HIGHLY appreciated. >3<

yahk06

  • cotton candy
  • *****
  • Posts: 1695
  • Karma: +88/-10
  • #bringbackTTsCreativeCorner
    • MAH Wattpad
Re: Ang Babaeng Walang Boypren ^u^ [repost & revised]
« Reply #1 on: February 15, 2013, 07:28:25 PM »
Chapter 1: The Beginning


“Cottoncandyyyyyy!” masayang pamungad ko pagkasagot na pagkasagot niya. “I’m sooooo happy!!! Care to celebrate with me?!”


“Namaaan! Mabibingi ako sayo niyan eh!” natatawang sagot niya. At kahit hindi ko nakikita, pakiramdam ko nilayo niya yung telepono sa tenga niya. Haha.


Natawa na lang din ako. “Haha. Sorry sorry.”


“At mukhang masayang masaya ka nga. What’s up?” sa boses niya ay halata mong curious.


Bigla na naman ako nakaramdam ng excitement. “Finally, something’s in my hand right now that I’ve been looking forward to since the beginning! I’m just soooo happy!” napapikit pa ako na animo’y nagd-daydream. xD


“Asdfgh~!!” natawa naman ako sa sagot niya. Ganyan talaga yan kapag hindi niya agad nage-gets yung sinasabi ko. Haha. “Translation please?”


See? I told ‘ya! xD


“Well, natanggap ko naman na po ang aking mahiwagang SMACK GOWN!” sumasayaw sayaw pa ako habang yakap yakap ko ang smack gown ko. “Which totally means, makaka-intern ako! Yayyyy~”


“Wooooow! Congrats Cottoncandyyyyy! Yeaaaa~” pakiramdam ko naman ay nakikisayaw din siya sakin. Hehe~ “This calls for a celebration! Libre! Libre! Libre!”


“Thank you so much!! Kaya nga kita tinawagan diba!? Niyayaya kitang makipagcelebrate with me!” at yun naman talaga ang dahilan ng pagtawag ko, ‘ayt? :D


“Wahaha~! Okay, your pick this time ‘coz this is your moment~”


“O’right~ See you in 30 minutes!”


*call ends*


And when I say 30 minutes, that actually means... 1 hour. ;D


Agad agad naman na ako naligo para mabawasan ang habit na gawing 1 hour ang 30 minutes. Haha~ I could have said it ‘see you in 1 hour’... pero instead iba ang nasabi ko. So I guess hindi ang preparations ang dapat palitan, kundi ang habit na mag sabi ng ‘see you in 30 minutes’. Haha~



Yung kausap ko pala kanina sa telepono ay walang iba kundi ang high school bestfriend ko, si Sarah. Nasanay na kami sa tawagan naming ‘Cottoncandy’. Nope, hindi dahil mahilig kami sa cottoncandy. Hehe. Nakuha namin yun sa Candymag specifically sa Teentalk, isa sa mga post ranks nila. Mahilig kasi kaming tumambay dun nung high school.



And after long years, eto parin, nakatambay sa Teentalk. Nagshe-share ng kwento ng buhay ko. Hehe~ Nadagdagan nga lang, nakikitambay narin sa Wattpad. Hoho~



*time check*


Oppps. 30 minutes has passed at kakatapos ko palang mag-ayos. Haha~ I told ‘ya! :D Lagot na talaga ako kay Sarah.



After 123456789 yeaaaaaaaaaaaars! Sa wakas, nakarating na rin ako sa tagpuan namin.


“Sorry---”


Agad naman niyang hinarap yung kamay niya sakin na para bang sinasabing ‘don’t talk’.


“I just arrived kaya no need to say sorry.” Sabay ngiti niya.


Maya maya pa…..












“WAAAAAAHHHHHHHHHHHHHH~!! I miss you soooooo much!!!!!” with the undying super-duper-bone-crashing huuuuuuuug! *u*


Tumagal siguro kami ng 3 minutes na naka-hug sa isa’t isa at sumasayaw sayaw pa. Haha~ Pinagtitinginan na nga kami ng mga tao dito sa mall. xD


At naghiwalay din naman kami. Hihi~


“Haii grabe! Super miss kita Cots! Muaaa~” sorry naman, ganyan talaga ako pag super miss ko ang isang tao. ;D


“Ako din Cots! Ang tagal natin hindi nagkita~ huhu~” Ang drama namin ‘no? Haha~ Drama queens. “So, saan tayo ngayon? And tell me everything about today.”


To start with, oo hindi kami madalas magkasama o magkita ni Sarah. Magkaiba kasi kami ng university na pinapasukan. Magkaiba rin kami ng kinukuhang kurso. BS Nursing sa kanya at BS Medical Technology naman ang akin. Isa pa, malayo layo rin ang tinitirahan namin sa isa’t isa.


“Hmmm... Sa Carmela’s Bakeshop tayo? Namiss ko ang Buko pie at Empanada nila!”


So ayun nga, nagtungo kami sa 4th floor ng mall kung nasaan ang food court. Medyo marami rami ang tao dahil Sunday ngayon. Mabuti na lang din nakahanap kami ng table. Naupo lang kami at tumayo na ako para mag-order.


“What’s yours?” tanong ko sa kanya.


“Our favorites!” nakangiting sagot niya.


So nag-order naman na ako ng dalawang maliit ng buko pie, empanada, at ang pinaka-paborito namin, ang creampuffs. Sinamahan ko narin ng somai. Yum yum~ Hindi rin kami gutom eh nu? :D




“Ano kayang masarap... eto? Eto? O eto? O eto?”




Napatingin naman ako dun sa nagsalita. Napangiti na lang ako. Ganyan din kasi kami ni Sarah nung una kaming kumain sa Carmela’s, nalilito. Sa dami ba naman ng sini-serve nila at sa unang tinging palang ay talagang masarap na, hindi ka ba naman malilito? >U<


So I guess, first time din niya dito.


“I suggest subukan mo ang famous buko pie nila.” Nakangiti kong sabi.


Bigla naman siyang napatingin sakin na parang puzzled. Opps. :| Nakaramdam naman ako ng hiya! Caerelle naman kasi! Hindi naman ikaw yung tinatanong, sagot ka ng sagot! >w<  Umiwas na lang ako ng tingin sabay nagmamadaling pumila para magbayad.


Nakakahiya talaga! Isipin pa niya ang tsismosa ko at nakikinig ako paligid. Well, kasalanan ko ba kung malakas pandinig ko? Isa pa, ang tawag dun ay awareness. Aware lang ako sa paligid ko!


Habang nasa pila ay hindi ko naman maiwasang mapatingin ulit dun sa mama kanina. Napansin ko naman na buko pie nga ang in-order niya. Yay~ nakinig pala siya sa suggestion ko. :D



Matapos kong bayaran ang in-order ko ay agad naman na akong bumalik sa table namin ni Sarah.


“Ang dami talagang tao sa Carmela’s kahit kalian.”


Kinuwento ko naman na sa kanya ang tungkol sa pagkatanggap ko ng smack gown ko. Siguro nga mababaw kung iisipin pero masayang masaya ako. Dahil syempre nu, ikaw ba naman makakapag-intern hindi ka masaya? Yun na ata ang pinapangarap ng lahat ng MEDTECH STUDENTS. :)


“After ng 6-month internship, graduation na! Waaaa~”


“Waaaah~ Excited na akong grumaduate tayo~!!”


At para na naman kaming baliw nitong bestfriend ko. Haha~ Ganito pala yung feeling ng malapit ka ng grumaduate. Eh yung feeling kaya sa graduation day mismo? Waaa~ Ayoko munang isipin.

Parang mas gusto kong isipin ang magiging kapalaran ko ngayong internship. Syempre, bagong environment na naman. Wala na kami sa school. New adjustments din. And I guess new people to meet? New people to be part of my life... of my life story?




Well, I’m damn excited to find out!








And I was never excited as I am right now. :)

« Last Edit: March 24, 2013, 08:31:25 PM by yahk06 »

yahk06

  • cotton candy
  • *****
  • Posts: 1695
  • Karma: +88/-10
  • #bringbackTTsCreativeCorner
    • MAH Wattpad
Re: Ang Babaeng Walang Boypren ^u^ [repost & revised]
« Reply #2 on: March 24, 2013, 08:30:02 PM »
Chapter 2: First Day


Hiyaaaaaah~ *yawn* Grabe, inaantok pa ako pero kailangan bumangon ng mas maaga pa kaysa sa kinasanay ko last semester. Kung noon 6 a.m. ang bangon ko, ngayon naman 4 a.m. Excited much para sa 7 a.m. duty? :D


Kahit inaantok ay nagmadali na akong bumangon para maligo and everything. Mabuti na lang talaga at naplantsa ko na kagabi pa yung uniform ko. Whew~


Actually, hindi pa proper duty namin today. Orientation and tour pa lang. Bukas pa ang duty proper namin. Hehe. Pero ang ayos ko ngayon ay akala mo magca-camping. Haha. Pano ba naman, punung puno yung backpack ko. xD Eh ang sabi kasi ni Mam, kapag early daw natapos ang orientation at tour, diretso na raw kami sa assigned section namin. Kaya nagreready lang ako! :D


“Uy, good morning Tita Jing!” medyo nagulat kong bati sa aking beloved tita. Ang alam ko kasi, 6 gumigising si Tita. :)


“Aba anak, ang aga-aga palang bihis na bihis ka na!” siya rin ay halata mong nagulat! Hehe~ Paano, nasanay na siyang 6 ako gumigising at pahirapan pa! Well, bagong buhay ako. Haha! “Ay, oo nga pala! May duty ka na nga pala ngayon. Nakalimutan ko! Hindi tuloy kita na-ihanda ng almusal! Ba’t mo kasi ako hindi ni-remind kagabi bata ka!”


Natawa na lang ako sa kanya. “Ay nako Tita, wag na po! Ako na. Kaya ko nga po hindi na sinabi sa inyo para hindi na kayo mag-abala pa. Alam ko naman po mamaya pa ang gising niyo eh.” Malambing kong sagot ko sa kanya. “Ba’t po ba an gaga niyo bumangon?”


“Kinailangan ko magCR eh. Pero siya, gising naman na ako, ako na maghahanda ng almusal mo.”


Si Tita talaga oh! Kahit kalian, the best! “The best Tita in the world ka talaga!!” sabay super hug sa kanya. Natawa naman siya sakin.

“Bolerang bata!” natatawang sabi niya.


---


5:45 palang ay umalis na ako ng bahay. Mahirap na, baka masayang pa ang pagbangon ko ng maaga. Pano kasi, halos isang oras ang byahe mula dito samin papuntang hospital. Tas two rides pa. Tsk.

Pero bago pa ako tuluyang nakaalis ng bahay ay sandamakmak na reminders pa ang natanggap ko kay Tita. Kesyo wag daw ako magpapalipas ng gutom dahil alam niyang mahirap ang buhay sa duty. Panigurado daw na mapapagod talaga kami kaya kelangan puno yung tyan namin.

Haii~ si Tita talaga! Kaya mahal na mahal ko yun eh! :)


Tinext ko naman na agad yung mga girl friends ko na sina Heids, Minee, and Ate Zhe kung nasan na sila. Usapan kasi namin magkikita kita kami sa may gate ng hospital para sabay na kami pupunta sa conference hall churva. Ayoko naman mag-isa pumunta dun dahil hindi ko kabisado ang hospital kahit minsan na kaming nagpunta dun nung nagpa-Medical examination kami. Ok I know, weakness ko talaga ang magmemorya ng lugar. Mahirap akong maka-familiarize eh. XD



Haiiiii~ Kapag sinuswerte ka nga naman, ang traffic!! Pero sana wag naman akong ma-late. Please oh Lord~ >u<

At sa wakas, ang bait talaga ni Lord~ nalampasan din namin yung traffic. Whew~ Pano, may nagbungguang jip. Hanubayan, umagang umaga. Tsk. But anyway highway, at least nakalampas na kami ng hindi pa naman ako nalelate. Whew~





Biglang sunud-sunod nagsidatingan ang mga texts ko. Tsk. Topakin talaga ‘tong cellphone ko. Late na naman mga texts! Puro mga ‘nasan ka na?’, ‘andito na kami!’, ‘uy, malapit na mag-7!’, ‘andito na si Mam!’, at balik sa nasan na naman daw ako? Wahh~ Pagtingin ko ng time, 6:42.


Oh noes! I only have 18 minutes left! Bakit kasi double ride? Kailangan ko na naman sumakay ng jeep. Grr! Pagdating ko sa sakayan ng jeep ay WALANG JEEP este ang daming sumasakay! Oh meeehn! Bakit ba ang malas ko lagi kapag first day? >___<


Isip... isip...


Tama! Maglakad na lang ako! Tutal naman sa pagkakaalala ko, malapit lang yun ditto. Tama. Gamitin ang common sense! Susunod lang ako sa dadaanan ng jeep na ‘to.


So ayun na nga ang ginawa ko. Naghanap pa ako ng ibang natatandaan ko pang signs kung tama na ba itong way ko. Sa pagkakaalala ko, may malaking-malaking poster ni Coco Martin yun na nakasabit sa mataas na building. Ayun, I found it. Tamang way na nga ako. Kailangan ko lang dumiretso. Dapat may traffic light akong madadaanan.



After gazillion years...



YES!! Nakita ko na ang hospital!! Thank yuu Lord!!!


Mabilis pa sa alas kwatro akong tumakbo papasok sa hospital. Again, nalula na naman ako sa LAKI at sa DAMI ng tao.

Kaso, wala na dito yung mga girl friends ko. Huhu~ Iniwan na nila ako?? Oh noes! 5 minutes na lang!! Waaaa~ Lagot na talaga ako.


Tinawagan ko na lang agad si Minee para malaman ang direction papuntang conference hall churva na yun.


“May makikita kang statue ni Knighting Gale, yung building sa likod nun... Admin... Andito kami! Dalian mo! 5 minutes na lang~”


Agad agad ko naman hinanap yung sinasabi niyang iyon. At sa awa ni Lord, nakita ko naman agad. Tumakbo na naman ako ng mabilis. Haiii~ Unang araw ko, amoy pawis na ako. Tsk.



“... haha! – hey, watch out kid!”


Opps. Ano ba yang ang malas ko talaga!


“Sorry!!” yun na lang sinabi ko at hindi na ako huminto pa.



Wha-- Wait...


Kid?! >__<


---


“Thank God you’re here!! Akala namin hindi ka na makakaabot. Huhu~” sabay hug sakin ng mahigpit ni Ate Zhe. Haii~ Si Ate Zhe talaga oh!


“Haii, kasi naman, ang malas ko lagi kapag first day. Hmft~ Aga aga ko na nga umalis ng bahay ee.”


“What matter is nandito ka na! Let’s go. Nasa loob na sila. Mabuti na lang may technical problem churvaness pa kaya hindi pa nags-start. Mag-sign ka na lang pala sa attendance, ni-log ka na namin.” – si Heids.


Yay! Ang bait talaga ng mga girl friends ko. ;) Paano kasi, kapag wala kang attendance sa orientation, hindi ka na magkakapag-intern. In short, kapag hindi ka naka-attend ng orientation, hindi ka makakaduty for the rest of the semester. In short ulit, hindi ka makakagraduate. Mean right? Tsk.


Pumasok naman na kami sa loob ng conference hall. Infairness ha, ang laki. Nakita ko narin yung mga classmates ko. Yayy~ Pati narin yung mga taga-ibang school. Infairness, ang dami nila. Kami kasi, 11 survivors lang. Six girls and five boys. Super konti noh?


Excited akong nilapitan yung mga classmates ko. Ni-hug ko pa isa isa yung mga girls at nakipag-highfive naman ako sa mga boys. Gusto ko nga rin sila i-hug kaso maraming tao. You know, yung from other school. Pinagtitingan na nga kami or should I say ako? Napangiti na lang ako sa kanila. Sorry lang, masyado lang akong masaya para sa aming lahat. Na-upo naman na kami sa proper seats namin.
 
Matagal tagal bago nag-umpisa ang orientation. May parang kung ano pa silang inaayos doon sa harap. Yung sound system siguro. Narinig ko pang bumulong si Heids nun.

“Ang tagal naman! Nakakawala ng excitement.” Tinapik ko naman yung paa niya nun na para bang sinasabi kong, ‘ano ka ba’. Napatawa na lang kami dun ng mahina.

At kung kelan naman mags-start na yung orientation, saka pa ako biglang may naalala.
 
 
“OMG guys! Yung smack gown ko?!” pasigaw ko ng mahina. “Nawawala!”  Sila din ay parang nagpanic.
 
 
“Baka naman nakalimutan mo lang sa bahay niyo?” alam kong ayaw lang akong magpanic ng sobra ni Omar.
 
 
“Hindi eh... alam ko dala ko yun.” Parang gusto kong maiyak. Napahalungkat na ako nun sa bag ko kahit alam kong hindi ko naman nilagay sa bag kundi hawak hawak ko yun kanina. Ayoko kasi magusot siya kaya dinala ko na lang instead na ilagay sa bag. “Please, please...” Nakihalungkat pa sakin sina Heids.
 
 
Hindi pwedeng mawala yun. Ano ba yan, first day na first day. I would appreciate kung naiwan ko lang sa bahay yun dahil alam kong hindi siya mawawala. Pero alam ko talagang dala ko siya kanina eh.
 
 
“Baka naiwan mo lang talaga sa bahay niyo. Ok lang yan ay Mam. Sabihin mo na lang nakalimutan mo.” Dagdag pa ni Alvin, ang boyfriend ni Minee.
 
 
Si Ate Zhe nun ay hinihimas himas yung likod ko na para bang sinasabi niyang kumalma lang ako. Habang si Heids at Minee ay patuloy parin ang paghalungkat ng bag ko na akala mo ay pagkalakilaki ng bag ko at nagbabakasakaling lumabas doon yung smack gown ko. Kahit nagpapanic na ako ay hindi ko parin maiwasan na matawa sa ginagawa nila.
 
 
“Huy, pinag gagagawa niyo?” natatawa kong tanong sa kanila.
 
 
Tumatawa naman sila nun, “Baka kako lumabas bigla eh.” Sagot ni Minee.
 
 
Ang kulit talaga kahit kailan nitong mga barkada ko oo! Natawa na lang ako sa kanila. Sinabi ko naman na sa kanila na wag na sila mag-worry at baka naiwan ko nga lang talaga sa bahay. Pero sure na sure akong dala ko yun eh. Ayoko na lang makaabala pa sa kanila at baka pati first day nila eh masira. Mamaya ko na lang iisipin kong anong gagawin ko kung talagang nawala nga yung smack gown ko. Huhu~
 
 
Ilang saglit lang din ay narinig ko ng nagsalita yung speaker sa harap. Prior today, sinabihan na kami ni Mam Concepcion, ang Clinical Instructor namin, about this speaker, siya daw si Mrs. Mismen Catalino, ang head ng Training Office. Under daw sa kanya yung mga interns and volunteers ng hospital. She also advice us na strict sa rules ang regulations itong si Mam Catalino.
 
 
“Good morning, future medical technologists!” paunang bati niya. Nag-greet back din naman kami sa kanya bago siya nagpatuloy, “First and foremost, welcome to Western Medical Center. This is the place where you are going to be trained for your profession—”
 
 
Sabay sabay kaming napalingon sa likod, doon sa dalawang bagong pasok, na ang dahilan ata kung bakit napahinto si Mam Catalino.
 
“Sorry Mam, we’re late.” Sabi nung maputing lalaki. Napapakamot pa siya sa batok niya nun. “Naligaw ho kasi kami.” Habang yung lalaki sa likod niya ay nakangiti lang na parang nahihiya.
 
Tinanguan lang sila ni Mam Catalino at sinenyasan na maupo na. Saka lang sila nagtungo sa seats nila. At nagpatuloy naman na si Mam Catalino. Akala ko papagalitan sila. Hindi naman pala over over kastrict itong si Mam Catalino.
 

Doon ko naman na napansin yung panghihila ni Heids ng sleeves ko.

 
“Bakit?!” takang tanong ko.


“Ang gu-gwapo!” natawa na lang ako sa kanya, baliw talaga ‘to! “Pero hindi yun, yung lalaking nagsalita kanina, wala ka bang napansin??” tiningnan ko lang siya na no-wala-akong-napansin look. She rolled her eyes. “He’s wearing two smack gowns.” An I’m still like, so what? She rolled eyes ulit, ang cute talaga neto.
 
 
 
“Yung suot niyang smack gown sa ibabaw...”
 
 
 
 
 
“I think, is none other than yours!”
 
 
 
What?!? O_o How did that happen?
 

yahk06

  • cotton candy
  • *****
  • Posts: 1695
  • Karma: +88/-10
  • #bringbackTTsCreativeCorner
    • MAH Wattpad
Re: Ang Babaeng Walang Boypren ^u^ [repost & revised]
« Reply #3 on: March 24, 2013, 08:32:00 PM »
Chapter 3: The Meet


Para na akong giraffe dito sa kakatingin doon sa lalaki kanina. Hinubad na niya yung smack gowns niya at isinampay doon sa sandalan ng chair niya. Kung nasa harapan lang siguro ako, malamang nagalit na si Mam Catalino dahil wala sa kanya ang attention ko kundi nasa lalaki kanina.


“How sure are you na sakin nga yung isang smack gown?” pabulong na tanong ko kay Heids.


“I just know, trust me.” I gave her the are-you-serious look. She rolled her eyes na naman. “Eh kasi diba, kamukha nung smack gown natin yung suot niya! Magkaiba doon sa suot niyang smack gown sa loob. Baka yun na yun.” And she gave me the ano-gets-mo-na look.

   
Saka naman lumaki yung mata ko at napatango-tango. I got it now.


“Oh, mamaya mo na tingnan yung tao! Baka masita ka ni Mam Catalino, sige ka, embarassing moment yan!”


Tumango-tango ulit ako sa kanya. Binigay ko naman na yung half ng attention ko kay Mam Catalino. Hindi ko masabing full dahil nga nandun pa sa lalaki yung half ng attention ko. Kahit papaano ay nabawasan yung pag-aalala ko dahil tama ngang dala ko ang smack gown ko at tamang nawala ko ito. Pero at least, nakita ko na siya. Kung tama ang sinasabi ni Heids, I would be all thankful sa tao na yun. I can’t wait to talk to him.


The orientation is, of course, about the rules and regulations ng hospital. Hindi rin mawawala ang mission and vision nito. Kasama narin ang dos and don’ts para sa aming mga interns. Pati ba naman pag-me-make up at pag-aayos ay may rules din.


“You come here to practice and learn, not to model or whatsoever.” Sabi pa ni Mam Catalino. Grabe ha, hindi rin siya mean.


Mabuti na lang hindi naman ako nagme-make up ng sobra, like hanggang pulbos at pink lipgloss lang ako. So wala akong aalalahanin dun.


Marami pang sinabi si Mam Catalino including ang attitudes daw namin ay dapat pleasing palagi. Things like that. Hindi ko na actually maalala pa lahat lahat dahil half nga lang ang attention na binibigay ko sa kanya. Excited na akong matapos siyang magsalita dahil gusto ko ng puntahan yung lalaki kanina para kunin yung smack gown ko kung sakaling akin nga talaga yun.


After siguro an hour and a half, natapos na rin magsalita si Mam Catalino.


“Again, congratulations that you made it this far. Hope you’ll enjoy your internship. That would be all, thank you and God bless!” at nagpalakpakan pa kaming lahat with standing ovation pa.


Tinawag naman na kami ni Mam Concepcion at may sasabihin pa daw siya samin. Instead na lumapit na ako dun sa lalaki kanina ay eto pa’t nakikinig sa sasabihin ni Mam. Pero yung attention ko na naman ay nandun parin sa lalaki. Humahaba na naman nga yung leeg ko sa kakahanap sa kanya dahil gaya namin, tinawag din ata sila ng C.I. nila dahil nagkukumpulan din sila gaya namin. Aissh.


“10 minutes break then diretso na tayo sa laboratory para sa orientation ni Dra. Bastero. Yung food natin para sa kanila, ready na ba?”


May isang orientation pa pala. At may kainan din with the laboratory staff. Sabi kasi ni Mam Concepcion, tradition na daw yun every year ng mga interns na magpapakain sila sa first day of duty para daw maging good yung pagtanggap samin ng mga staff. Basta parang ganun yun.


At least, until mamaya makikita ko pa yung lalaki na yun at may chance pa akong makausap siya.


Teka, nasan na ba yung taong yun? Para na naman akong giraffe nito sa kakahanap sa kanya. Yung mga kaklase niya ay nagsisilabasan na ng conference hall. Now, where is he?


“Huy!” nagulat naman ako sa pagtapik ni Heids sa balikat ko. “If you are looking for him, I guess nasa labas na yun.”


“That guy. I hope he realizes that somebody out here is looking for that smack gown.” I know, I can sometimes be impatient if not most of the time.


“Easy. Tara na, labas na tayo baka naghihintay yun sa labas.”


“Pero thankful talaga ako sa kanya kung akin nga talaga yun!” And I really hope na sa akin nga yun. Please, oh please! >u<


Pagkatapos na pagkatapos magsalita ni Mam Concepcion ay umalis na agad kami ni Heids. Narinig ko pang tinatawag kami nina Minee kaya lang we have no time to explain now. Mamaya na lang kami magpapaliwanag.


Pagkalabas namin ng conference hall ay agad namin hinanap yung lalaki kanina. Tingin sa kanan. Tingin sa kaliwa.


“Where could he be?” narinig kong tanong ni Heids na para bang sarili niya ang kausaup.


“Teka, ano bang hitsura nun?” napakamot pa ako sa batok ko nun. Heto na naman si ako na mahirap makafamiliarize. I feel like a dumb asking that question. Imagine, hindi ko pala alam ang itsura ng hinahanap ko?


“Hay naku, Caerelle!” napabuntong hininga na lang sakin si Heids. “Hindi ko talaga alam kung bakit pagdating sa lessons, ang bilis mong maka-memorize. Pero pag faces ng tao, walang chance!”


Sinimangutan ko naman siya. Kasalanan ko ba kung mahina akong maka-memorize ng hitsura ng tao? Eh sa dun ako mahina ee! Mabuti sana kung ilang beses ko ng nakita. Hmp.


“Heids naman eh! Kaya ka nga nandito, to help me.” And I flashed my angelic smile.


Natawa na lang siya at, “Tara na nga, hanapin na natin yun ng mabawi mo na ang smack gown mo.”


Naglakad lakad pa kami pero no sign of that guy. Kahit naman hindi ko alam yung hitsura talaga nung guy, I’m sure pagnakita ko siya, maalala ko. Saan naman kaya nagpunta yun? Yung mga kaklase niya ay nandirito lang sa paligid namin, pero yung guy kanina wala.


“Baka nagbreak sa canteen?” napaisip naman ako sa tanong ni Heids. Baka nga nasa canteen yun. The problem is, pareho namin hindi alam ni Heids kung nasan yung canteen.


“Let’s just go back na lang kina Mam. Baka makita pa natin yung guy sa laboratory. For sure naman, doon din ang next stop nila.” Suggestion ko na lang. Mahirap na at baka kami pa ang mawala dito.


Pagbalik namin sa group ay nandun sina Mam na naghihintay samin. Tinanong pa kung saan daw kami galing. Nagpalusot na lang kami na nag-CR. Of course, si Mam naniwala pero hindi yung mga barkada namin. Si Heids naman na yung nagpaliwanag sa kanila.


Yung 10 minutes na break na binigay samin ni Mam ay hindi naman namin nagamit para magsnacks kundi para sa pagkuha na lang ng food para mamaya sa welcome party kuno namin. Minsan naiisip ko, bakit kami ang magpapakain para sa welcome party namin? Pero ayun nga, tradition na daw.


Dumiretso na kami sa laboratory nung makuha na namin yung food na ni-order namin. Syempre, mas dumoble ata ang excitement na naramdaman namin. Finally, we are going to step to the place where we are going to spend the rest of the semester. The place of the real deal.


“Ok class,” umakting naman si Ate Zhe na parang C.I. kuno, “Welcome to the WMC laboratory...” inartehan pa niya yung boses niya kaya natawa naman kami sa kanya.


“Zhe,” sita ni Mam sa kanya. Kaya lalo tuloy kami nagtawanan.


“Joke lang Mam!” si Ate Zhe talaga, oo! ^U^


Si Mam naman na yung gumawa nung ginawa ni Ate Zhe kanina pagkadating namin sa laboratory. Grabe pala talaga ang laki nito. Hindi ko kasi ito napansin nung nagpa-medical exam kami.


“Hello Mam Concepcion!” bati pa nung babaeng nag-o-operate nung computer sa Reception Desk. Nalala kong siya din yung nag-entertain samin nung nagpa-medical exam kami.


“Good morning Mam Em-Em!” greet back ni Mam. “Nandyan ba sa loob si Mam Ciela?”


“On leave siya ngayon, pero nandyan si Dra. Dang. Pasok lang kayo.”


Pumasok naman na kami sa loob mismo ng laboratory. Isang babaeng around 30’s na naka civilian wear with smack gown na hanggang waist ang sumalubong samin. Nung binasa ko yung naka-embroidered sa left chest ng smack gown niya, it says ‘Dr. Ferdauzia Bastero’.


Nag-greet muna si Mam dun sa bagong dating bago siya humarap ulit sa amin, “Class, this is Dra. Ferdauzia Bastero, a.k.a Dra. Bastero or Dra. Dang, ang resident physician.”


Nag-greet naman kami sa dun kay Dra. Dang. Nagbow naman siya ng head niya, “Good morning sa inyo, welcome to WMC laboratory.” She sounds friendly. “Ako ang resident physician ng laboratory. Later on, you will going to meet the staff of the different laboratory sections.” Nag-pause siya saglit, “So pasok kayo, dun na natin hintayin yung sa isa pang school.”


“Ang bango naman niyang dala niyong pagkain. Nakakagutom.” Dagdag pa niya.


Natawa naman kami.


Dinala niya kami sa kanilang Staff Room a.k.a kitchen. Yun daw kasi ang kainan nila. Doon may isang malaking table and benches. May lutuan, lababo, lalagyan ng plates, and everything na pangkain. Feeling mo nasa bahay ka lang eh.


“Lagay niyo muna yung pagkain sa table at maupo kayo.” Sabi pa ni Dra. Dang. Sinunod naman namin yung sinabi niya.


Maya-maya ay nagsipuntahan naman dun sa kitchen yung ibang mga laboratory staff. Ni-greet pa nila kami. Ganun din naman kami sa kanila. Karamihan sa kanila ay pinuna yung dala naming pagkain. Hindi halatang gutom rin sila eh nu? :D


“Pwede na bang kumain?” tanong pa nung isang middle-age staff na lalaki.


“Sure sir, kain na kayo!” sagot naman ni Omar, bilang siya ang class president namin, siya yung parang may power magdecide. Nakiayon narin kami. Tumayo pa kami sa kinauupuan namin para paupuin yung mga matatandang staff. Pagbigay galang narin.


Nagsimula naman kami ayusin yung food sa table ng dumating yung mga taga isa pang school. Grabe, ang dami talaga nila. Napuno agad yung kitchen. Pero kahit napuno na yung kitchen, wala parin akong mahagilap na familiar na mukha.


Gusto ko sanang yayain lumabas si Heids kaya lang busy naman siya sa kakatulong mag-ayos ng table. Hindi ko naman alam paano tumulong dahil andun na silang lahat na tumutulong pati na yung ibang studyante ng isa pang school. Kaya ako na lang mag-isang lumabas ng kitchen. Nandun din pala sa hallway yung ibang studyante. Ngumiti lang ako sa kanila. Pero no sign of that guy parin.


Where could he be?


Makapag-CR na nga lang. Bigla tuloy akong nakaramdam ng call of nature.


I was on my way to the comfort room ng bigla na naman akong nabunggo. Nahulog pa yung hawak kong cellphone. Mabuti na lang hindi nawarak. Hai, ang malas ko talaga!


“Hey, sorry kid.” Narinig ko pang sabi niya nung pinupulot ko yung phone ko.


Pagtingala ko, nakikipulot din pala siya.




Uh... eh...



Para akong tanga na nakatulala sa kanya.





Just the guy that I’ve been looking for.

yahk06

  • cotton candy
  • *****
  • Posts: 1695
  • Karma: +88/-10
  • #bringbackTTsCreativeCorner
    • MAH Wattpad
Re: Ang Babaeng Walang Boypren ^u^ [repost & revised]
« Reply #4 on: March 24, 2013, 08:33:33 PM »
Chapter 4: Cae meets Him


“Ehem,” narinig ko pa yung fake cough niya. Saka lang ako parang natauhan. Muntanga lang ako nakatulala sa kanya ee. “Are you okay?” at tinulungan niya pa akong tumayo sabay abot ng phone ko.

Heids was right again.

Okay. He’s tall, white, and cute? No, he’s cute. Period. Hindi question mark. Or more than cute. Ah basta, hindi ko ma-explain. All I can say is that he got looks. Makapal ang eyebrows pero hindi nerdy type. Just perfect for his face. Perfect brown eyes. Perfect jaw lines. Perfect nose. And pinkish lips.

“Hey, are you okay?” tanong niya ulit.

Wala sa sariling tumatango-tango ako. Napatingin pa ako sa phone na inabot niya sakin, “T-thank you.” I uttered.

“You’re welcome and I’m sorry for what happened.” Nakangiti niyang sagot. There, perfect teeth.

Ano ba ‘tong pinag-iiisip ko? Bakit perfect ang descriptions ko? May ganun ba? Diba wala namang perfect sa mundo maliban sa pinag-aralan mong exams na ay kung swertehin ka lang? Kung maka-describe naman ako eh. Pero yun talaga ang nasa isip ko.

Okay. Stop. Stop. Hindi dapat Finding Mr. Perfect ang peg mo Caerelle, okay? Concentrate ka sa kausap mo, uy!

Napakamot pa siya sa batok niya, “Baka nasira ko yung phone mo.”

Napatingin ulit ako sa phone ko. Fini-flip ko pa back and front para tingnan kung may sira nga. Wala naman kaya umiling-iling ako sa kanya, “No damage at all. Matibay ata ‘tong phone ko eh!” nahihiya kong sagot.

Napangiti na lang siya sakin. “Ah, Justin nga pala.” At inabot niya sakin yung kanang kamay niya.

“Bieber?” that word automatically came out of my mouth with an accent. Napakunot pa yung noo niya saka biglang ngumiti ng malawak at tumawa. Tumawa ng tumawa. Baliw lang? xD

“Hahaha, nice joke huh.” Natatawa pa siya nun. Pulang pula nga yung mukha niya eh. “Justin Enriquez. Ang pinakagwapo sa lahat ng gwapo!” tas tumawa na naman siya.

I rolled eyes and chuckled, “Caerelle Rodriguez. Cae for short.” And we shook hands.

We stood there, shaking hands for a minute or two. Nakangiti sa isa’t isa. What is wrong with the world? (O_o) Mabuti na lang bigla akong napatingin sa left chest niya at nabasa yung pangalan ko na nakatahi doon. So Heids was right.

And I almost forget kung bakit ko nga pala siya hinahanap. Ano bang nangyari sakin? :D

I faked a cough and took my hand, “By the way,” tumingin ako sa mukha niya then sa left chest niya, and vise versa. Mga two times. “H-hinahanap pala kita kanina pa.” Medyo nahihiya kong tugon. Teka, ba’t ba ako nahihiya? Tumingin ulit ako sa left chest niya. Pagtingin ko ulit sa mukha niya ay nakatingin pala siya sa left chest din niya.

Tumingin siya sakin, “Oh,” he said that in a tone of something ring a bell. “So this is yours.” More of a statement rather than a question. Napatango naman ako ng sunud sunod. “I was right, ikaw nga yung nakabunggo ko rin kanina malapit dun sa statue.”

Ako naman yung napaisip. Ay oo nga pala, “The guy who called me kid.” I remember. Nagkangitian na naman kami.

Hinubad naman niya ng dahan dahan yung smack gown ko. Napatingin pa siya sa naka-embroidered na name ko, “Caerelle Rodriguez, nice name...” saka inabot niya sakin. So, kailangan  sabihin iyon? :D

“Thanks... for the both.” What I meant is for saving my smack gown and for saying that my name is nice. For unknow reason, it felt nice to hear that. ^U^

“No probs.” Nag-wink pa siya nun. Ang kulit tuloy ng mukha niya. “Saka sorry nga pala sinuot ko,” sabay crossed arms at sumandal sa wall. “Hindi ko kasi alam kung saan ko ilalagay. Kapag nilagay ko sa bag ko, baka magusot. Kapag naman hinawakan ko lang, baka mawala ulit. Kaya nga suot suot ko rin yung smack gown ko.”

“Ahe, ok lang yun.” Inamoy ko pa yung smack gown ko. “Mabango naman.” Natawa na naman siya. “Thank you talaga. Akala ko tuluyan na ‘tong nawala eh. Utang ng smack gown ko ang buhay niya sayo. Haha~” At nagkatawanan na naman kami.

Feeling close lang kami eh nu? xD


“JUSTIN!!!” sabay pa kaming napalingon dun sa tumawag sa kanya. Yung lalaking kasama niya ata kanina nung na-late sila, if I’m not mistaken. “Kanina pa kita hinahanap dun sa loob ng kitchen. Andito ka pa pala. Kakain na tayo, gutom na ako. Mamaya maubusan pa tayo ng pagkain!” Tuluy-tuloy na wika nung bagong dating at napalingon sakin. Nagulat pa siya nung makita niya ako. Tas humarap ulit siya dun kay Justin, nilapit pa niya yung mukha niya dun at bumulong pero narinig ko naman, “First day na first, nangangaliwa ka na? Pero... cute tsong.” Siniko-siko pa nito si Justin.

Bigla naman siyang tinapik sa tyan ni Justin kaya napa-ubo tuloy siya. “Tumahimik ka nga, uy!” Then tumingin siya sakin na parang nahiya, “Pasensyahan mo na ‘tong kaibigan ko. Kung anu-anong pinagsasabi. He-he.”

Humarap naman sakin yung kaibigan niya, napakamot pa sa batok. “Ahe, Cedric nga pala.” Gaya ni Justin, inabot niya rin sakin yung kanang kamay niya. Nakipag-shakehand naman ako at pinakilala ang sarili ko. “Kain na tayo sa loob, baka maubusan tayo. Hehe.” Compare kanina, hindi na siya parang hinahabol ng kung ano. :D

“Sige, una na kayo. I still need to go to the bathroom. Kita na lang tayo sa loob.” Sabi ko naman. “Thank you pala ulit dito, Justin.” Tukoy ko sa smack gown ko.

“Sige,” paalam niya at tumalikod na sila. Lumingon pa siya ulit at ngumiti. I just smiled back.

Narinig ko pa yung sinabi nung Cedric, “Tara na Justin Bieber! Mamaya ka na magpacute!” natawa na lang ako dun. Nakita ko pang kinutusan ni Justin yung kaibigan niya. Ang kulit lang! xD

Napatingin ulit ako sa smack gown ko. Sa wakas, nasa akin ka na ulit! Niyakap yakap ko pa ito. Ito na naman ako na parang baliw. ^U^ Makapag-CR na nga lang.


~*~*~


Pagbalik ko sa kitchen ay nagkakainan na nga sila. Sulit pala na hindi kami nagsnacks kanina, kakain din pala kami dito. Hoho.

Tinawag pa ako ni Ate Zhe sa tabi niya. Pinag-save daw niya ako ng upuan at pagkain.

“San ka ba nagpupunta?” agad na tanong niya sakin pagkaupo ko.

“Nag-CR lang ako Ate. Bigla kasi akong naihi.” Paliwanag ko naman. “Thank you nga pala sa pag-save ng food and chair.”

Pagtingin ko dun sa table, wala ng pagkain. Simot agad? xD Buti na lang pala talaga at may Ate Zhe sa mundo. Ang pinakamaalalahanin sa aming lahat. Si Ate Zhe kasi ang pinakamatanda sa grupo namin. She’s 23. Kahit mas matured si Ate Zhe compared samin, kadalasan naman ay feeling mo ka-age mo lang siya. Cool and funny most of the time.

Kinain ko naman na yung tinabing pagkain sakin ni Ate Zhe. Tinawag ko naman si Heids na nasa kabilang side ng table, katabi ni Omar na kumakain.

Pinakita ko sa kanya yung smack gown ko. Iwinagayway ko pa, “I got it.” I mouthed. Lumawak yung ngiti sa mukha niya at nag-thumbs up sakin. Nag-sign language pa siya kung paano ko daw nakuha, nakita ko na daw ba yung guy? Medyo malayo kasi yung pwesto niya kaya nakakahiyang mag-usap. Sinabi ko na lang na mamaya ko na iku-kwento sa kanya.


After nung kainan ay pinag-rest kami for 10 minutes. I-o-orient na daw kami regarding laboratory and its staff. Yung 10 minutes na iyon ay ginamit ko para ikwento kay Heids yung nangyari, of course, minus the ‘tulala’ and ‘description’ part. :P Nahihiya akong ikwento yun lalo na’t the whole group is listening, I mean yung grupo ng school namin. Ganun nga kami ka-close magkakaklase.

“Sabi nga namin eh, hindi mo naiwan sa bahay niyo yan.” Sabi pa ni Alvin para bawiin yung sinabi nila kanina sa conference hall. Natawa na lang ako sa kanya.


Gaya nga ng instruction samin, after nung ten minutes ay pinapunta na kaming lahat sa conference hall ng laboratory which is located at the third floor. Hindi kasing laki ng unang conference hall itong isa. Katamtaman lang ang laki. May wooden U-shaped na table sa gitna. Tama lang siguro para sa staff ng laboratory. Pero para sa aming mga studyante eh kulang. Yung mga girls na nga lang ang pinaupo samantalang sumandal na lang sa tables or wall yung mga guys.

Kami naman, nag-share share na lang kaming mga girls ng chairs namin para makaupo yung mga boys namin.


Maya-maya pa ay nasa harap na si Dra. Dang with a laptop in front of her. May projector din.

“I prepared a short presentation here,” she started. Maya-maya pa ay may lumabas na doon sa white board that serves as the screen of the projector. “Wag kayong mag-alala, short lang talaga ito. Alam kong ayaw niyong ma-bore at ayaw ko rin,” natatawang sabi niya at pati kami natawa rin. Joker pala si Doc. :D “So I’ll start with introducing myself. My name is Dra. Ferdauzia Bastero. You can call me Dra. Dang or Dra. Bastero, which ever you prefer.”

After niyang ipakilala yung sarili niya ay inumpisahan na niya ang pag-papakilala isa-isa ang mga staff. “Eto si Mam Helen, ang head ng Clinical Microscopy” nag-click siya dun sa laptop niya at lumabas na picture dun ng isang middle-age na babae. May mga naka-enumerate pa dun, “May pag-strict si Mam Helen pero pagtagal tagal ay okay na. She has her own set of rules,” at binasa na nga niya yung mga naka-enumerate doon. Ganun din yung pagpapakilala niya sa mga sumunod pang staff. At lahat sila ay may sari-sariling set of rules sa section nila.


Seryosong nakikinig ako nun kay Dra. Dang nung parang may humihila ng buhok ko. Nung lumingon naman ako sa kaliwa’t kanan, wala naman akong nakita. Binalik ko na lang ang atensyon ko kay Doc.

May humila na naman ng buhok ko ulit, “Aww.”

“Opps, sorry.”

Hinanap ko yung pinangggalingan nung boses. Nasa likod ko lang pala, at nakaupo sa floor. Naka-wide smile siya with peace sign.

Napakunot noo pa ako nun para i-adjust yung paningin ko. Nung pagtingin ko...

“J-justin?” hindi pa ako sure nun kung siya nga talaga.

“The one and only!” bulong niya in a hyper tone. Hindi rin siya hyper? xD Tapos umusog siya sa tabi ko pero nakaupo parin siya floor. “Ang boring, inaantok ako.” Sabi niya.

“At ako pinagti-tripan mo?” joke ko naman sa kanya. Natawa naman siya.

“Eto pala, nahulog panyo mo kanina nung paakyat dito,” sabay abot niya sakin ng panyo. Pagtingin ko, akin nga. “Ikaw na ata ang Queen of Fall.” At tumawa siya ng mahina. Mabuti na lang talaga natatakpan siya ng table at nasa pinakalikuran kami kundi lagot kami nito.

“Thank you.” Parang wala na atang katapusan ang pag ‘thank you’ sa araw na ‘to ah. “Queen of Fall?” hindi ko gets. Haha.

“Fall,” with hand gesture pa siya, “Nahulog. Kanina ka pa nahuhulugan. Nawawalan.”

Natawa naman ako dun, “Haha, oo nga no?” tanong ko pa sa kanya na tinanguan naman niya, “At ikaw na siguro ang King of... hmm, ano ba?” nag-isip pa ako nun. “Catch? King of Catch? Ang laging nakakakuha?”

Natawa siya sa sinabi ko. “Pag may nahuhulog, dapat---” may sinasabi pa siya nun kaso...


Bigla naman bumukas na yung ilaw. Teka, tapos na? Nagsitayuan na yung mga classmates namin. Nasisilaw pa ako sa ilaw nun. Pagtingin ko sa kanya, nakatayo narin siya, pinapagpag pa yung pantalon niya. Ako rin ay tumayo na.

Nagkatinginan pa kami nun at nagkangitian.

Ayan na naman. Para na naman akong matutulala sa mukha niya. Errr, what’s happening???

Bago pa ako tuluyang matulala ay naramdaman ko na ang paghila sakin ni Ate Zhe na katabi ko kanina. Hindi ko alam kung narinig niya ang pagkukwentuhan namin ni Justin.

Hindi na ako nakapagpaalam dahil madalian kaming lumabas ng conference hall. Pupuntahan daw namin yung bawat section. So ganun na nga yung ginawa namin. May konting sinasabi pa si Doc about each section. So on and so fort.

After that, na-divide na naman kami into two groups, yung school namin at yung isa pang school. Magkahiwalay na itu-tour daw namin yung different wards and buildings ng hospital. ‘Pag nagsama-sama daw kami ay masyadong crowded.

Ganun na nga ang nangyari, itinour kami ng C.I. namin. Sa laki ng hospital na ito, don’t expect me to remember all these. Gaya nga ng sinabi ko, mahina talaga akong mag-familiarize ng lugar, in cases of emergency lang. Haha. Kaya naman, nakikisama lang ako sa mga classmates ko.

And finally, natapos din. We ended up sa canteen. Kainan na naman. This time, yung mga dala naming snacks na yung kinain namin. Bumili lang kami ng softdrinks para hindi naman nakakahiya makiupo sa canteen nila.

Sinabi na ni Mam na bukas na lang daw mag-uumpisa ang official duty namin. 2:15pm na kasi. Ilang minutes na lang ay off duty na.

Hindi na kami bumalik ng laboratory. Pagkatapos namin magsnacks ay nagsiuwian na kami. Separate ways. Yung mga boys, uwi na daw sila diretso. Si Minee and Alvin ay may pupuntahan pa daw. Si Ate Zhe, sinundo ng boyfriend. Si Heids, kinailangan umuwi dahil walang magbabantay sa pamangkin niya. Dahil along the road lang naman ang bahay ni Heids sa bahay ni Omar, sumabay na siya sa motor nito.


So that leaves... Me. Alone. (>n<”)









“Cae!! Relle!!!”



I guess not. ^U^

yahk06

  • cotton candy
  • *****
  • Posts: 1695
  • Karma: +88/-10
  • #bringbackTTsCreativeCorner
    • MAH Wattpad
Re: Ang Babaeng Walang Boypren ^u^ [repost & revised]
« Reply #5 on: March 24, 2013, 08:39:07 PM »
Chapter 5: Walk Me Home

I never met someone like Justin, I can say. Really. Kayo ba, may na-meet na ba kayo na super gwapo tapos super friendly pa? Like, first time niyo pa lang magkilala eh feeling close na kayo?

I never had. Si Justin palang ang nakikilala kong ganun.

Well, impression ko kasi sa mga gwapo ay snob. Like, feeling nila ay crush mo na agad sila kaya hindi ka papansinin. Yung mga ganung experience. Pero not with Justin.

Nung pauwi na ako nun, lalakarin ko na lang sana mag-isa papuntang downtown ng tinawag nga niya ako.

“San ka?” tanong niya ng nakangiti na naman.

There, he looks so handsomely cute kapag nakangiti siya. Feeling mo mahi-hypnotize ka sa smile niya. And I really don’t know what is happening to me. Bakit ba ako name-mesmerize sa kanya? Bakit ba kailangan kong i-describe ang bawat detalyeng tumatakbo sa isip ko? This is so not me.

“Uh, pauwi na.” matipid kong sagot at lumakad na ako. Kahit papano ay nahihiya din ako sa kanya. Syempre, kakakilala lang namin. At mahiyain naman talaga ako. (^o^)

Sumabay naman siyang lumakad sakin. “Maglalakad ka lang? Wala kang kasama?”

“Yup, maglalakad lang ako, obvious ba?” nakangiti kong sagot. “At may kasama ako, hindi mo lang sila nakikita.” I joked.

“Talaga?” nung tiningnan ko siya nun, naka-ngiti siya. Tas tumangin siya sa gilid namin, “Hello sa inyo, ako pala si Justin. Kayo? Anong pangalan niyo?”

What the? Natawa na lang ako sa kanya, “Baliw~” Pati siya ay natawa din sa kalokohan niya.

Binilisan ko naman ang lakad ko para mauna ako sa kanya, at humarap ako sa kanya habang naglalakad. “Bakit ka pala nandito?”

“Pauwi na.”

“Maglalakad ka lang? Wala kang kasama?” teka, parang yun din yung tanong niya sakin ah.

“Obvious ba?” ginaya pa niya yung tono ng boses ko. Inirapan ko nga. Natawa na naman siya. “May kasama ako.”

“Talaga?” ginaya ko naman siya, “Hindi ko rin ba sila nakikita? Hello!” Greet ko sa mga kasama niya kuno.

“Haha, parehas na pala tayong baliw ngayon.” At tumawa kami. “Lika dito, mainit ang araw.” Hinila naman niya ako sa tabi niya at tinaas niya yung bag niya para takpan yung sinag ng araw. Magkatabi na ulit kaming naglalakad.

Ilang minutes lang ay nakarating na kami ng downtown. Hindi naman na mainit dahil sa nagtataasang building kaya naghiwalay na kami.

“Magji-jeep ka ba pauwi?”

“Mag-e-airplane.” Natawa na naman siya. Ako na ata ang malokang kausap, “Opo. Magji-jeep. So, let’s separate ways.”

“Hatid na kita sa sakayan ng jeep niyo.” What? (O_o) Ahm. Ehem.

“Naku, wag na. Please.” Kasi nakakahiya naman na talaga ee. (>_<’’)

“Teka, saan ka ba, dito sa left o dito sa right?”

“Dito sa right.” Nag hand gesture pa ako.

“Good. Dyan din ako sa right. Let’s go.” At hinila na niya ako. Eekk. (‘‘>.<)

Aaaah. This guy! Ang kulit talaga!


Lakad lang kami ng lakad. After ng ilang blocks saka lang siya nagtanong,

“Saan pala ang sakayan mo ng jeep?”

“Two blocks away from here, then right turn.” Sagot ko naman. Tiningnan niya lang ako at lumakad ulit.

Maya maya lang ay dumating na kami sa sakayan ng jeep. Nagtanong na naman siya, “Dito ka sasakay?”

“Yup. Thank you sa paghatid. Bye!” at sumakay na ako ng jeep. “Ingats--- whoa, ba’t ka nandito!?” aba’t sumakay ba naman ng jeep at umupo sa tabi ko.

“Ito rin yung sasakyan kong jeep.” Nakangiting sagot niya. “Akalain mo yun, iisang barangay pala tayo?”

Nagsmile na lang ako sa kanya. Bigla akong na-speechless. Chos. Hindi, napagod lang ako sa paglalakad. Siya din ay parang napagod din dahil tumahimik na siya. Hindi nagtagal ay napuno narin yung jeep at pinaandar na.

Nung una, tahimik lang kami. Pareho nga siguro kaming na-low batt. Nakakaramdam na nga rin ako ng antok. Niyakap ko na lang yung backpack ko at sinandal ko yung ulo ko dun. Nung tiningnan ko yung natabi ko, ganun din siya. Aba’t na-low batt din siya.

“Don’t you know that it’s kinda rude to stare? Alam kong gwapo ako kahit tulog.” tas ngumiti siya nun kahit nakapikit.

“Aish.” Nag-roll naman ako ng eyes. “Ang hangin~”

Bakit ba kahit ang hangin niya pero hindi mayabang ang dating? Hindi nakakairita? Para bang matutuwa ka lang sa kahanginan niya? :D

Nung napansin kong malapit na ako bababa, dumukot na ako ng pera sa bulsa ng uniform ko. Para sana sa amin ni Justin. Narinig ko na lang siyang nagsalita,

“Kuya, dalawa.”  Tiningnan ko naman siya, kausap niya yung si Kuya condoctor. “Teka,” tas humarap siya sakin. “San ka bababa?”

Saka ko lang na-gets. Libre pasahe ako? “Townsville Subdivision.” Nasabi ko na lang. Sinabi niya dun kay Kuya.

Nung nasuklian niya siya, kinausap ko siya. “Pasahe ko oh,” inabot ko sa kanya yung pera ko. Tiningnan niya lang ako ng nakataas kilay. Infairness, ang gwapo niya talaga. Aiiish. Out of nowhere na naman ako. “Uy, kunin mo yan.” Tas inaabot ko sa kamay niya. Pero naka-close fist lang siya.

“Mukha ba akong kundoktor?” nakangiting asar niya.

“Eeek. Nakakahiya naman sayo eh.”

“Aish,” ginaya pa niya yung expression ko, ang kulit. “Nahiya ka pa!” tumawa siya ng mahina. “Wag ka mag-alala, utang yun.” Tas tumawa na naman siya.

Pinalo ko nga sa braso. Loko talaga. “Thank you.” Nasabi ko na lang. Nagthumbs up lang siya sakin.

Nung nasa tapat na kami ng Townsville Subdivision, nagulat na naman ako nung nauna pa siyang bumaba sakin.

“Don’t tell me...” agad na nasabi ko pagbaba namin ng jeep.

“Yup.” Humarap pa siya sakin nun habang naglalakad patalikod, “We’re neighbors.” And he spread his arms wide.

Napatango tango na lang ako. Nagtaka rin ako kung bakit hindi ko naman siya nakikita dito. Kahit naman hindi ako pala-labas ng bahay ay kilala ko naman kahit papano yung mga neighbors namin.

“Actually, kalilipat ko lang kagabi.” Nagulat naman ako nung nagsalita siya dahil hindi naman ako nagtanong. “Alam ko iniisip mo na hindi mo naman ako nakikita dito. Hindi naman talaga ako dito nakatira. Nagre-rent ako ng apartment malapit school. Since magduduty na tayo at malayo yung apartment sa hospital, naisipan ko ng lumipat muna dito.”

“Bumili ka ng bahay dito?”

Natawa siya sa tanong ko, “Nope. My parents’.” Napatango tango na lang ako. Ang engot ko rin kasi.

“So you’re gonna live with your parents?”

“Nope.”

“Eh?”

“Wala sila dito. Nasa abroad. One reason kung bakit mas pinili kong tumira sa apartment.”

“Ahh. So mag-isa ka lang dyan sa bahay niyo? Hindi ba nakakatakot?”

“It’s not like Boogeyman is real.” Natawa naman siya. “Baka temporary lang ‘to. I’m planning of renting an apartment near the hospital. Naghahanap pa lang ako.”

Nagkibit balik ako, “Which ever you think is best.”

Sakto naman nasa tapat na kami ng bahay ko, I mean, ng tita ko.

“This is where you live?”

Tumango naman ako. “With my aunt.” Dagdag ko pa.

“Parents?”

Ngiti lang ako sinagot ko sa kanya. “Ikaw pala, saan ang bahay niyo?”

Tinuro naman niya sakin, “There.” Isang bahay lang pala ang pagitan ng bahay namin.

“Aah. I assume mother mo yung Nurse na nasa America?”

“Yeah, how’d you know?”

Naghand gesture lang ako sa kanya na parang sinasabing, this is a small community. What do you expect?

Nagpaalam naman na kami sa isa’t isa.

“Anyway, if you need anything, just knock at our door.” Sabi ko pa. Tumango naman siya at naglakad na paalis.

Papasok na sana ako ng bahay nun nung tinawag niya pa ako,

“Caerelle!” I looked at him, “There’s something I forgot to say!”

“What?!” I ask a little louder.



“Nice meeting you!”


Napangiti naman ako nun.



“Yeah, me too. Nice meeting you!”

yahk06

  • cotton candy
  • *****
  • Posts: 1695
  • Karma: +88/-10
  • #bringbackTTsCreativeCorner
    • MAH Wattpad
Re: Ang Babaeng Walang Boypren ^u^ [repost & revised]
« Reply #6 on: March 24, 2013, 08:41:10 PM »
Chapter 6: Official Duty

“Ehem. Ehem.” Pamungad sakin ni Tita Jing pagkasara na pagkasara ko ng pinto. Nakangiting nakakaloko pa siya.

“What?!” Kibit-balikat lang ang sinagot niya sakin pero nandun parin yung nakakaloko niyang ngiti sa mukha. Nako, ayoko yung ngiti niya. “Tita ha, yang ngiti mo!”

“Oh, ano naman ang ngiti ko?” nagmamaang maangan pa siya.

Tinanggal ko ang bag ko at nilagay sa table. “Aissh. Tita naman eh. Wala yun ha. Wag kang mag-isip ng kung ano.”

“Aba, ikaw ‘tong nag-iisip ng kung anu-ano dyan eh. Nakangiti lang ako.”

“Kilala kita eh, kung anu-ano na naman siguro yang tumatakbo sa isip mo.” at pasalampak akong umupo sa sofa. “Cut your fanstasy!”

Umupo siya sa tabi ko at inakbayan. “Wuuuush. Ang pamangkin ko. Masama bang umasa naman ako na balang araw ay may ipakilala kang boypren mo?”

“Tita talaga! Wag kang mag-alala, kung meron ay talagang ipapakilala ko po sayo! Ang kaso wala eh.”

“You’ll never know... someday.” Ngumiti na naman siya ng nakakaloko.

“Aiish Tita! Hindi porke may kasama akong lalaki ay may malisya na. Ikaw talaga!” tumawa naman siya sakin. “Nagkasabay lang yun kami kasi nandyan lang sa tabi yung bahay nila.”


Natawa lang siya sakin. Hay, si Tita talaga! Ganun po kami ka-close niyang tita ko. Palibhasa, pareho kaming hopeless romantic. Lagi niya na lang ako kinukulit sa pagbo-boypren. As much as gusto ko rin naman kaya lang ay wala talaga eh. Zero. Anong magagawa ko? Syempre, ang maghintay na lang sa tamang tao, panahon, at pagkakataon. I’m sure naman siguro, may darating diba? Diba? Diba? Okay. Not so convincing.

Ang hindi ko naman maintindihan sa Tita ko ay kung bakit ako ang pinagmamadali niya samantalang siya ay wala ring pinapakilalang boypren niya. Wala rin naman siyang asawa. Single in short. Kapag kinukulit ko siya sa lovelife niya, sinasabi lang niyang ‘long story’. Gaano ba ka-long yun at hindi niya maikwento kwento sa akin?


***

Natapos din ang first day. Nakakapagod man pero masaya. Hindi ko in-expect na madaming mangyayari sa isang araw lang.

Nung kinagabihan, tinawagan ko kaagad si Sarah para ikwento lahat lahat. As in all the details and everything. Lalong lalo na ang pagkakakilala ko kay Mr. Perfect este Justin the savior of my day.

“Haha! Parang nakikita ko na yung mukha mo Cots nung natulala ka! Hahaha!” kantyaw pa niya sakin.

“Hmmmfttt!! Eh kasi naman eeeee...”

Kwentuhan pa kami ng kung anu-ano nun about my day and hers. And we ended up sa...

“I just can’t wait to meet him!!!” she said in a very excited tone. Well, I’m kinda looking forward to that too.


Next day, maaga parin akong bumangon. Ang pinagkaibahan lang, mas binilisan ko ang pagkilos ko para makaalis ako ng maaga. Ayoko na atang mag-mukhang haggard sa pagmamadali na naman.

As usual, my super loving Tita na naman ang naghanda ng baon at almusal ko. Ang swerte ko talaga sa kanya, the best ever!

 “You take care, okay?” paalala na naman niya bago ako umalis. I gave her a kiss on the cheek before I left.

Dahil maaga nga ako, agad akong nakasakay ng jeep at lumarga na agad ito. Nasa jeep na ako nun nung bigla kong naisip si Justin,

Gising na kaya yun?


Maaga rin akong dumating ng downtown. Sumakay narin ako ng jeep papuntang hospital dahil hindi pa masyadong nag-aagawan ang mga tao sa pagsakay sa jeep. At para nga hindi na ako ma-haggard. So in the end, mas early nga ako sa 7 o’clock. Pero nandun na yung mga classmates ko. And I see few of from other school din.

“Good morning!!” maligayang bati ko sa kanila.

Nakita ko pa si Cedric na nag-greet din sakin but no signs of Justin. Baka tulog pa yun. :D

Ten minutes before seven ay ni-endorsed na kami ng C.I. namin sa respective assigned section namin.

Na-assign ako sa Clinical Microscopy or Uri/Para section for 30 days. Dahil one month kami dito, dalawa kami ni Alvin ang in-assign dito.

“Meet Ma’am Helen, she is the head of the section.” Pagpapakilala ni Mam Concepcion. “Ma’am, these are my interns, Cae and Alvin.”

“Hello Ma’am.” Ang kinakabahang greet namin sa kanya.

Isang matipid na ngiti ang ginanti niya samin.

Nung iniwan na kami ni Mam Concepcion para ihatid yung iba pa naming classmates sa section nila, saka naman pumasok ang C.I. ng isa pang school, si Mam Mila, with her interns.

“Good morning Ma’am Helen. Please welcome my interns Cedric, William,”

And surprisingly,


“and Justin. Guys, si Ma’am Helen niyo.”

“Good morning Ma’am.” Sabay sabay nilang pagbati.

Kami naman ay nag-wave lang sa kanila as ‘hi’. And I got a huge smile from Justin.


Nung kami kami na lang, agad kaming inorient ni Ma’am Helen kung anu-ano ang gagawin sa loob ng section niya. Well, first and foremost ay ang disinfection ng working area. Kailangan daw palaging sterile ito before and after working. Always check for the specimens na nasa malapit sa reception desk sa labas, doon daw ang receiving of specimens. Then label the request form and the specimen. After daw i-read ang specimens, ila-log ang mga results sa respective log books nila.

“Simple as that.” Sabi pa ni Mam Helen. “Oh, i-check niyo dun sa labas kung may bagong specimens. Dalhin na dito.”

Agad naman lumabas si Alvin at yung William. Naiwan na lang kami nina Justin at Cedric para mag sterilize ng working area, using water and clorox.

Nagpupunas ako ng table nung biglang lumapit sakin si Justin.

“Ang aga mong umalis kanina?” tanong niya in a low volume voice. Tumango lang ako ng hindi tumitingin sa kanya. “Hindi mo ako hinintay.” Biglang nag-iba yung tone ng voice niya, parang nagtatampo.

Kunot-noo with matching naka-pout ko siyang tiningnan. He just grinned.

Ayan na naman. Kaya nga ayaw ko tumingin sa kanya pag malapitan ee. (T^T’’) Name-mesmerize na naman ako.

“Oh sige, i-process niyo na yan.” Ang boses ni Mam Helen na bumasag sa lumilipad ko na namang utak.


If I’m going to be with this guy for more than a month in one section, I should really get used to his looks, right? Baka kung ano pang magawa ko eh. Baka magmukha pa akong tanga na nakatulala sa kanya.


Don’t get me wrong. I don’t like him, okay? I can’t like a guy in just a day. Siguro ay gwapo lang talaga siya at nakaka-mesmerize. Yun lang. Period. :D


***

Everything went well after nung first official duty day namin. Natuto na akong mag-process for urinalysis and fecalysis. Nagpe-perform din kami ng occult blood and pregnancy test as well as sperm analysis.

Sa una nakakalito sa dami ng gagawin. Ang dami pang log books para sa iba’t ibang test for in-patients and out-patients. Ginagamit daw kasi ang log books na yun in case na mawala yung original results para pwedeng gumawa ng duplicate copy. Aside from that, gagamitin daw yun for census nila every end of the month.

As days go by, nakakasanayan narin ang mga gawain sa laboratory. Nakikilala ko narin yung mga staff. Pati narin ang ibang mga co-interns ko. Hindi ko man sila kilala lahat, at least namu-mukhaan ko na sila. Like, kahit makita ko sila sa kung saan, ma-a-identify ko na co-interns ko sila. Yehey, congratulations Caerelle!!

Isa pang progress ay nakaka-close ko na yung mga section mate ko. Grabe, ang kukulit pala talaga nila. Idagdag mo pa si Alvin na makulit din. Click na click silang apat. Akala ko pa nun ay tahimik si William dahil palaging hindi nagsasalita o kung magsalita man ay tipid. Tapos palagi pang nagbabasa. Pero nung tumagal, aba’y hyper din pala!

Ika nga nila, I’m shy until you get to know me. Kahit naman ako ay tatahi-tahimik din nung una.


“Hala, ang sama niyo talaga!!” reklamo ko sa kanila.

“Sige na bunso, ikaw na mag-process nyan. Pramis bukas wala kang gagawin.” Sabi pa ni Cedric with assurance. Oo, bunso ang tawag nila sakin dahil bukod sa ako ang pinaka-bata sa aming lima, ako din ang pinaka-maliit. At higit sa lahat, nag-iisang babae.

“Pagbigyan mo na kami, bunso please? Libreng snacks!” dagdag pa ni William.

“Haayyy! Mga walanghiya!” I said it in a joke tone. “Chupe! Sige na, basta yung snacks ha??”

Tumawa pa sila nun sabay sabing, “YES!!” at lumayas na nga.

Palibhasa, off ni Mam Helen ngayon kaya wala kaming bantay. Pero hindi yun ang dahilan kung bakit gustong lumabas nung dalawa.

Paano kasi, medical examination ngayon ng mga nursing students. In short, bumabaha ng mga magagandang studyante doon sa labas. Mga chickboy talaga! Sinuhulan pa ako. Buti na lang, mabait ako. :D

Naiwan naman akong mag-isa dito dahil si Alvin at Justin ay nasa labas din. Hindi para maghanap ng chicks kundi para tumulong sa labas. Tinawag kasi sila ni Mam Em-Em. Pero if I know, sight seeing din yun sila. Hayy, boys nga naman!


Naging busy ako sa kaka-process ng mga stool for fecalysis nun. Grabe, nakaka-soffucate ang amoy. Minsan talaga, hindi nakakatulong ang face mask eh.


“Ok ka lang dyan?”

Lumingon naman ako dun sa nagsalita bago ako sumagot, “Yup.”

“Loko yung dalawa, iniwan ka dito.” Nakita ko naman siyang lumakad sa may drawer, kumuha ng gloves at sinuot ang mga ito.

“May bayad ‘to noh!” natatawa kong sabi. “Ba’t ka pala nandito? Baka hanapin ka ni Mam Em-Em.”
   
Maya-maya pa ay nasa tabi ko na siya. Kinuha ang isa pang tray na punung-puno ng specimens.

“Dito na lang ako. Ikaw na lang tulungan ko. Bahala si Mam dun.”

“Ayiee~ Kaya ko na ‘to noh! Ako pa!” nagthumbs up pa ako. “Sayang naman mga chicks dun, hindi mo makikita.” Nag-joke pa ako.

“Sayang kamo hindi nila ako makikita!!” at tumawa siya ng malakas.

“Ang hangin ah!!” umakting pa ako na parang nililipad. “Liliparin ata ako!! Help!! Help!!” pero yung sound ng voice ko naman parang nalulunod.

Nagkatawanan kami. “Ang kulit mo!!” inakbayan pa niya ako sa panggigigil niya. “Saka, may chick na ako dito, bakit pa ako titingin dun sa labas?”

“Ay oo nga pala, chicken ka!!”

“Anong sabi mo? Sinong chicken??”

“Eeeekkk!!” pilit ko naman tinatanggal yung kamay niya dahil hinihila niya ako kaya humihigpit eh. “Justin Bieber!!”

Nagtatawanan parin kami kaya nawawalan ako ng lakas.




“Ehem!”

Sabay kaming napatigil ni Justin nun at naghiwalay na parang allergic sa isa’t isa. Si Sir Elvin, pumasok.

“May i-re-read na ba?”

“Uh, eh, yes sir!” nauutal pa akong sumagot kay Sir Elvin nun. Tinuro ko naman sa kanya yung mga processed specimens na malapit sa microscope.

Umupo naman na siya dun at nag-start magread.



Nagkatinginan kami ni Justin. Parehong nagpipigil ng ngiti.



 

ADVERTISEMENT
Get your weekly dose of Candy straight to your inbox!
Subscribe to Candy and get 15% off on your subscription!
subscribe
Get Candy on your mobile devices by subscribing to the digital version monthly!
digital version
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT

CANDY BLOG

Go to Taipei!

by: marla, 2014-11-25

The title of this post pretty much sums up what I've been encouraging/urging/begging people to do since I got back in town last week. Taipei is charming and cultured and colorful...

ADVERTISEMENT
About | Advertise | Register | Contact | Subscribe
Our Privacy Policy | Terms of Service
© 2013 Candymag.com, All Rights Reserved