Love is not a Game - Chapter 3

[iammisssblue]

Timothy's POV

Nagkabungguan kami ni Carla. Parang nung unang beses na nagkabungguan kaming dalawa, natulala lang ako.

"I-I-I'm sorry."

Di ako makatingin sa kanya ng diretso, kaya umalis nalang ako kaagad. Uwi na ako, at di na ako papasok mamayang hapon. Bukas nalang..

Pagka-uwi ko, dumiretso na ako sa kwarto ko. Gagawin ko dun? Ano pa ba? Edi siyempre matutulog! Hahaha. Nakakapag-biro pa e no? Parang wala lang problema. Tss.

Carla's POV

"I-I-I'm sorry."

Nagkabungguan kasi kami ni Josh eh, mukha kasing ang lalim ng iniisip niya kaya siguro di niya ako napansin. Pagkatapos niyang mag-sorry umalis din agad siya.

I felt that my heart jumped and fell down the ground, broken..

Bumalik ako para kay Josh.. Oo, mahal ko pa din siya.. Bakit ko siya iniwan? Here's the story..

Tinakbo ako nun sa hospital, may matinding fever kasi ako eh, nagchichill na ako nun. Saturday yun kaya di alam ni Josh at wala din naman akong balak sabihin sakanya. Masyado ko siyang mahal para pagalalahanin pa siya.

Akala ko lagnat lang yun eh, di ko naman alam eh. Ayaw pa dati sabihin sa akin kung ano yun. Pero pinilit ko sila, nagmakaawa ako para lang sabihin nila.

But..

"Carla, you're sick. You have a Leukemia.."

Why? Do I need to suffer? Is this what you call perfect? If it is, you're wrong. Sana panaginip na lang lahat to, kung binabangungot man ako sana may gumising na sa akin at alisin ako sa nightmare na to!

"Pwede pa po ba tong mawala? Magagamot pa po ba ako?"

Please say yes! I'll do everything.. Please?

"Pwede pa naman.. Kaya lang you need a bone marrow transplant."

Saan namang lupalop ako makakahanap nun?! Paano na ako nito? Ano ng gagawin ko?!

"Where do can I get one?"

"Hindi madaling makakuha ng ganito. Kailangan munang match kayo ng taong magdo-donate but I'll tell you, masakit to at walang anaesthesia.."

No, no, no! Can someone pinch me? Pinch me real harddddd?! So that I can wake up to this kind of nightmare! Please???

Pagkatapos nun, nakita ko sa may pintuan parents ko then guess what they've told me. They said...

"We'll going to New York.."

"No way! I'm not going!"

"Sa ayaw at sa gusto mo, pupunta tayo!"

"But... why?"

"Dun tayo magpapagamot, di daw kompleto mga kagamitan nila dito so we better go to New York."

"Paano yung studies ko? Yung friends ko? at si.. Timothy? Paano na siya? Di ko kaya, di ko siya kayang iwan.. *sniff*

Umiiyak na ako nun, di ko lang talaga mai-magine na iiwan ko siya. Na kailangan kong umalis..

"Kailangan mo siyang iwan anak, para rin naman to sa kanya eh. Kailangan lang talaga, please try to understand anak."

Di ko namalayan, nakatulugan ko pala ang mahabang pag-iisip. Hayy.

Josh, can you give me another chance? Can you love me again like you used to? Is there any chance that we can still together?

Napaisip lang ako, kung di kaya ako nagkasakit.. Kung di kaya ako umalis, kami pa din kaya?

Patricia's POV

Mabilis ding lumipas ang mga araw.. Nagiging maayos na sila Josh at Carla. Ewan ko kung paano o kailan, pero parati na silang nagsasama. Minsan nga tinatanong ko sa sarili ko, sila na ba ulit? Paano ako? Wait, wait. Anong AKO?! Ni-hindi nga ako tinitignan ni Josh in romantic way e, as friends lang talaga. As kapatid. Yun lang, no more no less. How pathetic, isn't it? :/

Di na nga din ako masyadong nahahatid-sundo nitong si Josh eh, parati niyang kasama si CARLA daw! What the!!

It's been a month after nung day na yun... Yung day na hinding-hindi ko makakalimutan.. Matagal-tagal na din yun pero feeling ko parang kahapon lang yun nangyari. Err.. I hate feeling this way!

Naglalakad ako mag-isa sa corridor papuntang room namin. Tulala pa rin ako, siguro kasi masyado lang.. NVM.

"Pst!"

'Huh? At sino naman yung sumisitsit-sitsit?'

Lumingon-lingon naman ako, pero 'di ko naman makita kung sino man yung taong yun. Binilisan ko nalang lakad ko, pero may naririnig akong steps na sumusunod sa akin. Tapos biglang..

"Waaaaaaaaa!"

Napasigaw ako.. Bakit? Ginulat lang naman ako ng magaling kong kaibigan! Kala ko naman kung sino yun! Binatukan ko nalang siya tapos tawa pa din ng tawa ang loko!

"Ouch bes a!"

"Pa-ouch ouch ka pang nalalaman diyan! Pwede namang mangalabit nalang diba? Bakit kailangan pang mang-gulat?!"

"Hehehe. Sorry na bud bes, kaw naman di na mabiro!"

Pero pagtingin ko sa likod niya, guess what?? Si Carla lang naman kasama niya!

"Oh.. Magkasama pala kayo?"

"Ay hindi bes! Picture lang yan, obvious naman diba?"

Gagu talaga tong bespren ko! >_<

"K-kayo na b-ba ulit?" Nauutal pa ako nung sinabi ko yun...

"Di pa naman but soon, we will." Nakita kong nagulat pa dun si Carla, pero nag-slight smile siya.

Nag-wink pa siya, ang saya-saya niya. Never ko pa siyang nakitang ganyan, siguro nga True Love yun. Halata namang love nila isa't isa e, right? Kaya nga 'OUCH!' para sa'kin yun eh.

"Bes, sabay-sabay na tayong punta sa room."

"A eh.. May dadaanan pa kasi ako dun sa.. uhh. library! Tama sa library! Ge bes a? Una na ako. Bye!"

Alam kong nagulat sila, ikaw ba naman? Umagang-umaga library na agad? Tapos isang PATRICIA CAMMILE REYES pa? Di talaga kapani-paniwala yun. Pero who cares? E sa ayaw ko ngang makasama yung 2 na yun eh, kaya kung anu-ano nalang dahilan ko. Sana naman effective!

Nag-stay lang ako sa may 'LIBRARY' hanggang mag-alarm. Anong ginawa ko dun? Wala naman, nakaupo lang. :DD

Nung 1st na ring ng bell, nag-lakad na ako pabalik ng room at ayaw kong makarinig ng 'speech' ng terror 1st subject teacher namin. Tss.

Sakto namang nakarating ako sa room before mag 2nd ring yung bell. Kaya naman umupo na agad ako.. Dumating na din kasi yung teacher.

But you know what?! This subject sucks! Wala man lang pumapasok sa utak ko, tsaka boring din eh. I want to sleep but I can't! Ano daw??? Hahahahaha!

"What are you smiling at Ms. Reyes?"

"H-huh? Nothing ma'am"

Di ko namalayang ngumingiti na pala akong mag-isa. Tsktsk.

-------------------------------

Kriiiing! Kriiiiiing!

At dahil 2 periods ang 1st subject namin, break time na. Tinatamad akong bumaba sa cafeteria kaya naka-upo lang ako doon. Kaya ang ginawa ko, naglabas ako ng book para.. Wala lang!

"Oy bes."

"Yes?"

Di ako tumitingin sa kanya, nag-pretend nalang akong busy sa pagbabasa.. Which is not the real Patricia.

"Tignan mo 'ko."

"Err. For what?"

"Basta."

"No need."

"Please??"

Oh em.. I hate when he's saying the word please. Kaya tumingin nalang ako sakanya at clinose yung book na hawak ko.

"What now?" Pa-epek naman daw ako na kunwari naiirita. 

"Anong problema?"

"Problema? Wala naman, ba't mo natanong?"

"You don't have to pretend, I know you too well. Tell me, what's the problem?"

"Nah. If I said nothing, believe me."

"I don't believe you. Hm. I guess, you're jealous right?"

"Jealous? Are you kidding me bes? Ako, magseselos? Hahaha! Galing mo talagang magbiro, lam mo yun bes? Kaw talaga masyado kang paranoid!"

Tapos ng fake ako ng tawa..

"Bes, you don't need to be jealous. Even if di na kita nasasamahan, nahahatid-sundo.. Sorry for that, but I swear you're still the one I love the most and it'll never change because..."

Di ako makapag-react o makapag-salita man lang. 'Because of what Josh?' sabi ko sa sarili ko.. You know what's his explanation?

"...you're my one and only girl bestfriend, and you're like my younger sister."