Lost and Found

[itsJiezelm]

waaah! hahaha.. nakilig din naman ako para kay 4a!! haha, joke. para kay Ash pala! baka batukan ako eeh!!  eyin, daan ka sa story ko ah! 

[biancarnation]

Nabasa ko naaaaaaaaaaaaa. HAHAHAHAHA.
Anong sabe ng magulo mogng buhay Ash? Si Keith na lang pwede? Or akin na lang si Keith. Your choice. HAHAHHAHAHA

[sophialeen13]

waaah! hahaha.. nakilig din naman ako para kay 4a!! haha, joke. para kay Ash pala! baka batukan ako eeh!!  eyin, daan ka sa story ko ah! 

Hahaha Onga. Ash na lang kasi.

Nabasa ko na Yiee. :DD

Nabasa ko naaaaaaaaaaaaa. HAHAHAHAHA.
Anong sabe ng magulo mogng buhay Ash? Si Keith na lang pwede? Or akin na lang si Keith. Your choice. HAHAHHAHAHA

ATEEH!!!

Hahaha. Magulo talaga ang buhay ni Ash.
Sige daw.. Bahala ka raw sa kanya. HAHAHA. Chos.

[itsJiezelm]

thanks!! update ka na dito!!

[sophialeen13]

thanks!! update ka na dito!!

Sa Monday. Sana wala akong gagawin nun. Or Wednesday. Basta, next week.

[sophialeen13]

Chapter 3: Cry

Lakad lakad ako pauwi. Sumilip ako sa may playground. Walang tao. Gusto ko sanang tumambay. Kaso, parang gusto ko munang umuwi. Mamaya na lang siguro.
Pagkabukas ko pa lang ng gate, I heard Ma and Pa shouting. OM? Nag-aaway sila?! Nung nasa pinto na ko, I saw them. Ma’s crying. Pa’s shouting. I never saw them like this before. I never heard them arguing. Kilala kami bilang happy family but then, this. What’s happening?
“Ma, Pa? Anong nangyayari?”
“Your dad! Tanungin mo siya,” sabi ni Mama habang umiiyak.
“Pa?”
“I’m sorry anak,” mahinahon si Papa. Ma’s still crying.
“Pa, Ma?! What’s happening?” Ayoko ng ganito. Hindi ko alam ang nangyayari.
Suddenly, my tears went down on my face.
“Ang papa mo, may anak.. may anak s—siya sa labas,” sabi ni mama habang umiiyak. Nakatingin siya sa ibaba. Habang eto ako, nakatayo, nagtataka. Si papa, nakaluhod kay mama na para bang nagmamakaawa.
“P—p-a—p—pa.. you cheated?” Hindi ko alam ‘tong nararamdaman ko. Galit siguro. Galit nga.
“No anak! Let me explain.” Tumayo si papa galing sa pagkakaluhod at lumapit sa’kin.
“Pa.. parang ayoko munang marinig ang explanation mo.” Di ko alam kung bakit. Gustong ayaw kongn marinig yung explanation niya.
Pumunta kaagad ako sa loob ng kwarto. Nagtext ako sa barkada including Eric. Wala akong pantawag.

Hi there guys
I need a shoulder to cry on.
Sinong pwede?
Keith:
Bakit? Anung nangyari?
Ako:
My dad cheated on my mom.
Keith:
What?
Ako:

Keith:
Asan ka ngayon?
Ako:
Here @ house. Pupunta akong playground later. Alam mo bang papunta dito sa’min? Kung pwede lang. Wala kasi akong malabasan ng nararamdaman ko eh

.

Tapos hindi na siya nagreply. Wala rin akong nakitang reply sa classmates ko. Siguro walang load o busy na gumagawa ng mahirap naming assignment. Naiintindihan ko sila. Pero pati rin ba si Eric? Asar talaga. Pumunta ako dun sa may telepono at walang dial tone. Ang MALAS ko naman ngayon? Lord. I don’t know what to do. Lord, help me. Sigh.
Humupa na ang tension sa bahay. Si Papa at Mama, magkahiwalay matulog. Si Papa sa sala, si Mama sa kwarto. Kumain akong dinner then I left a note saying, “sa playground lang po ako, uuwi rin.”
Naglakad ako papunta kina Eric. Magbabakasakaling hindi siya busy. Door bell.
“Oh? Hi Ashley! Come in,” sabi ni Tita Tess.
“No Tita. Thank you po. Si Eric po ba andyan?”
“Naku, umalis. Bumili sa convenience at bookstore eh. Para dun daw sa assignment. Aantayin mo pa ba?”
“Naku tita wag na po.”
“Oh sige. I’ll tell Eric na lang, okay.”
“Yes tita. Salamat po.”
Tapos pumunta na ako sa playground. Siguro naman akong makikita ko dun si Eric kasi madadaanan niya ‘to. Please Eric. I need you.
Tik tok. Tik tok.
Isang oras na ang dumaan. Wala pa rin siya. Ano ba Eric? Nasaan ka ba? I need you please? Wala akong malabasan ng sama ng loob.
Then my feet decided to go to his house, AGAIN. Door bell. Door bell.
“Oh, ija?”
“Tita, nandyan nap o ba si Eric?”
“Kanina pa. Natutulog na nga eh.”
“Po?! Pero---“
“Gusto mo bang gisingin ko pa?”
“Ay naku, tita. Wag na po.”
“Are you sure? You don’t look okay. What’s the problem? Pwede mo namang sabihin sa’kin.”
“Ah. Wala po tita. May itatanong lang sana about sa assignment. Tinext ko na po siya kanina kaso hindi po siya nagreply.”
“O I see. Magkagalit ba kayo? Kasi hindi niya ako pinakinggan kanina nung sinabi kong dumaan ka dito. Nagheheadphones lang siya eh. Naku, sorry ija.”
“Hindi po tita. Hindi po kami magkagalit. Baka hindi lang po kayo nun narinig. Malakas po kasing magpatugtog yun. Sige po okay lang..”
“Are you sure? Bakit maga yang mata mo?”
“Aaaahh.. wala naman po. Maga po ba?...” What a lie.
“…sige po tita, I have to go.”
“O—okay ija. See you later.”
“Sorry po tita sa istorbo.”
“It’s alright, honey.”
Then, bumalik na ako sa playground.
Umiiyak na ako. Dalawa na ang dahilan kung bakit ako umiiyak ngayon. Una, dahil kay Papa. Tapos, dumagdag pa si Eric.

Minutes later. May nakita akong lalaki na nakamask na papalapit sa playground. Goosebumps.

Natatakot ako. Baka biglang magna pala ‘to. Pero hindi naman hahayaan ng security guards na makapasok ang outsiders dito, unless maging pabaya sila.

Lumapit sa’kin yung lalaki. Tinaas niya yung kamay niya na parang ‘hi.’
Parang si Eric ‘to. Pero parang si Keith. Inisip ko yung security, may curfew kami until 10 pm lang. 9pm pa lang. Pwede pa siya at maaring nagpakilala na friend ko kaya pinapasok ng security.
Ewan. Basta bigla akong sumaya nung lumapit ‘tong lalaking ‘to. Binigyan niya ako ng panyo.
“Salamat.”
Nagthumbs up lang siya.
“Bakit ayaw mong magsalita? Sino ka ba? Ikaw yan Keith, no?”
Iling.
“Eric?”
Iling.
Hindi nga pwedeng si Eric ‘to kasi tulog na siya. Feeling ko kasi si Keith talaga ‘to eh. Masaya akong nag effort siya. Kung siya nga talaga ‘to. Ang hirap naman kasi hulaan eh. Parehas matangkad at parehas ng buhok.
“Pwedeng tanggalin yang mask mo?”
Iling.
“Bakit?”
Walang sagot.
Then suddenly, I cried, again.
“Si papa. Si papa…” umiiyak na ko habang nasa swing.
“…he cheated.. he cheated..” sumisinghot pa ako. Nakakahiya na. Kaso, ngayon ko lang ‘to malalabas.
Umiyak ako ng umiyak.
Tumayo siya tapos umupo sa grass. Tapos ti-nap niya yung shoulders niya na ‘sandal ka.’
Then, sumandal ako.
Ang sarap ng feeling ng ganito. Biglang nawala lahat ng sama ng loob ko. Pero umiiyak pa rin ako. Hinawakan niya yung kamay ko. Tumayo siya. Tumayo rin ako. Humarap siya sa akin. Niyakap niya ako. 20 secs. 30 secs. 40. 1 minute. 1 minute and 30 secs. Okay. Ang tagal. Pero gumaan talaga ang loob ko. Then he gave me a letter. Ha! Malalaman ko rin kung sino ka. Ha-Ha! Then. Nag stay siya dun sa playground. Ako, napagod kakaiyak. Kaya umuwi na ako.
“Salamat. Kung sino ka man.”
Thumbs up ulit.
Pagkauwi ko sa bahay, ganun pa rin. Pero handa na ako. Handan a akong makinig.
Pagpasok ko sa room, binasa ko kaagad yung letter. How disappointing. Computerized pa ah?! Ibig sabhin. Kanina pa ‘to ginawa.

Wag ka nang umiyak. May kakapitan ka pa. Andito ako. Andyan si Lord. Hindi ka naming pababayaan. Tahan na.


Next day.

[itsJiezelm]

wah!? Sino yung mystery guy na yun!! I'm expecting na si Eric yun.

[sophialeen13]

wah!? Sino yung mystery guy na yun!! I'm expecting na si Eric yun.

Tignan na lang natin

--00--

Guys, sa mga nagbabasa po nito, di po muna ako makakapag update kasi magiging super busy sa paggawa ng school stuffs. (Grrr.) Pero itutuloy ko naman 'to.. Ayun lang.. Siguro baka March ko na matuloy ulit. Basta pag natapos ko na yung proposal. ) Salalalamat sa pagdaan..

[violetgrapes]

oooohh.. sino yun?? hehe.. feeling ko si keith.. pero bakit parang umaangal ang kabilang side ng utak ko na hindi naman raw?? haha.. asar si eric ah.. tulugan daw ba si ashley??

[sophialeen13]

oooohh.. sino yun?? hehe.. feeling ko si keith.. pero bakit parang umaangal ang kabilang side ng utak ko na hindi naman raw?? haha.. asar si eric ah.. tulugan daw ba si ashley??

Hmm. sino nga kaya? Hahahaha.
Pasensya na talaga. Ngayon ko lang ulit ma update 'to. Salamat sa mga nag aabang (kung meron man)
Bukas po ipopost ko yung next up! :DD

[biancarnation]

Lost na ako dito <||3 Waha. Habol ako after next week Eyin

[sophialeen13]

Lost na ako dito <||3 Waha. Habol ako after next week Eyin

Okay lang po ate.


-00-

Hala. Bukas ko na lang ipost. Tinamad ako eh. wahahaha XD

[sophialeen13]

Next day. 

“Good morning.”
“Anak, pwede ka bang makausap?”
“Pa, mamaya na lang po. Kailangan ko na pong pumasok.”
“Okay anak.”
“Ma, alis na po ako.”
“Ingat ka anak.”
Nag tricycle ako. Late na kasi ako. Puyat pa. Kaya medyo hindi maganda yung mood ko. Medyo nahihilo at feeling ko, maga yung mata ko.
Hindi katulad kagabi gusto ko ng kasama, ngayon ayoko munang makipag usap. Buong klase, tulala lang ako. Buti na lang at hindi ako kinakausap ng barkada. Pati si Eric. Hanggang sa AP na namin.
“Ash.”
“Ayoko munang makipag uspa, Sandra.”
“Itatanong ko lang kung ready ka ba sa recital chuva ni sir sa MAPEH.”
TEKA?! Ngayon ba yun?
“Ngayon na ba yun?”
“Oo. Ahm.. Sorry.. Kung.. kinausap kita.”
“Okay lang Sandra. Sorry sa inasal ko. Pero I think gusto ko muna mapag isa.”
“Sure, Ash. Sabihin mo lang, okay? Andito kami. Ayaw naming nagkakaganyan ka.”
“Salamat Bes.”

Ngayon, nagiisip naman ako ng kantang maaring kantahin mamaya. Takte naman kasi, biglaan! O sadyang nakalimutan ko lang.  Hahays.. Buti na lang maraming nagdala ng gitara ngayon. Kaya pala.. kaya.. Hihiram na lang ako.
Nakita ko si Eric, dala niya yung keyboard niya. Grabe, nag handa rin siya para dito. Ako lang ata ang hindi eh. Pero si Eric, maaring hindi na nagpractice. Magaling na yun eh. Ako, marunong lang. Ayun. Tapos si Eric, merong dalawang piano. PIANO ha? Tas isang organ. Yung isa, nasa bahay. Bigay niya raw sa’kin yung isa. Since mahal yun, syempre hindi ko tinanggap. Kaya parang nakatira na yung piano sa bahay. Tapos kung pupunta siya sa bahay, yun ang unang una niyang pupuntahan. Parang hang out place na niya yung music room dun sa bahay eh.

Ano ba yan?! Naalala ko na naman ang lokong yun. Grr.
Teka, may naisip na ko. Beautiful Eyes na lang. Eh kasi, yung mga mata lang ng nung lalaki yung nakita ko. Kahit gabi na eh, shining shimmering and spakling yung mga mata niya. Okay, corny na. Pero yun talaga yun. Hay.
Hinga. Buntong hininga. Isa pa. Okay. Okay na ko.
Habang nagkaklase pa, tinignan ko lang ang kalagayan nila. Pag maingay si Keith yung nagpapatahimik, yung nang sisitsit. Good. Pero pag tinignan ko yung barkada, mukhang nag aalala sila sakin. Pasulyap sulyap lang sila sakin tapos ngingitian ko na lang sila na para bang, ‘okay lang ako guys, don’t worry.’ Ewan. Ewan ko kung bakit ayoko silang makausap ngayon. Tapos napansin ko si Keith. Lumikot ang loko. Ayun, ang kulit kulit. Kung anu ano yung pinag gagawa. Natatawa na nga lang ako eh. Tapos may sinuot siyang mask, katulad ng.. teka.. siya?

OM.

Suot suot niya yung mask, yung mask na suot nung lalaki kagabi. Hindi kaya?!
Ang saya naman. Nag effort siya. Biglang ngiti ang aking mga labi. Sobra! Sobrang saya ko. Kinilig ako.
Tapos pinagalitan siya nung teacher naming kasi nag susuot siya nung mask. Siguro kaya niya sinuot yun kasi para malaman kong siya yung kagabi. AAAAAAAAAAAAH! Kung pwede lang sumigaw dito sa room.

Tapos, tinignan ko si Eric. Nakatingin siya kay Keith. Ang sama nga ng tingin eh. Bakit kaya?

Hoy Eric! Wag mong titigan ng ganyan ang future husband ko.

Adik lang ako.

Tapos nag lunch na. Kumain na ako ng mabilis, balak ko pang mag practice para dun sa ek ek na recital. Ang aga aga palang, simula pa lang ng klase, recital agad? Takte.
Ayan. Tapos na akong kumain.
-oo-
Papunta na akong music room. Kailangan bago mag MAPEH mapractice ko pa ‘to. Baka magkamali pa ako mamaya. Baka makalimutan ko yung chords. Hala. Bigla akong kinabahan.
Bubuksan ko na yung pinto ng.. parang may tao pa sa loob.
Well, libre naming pumunta dito ang mga katauhan. Wag lang ipupuslit ang mga instruments.
Sino kaya ito?
Naririnig ko yung intro ng kanta. May naalala tuloy ako.
Pamilyar talaga yung kanta. Nakalimutan ko yung title.
Bukas ng pinto.
Tumigil yung pag tugtog.
“Eric?”
“Hi. Okay ka na ba?”
“Che! Pabalik balik ako sa inyo kagabi, hindi mo man lang ako kinomfort! Wala kang pakikipag kapwa tao!”
“What’s with ‘pakikipag kapwa tao?’”
“Wala. Random lang.”
Sabay ngumiti siya. Yung killer smile niya.
“Ngiti ngiti ka dyan!”
“Bakit? Ano bang nangyari kasi?”
Si Keith talaga yung kagabi.
“Si papa kasi eh.”
“Hay naku, mamaya mo na lang sabihin.”
“Ano ba yan! O sige sige. Buti naman at naiintindihan mo na ayaw ko ng kausap.”
“Pero handa mo ng sabihin.”
“Ewan.”
“Sorry, kung wala ako kagabi.”
“Okay lang, andun naman si Keith kagabi.”
“O?”
“Hinala ko lang, pero I think siya talaga.”
Kinalabit na naman niya yung keys nung keyboard niya.  Yung intro ulit nung kanta na tinutugtog niya kanina. Tapos nakangiti siya, palagay ko.
“Yan ba kakantahin mo mamaya?”
“Hindi. Natripan ko lang tugtugin kasi ang ganda lang.”
“Ah. Nagulat ako kasi pang babae yan.”
“Bakit, porket pang babae hindi na pwede kantahin ng lalaki?”
“Nagulat lang naman!”
“E ikaw, ano kakantahin mo?”
“Secret walang clue.”
“Mmm. Sige. Maganda yan, para surprise. I’m sure pasok ka na dun sa play.”
“Ayoko ngang mapili. Bahala na si batman noh! Para ‘to sa grade at hindi sa play.”
“Mmm.”
Sabi kasi nung guro naming sa MAPEH, lahat daw kami ay required na magperform this day ng isang kanta. Project daw naming sa kanya yun. Tapos dun din siya pipili ng magiging cast ng gagawin niyang play for MAPEH month.
“Ang tahimik mo.”
“Nagsalita ang hindi.”
“E atleast ako, reasonable. Bakit, may problema ka ba?”
“Wala man.”
“Sus!”
“Tara na! Pasok na tayo.”
“Mauna ka na, mag papractice pa ako eh.”
“Sige.”
Lumabas na siya ng music room. Pinaraktis ko na yung kanta. Gitara gitara.
*Bell*
Gora na! MAPEH na!
Medyo inayos muna yung room. Ginilid muna yung mga upuan then lahat naka Indian seat tapos may malaking space dun sa harap para sa mag pepeform.
“Okay, I’ll pick randomly,” sabi nung striktong teacher. So, lahat naman kinabahan. Including me.
“David, Nicholas, ikaw muna.”
Go my Keith. Chos.
Tapos nagready na siya. With matching gitara.
“Ahm ito pong kantang ito, ay para sa kaibigan kong malungkot ngayon, sana sumaya ka na,” sabay kindat sa’kin.
MYYYYYYYY GGAAWWD!
Tapos kumanta na siya.

If you ever find yourself stuck in the middle of the sea,
I'll sail the world to find you
If you ever find yourself lost in the dark and you can't see,
I'll be the light to guide you

Find out what we're made of
What we are called to help our friends in need

You can count on me like 1 2 3
I'll be there
And I know when I need it I can count on you like 4 3 2
And you'll be there
Cause that's what friends are supposed to do, oh yeah
Wooooh.. Wooooh.. Yeah.. Yeah..

If you toss and you turn and you just can't fall asleep
I'll sing a song beside you
And if you ever forget how much you really mean to me
Everyday I will remind you
Oh..

Find out what we're made of
What we are called to help our friends in need

You can count on me like 1 2 3
I'll be there
And I know when I need it I can count on you like 4 3 2
And you'll be there
Cause that's what friends are supposed to do, oh yeah
Wooooh.. Wooooh.. Yeah.. Yeah..

You'll always have my shoulder when you cry
I'll never let go
Never say goodbye
You know
You can count on me like 1 2 3
I'll be there
And I know when I need it I can count on you like 4 3 2
And you'll be there
Cause that's what frïends are supposed to do, oh yeah
Wooooh.. Wooooh.. Yeah.. Yeah..

You can count on me ‘cause I can count on you


Bigla akong kinilabutan sa kanya.
Si KEEEEIITTTHH nga! Kala mo! Ang sweet niya talaga grabe.
Di ako maka get over. Wait wait. Buffering…

Nagtawag na si ma’am ng iba pang classmates ko.
Ang gagaling din nila. Lalo na yung barkada. I wonder kung sino yung mapipili.

“Ms. Andrada. Next!”

“Yes ma’am.” OM. Eto na.

“Ahm. Ito pong kantang ito ay dedicated naman sa taong dumamay sa’kin kagabi. Salamat sa’yo.”
Tapos tumingin ako kay Keith. Pero hindi nga lang siya nakatingin nung tumingin ako.
Hoy para sa’yo.

Your beautiful eyes
stare right into my eyes
and sometimes
I think of you late at night
I don't know why
I wanna be somewhere where you are
I wanna be where

You're here
Your eyes are looking into mine
So baby make me fly
My heart has never felt this way before
I'm looking through your
I'm looking through your eyes

I wake up, I'm alive
In only a little while, I cry
'Cause you're my lullaby
So baby come hold me tight
'cause I, I
I wanna be everything you need
I wanna be where

You're here
Your eyes are looking into mine
So baby make me fly
My heart has never felt this way before
I'm looking through your
I'm looking through your eyes

Just as long as your mine
I'll be your everything tonight.
Let me love you
kiss you
baby let me miss you
Let me see your
Dream about
Dream about
Dream about your eyes
Eyes, eyes, eyes
Beautiful eyes

Natapos. Sa wakas. Palakapan. Wag na! Hindi naman maganda eh!
Lumakad na ako sa pwesto ko nang harangan ng kamay si Keith yung paa ko.
“Uy, para kanino yun?”
“Ha?”
Palakpakan. Di ko napansing si Eric na yung tinawag. Gear up with his keyboard, tumugtog na siya.
Naglakad na ko. Di ko na sinagot yung yung tanong ni Keith. Di ko na rin kasi alam kung para kanino nga talaga.
Hindi ko na alam kung sino yung lalaki sa likod ng mascara. At bakit kailangan pa ng mascara. Pero na kay Keith ang mascara. Pero…
“Ahm, yung kantang ‘to.. para sa babaeng nakita ko na kung pa’no umiyak…” Sabay ngiti.
“…Honor at pangarap kong Makita kang umiyak. Kaya eto.. salamat.”
Kumanta na siya. Sabi niya, hindi daw ako yun yung kakantahin niya. Pambabae yun pero ginawa pa rin niya. At ang ganda.

I'll always remember
It was late afternoon
It lasted forever
And ended so soon
You were all by yourself
Staring up at a dark gray sky
I was changed

In places no one will find
All your feelings so deep inside (deep inside)
It was there that I realized
That forever was in your eyes
The moment I saw you cry

The moment that I saw you cry

It was late in September
And I've seen you before (and you were)
You were always the cold one
But I was never that sure
You were all by yourself
Staring up at a dark gray sky
I was changed

In places no one will find
All your feelings so deep inside (deep inside)
It was there that I realized
That forever was in your eyes
The moment I saw you cry

I wanted to hold you
I wanted to make it go away
I wanted to know you
I wanted to make your everything
All right...

I'll always remember
It was late afternoon
In places no one will find

In places no one will find
All your feelings so deep inside (deep inside)
It was there that I realized
That forever was in your eyes
The moment I saw you cry

Naiiyak ako. Naiiyak talaga ako.
Maliban sa ganda ng boses niya, sobrang ewan. Basta! Ang ganda.
Ngayon ko lang siya narinig kumanta ng pambabae, pero bumagay.
Bigla akong naluha. Isang patak lang naman. Akala ko talaga si Keith kaya natuwa ako pero nung nalaman kong si Eric (which is hindi ko pa rin alam kung sure kasi sa mask) naluha ako. Kahit kelan ka talaga Eric. Alam mo kung paano ako pasayahin ng sobra.


-oo-
Pasensya na sa katamaran ko.

[violetgrapes]

awts.. imagine na lang kung ano ang naramdaman ni eric nung sinabi niya na si keith un..  ouch. pero ok lng yan pre!!! mapapansin ka rin. napansin ka nga sa huli eh.. 

[sophialeen13]

awts.. imagine na lang kung ano ang naramdaman ni eric nung sinabi niya na si keith un..  ouch. pero ok lng yan pre!!! mapapansin ka rin. napansin ka nga sa huli eh.. 

Salamat. Meron pa palang nag babasa nito. <3

Malalaman natin kung sino talaga yung nakamask sa next chap. Hahaha.