“Panty mo oh. Nahulog mo.”Chapter 3: The ProposalSyet! Ilang beses ba dapat akong mapahiya sa lalakeng to? Nakakabadtrip pa yung ngiti niya na parang nanloloko.
Bumaba na ako sa hagdan pero nagdadabog pa rin. Hinablot ko yung underwear ko mula sa kanya.
“Manyak!” At nag-walk out ulit habang nagdadabog for the nth time, hindi ko na kasi mabilang kung ilang beses na.
"You're welcome!" Pahabol niyang sinigaw bago ko sinara yung pintuan ng kwarto ko. Nang-aasar talaga yun huh.
Shinoot ko agad sa laundry basket yung mga damit ko. OA ba? Eh hinawakan niya eh. Ayaw kong suotin yun, feeling ko kasi parang minanyak na rin niya ako. Sige, ako na ang maarte. Kumukulo lang kasi ang dugo ko sa kanya. Ewan ko ba. Parang from the moment na nakita ko siya, kinamumuhian ko na yung pagmumukha niya.
So what kung gwapo siya? Teka, gwapo? Siya? Eh ang pangit pagit niya!!! Argh. Mukhang palakang nagmemenopause! Eh bakit ko nga ba siya iniisip? Hindi naman ah. Ano ba utak!
Halos isang oras ata akong naligo sa banyo. Todo linis ako ng katawan dahil ayokong mainfect ng mga virus ni Kean. Naiinis talaga ako sa kanya. Hindi naman masyadong obvious di ba?
Habang iniinvade ni Kean ang utak ko kahit na hindi ko alam kung bakit hinahayaan kong bahain ng subject na Kean ang ulo ko, bigla akong napaisip, na para bang nakita ko na siya dati. Oo, yung pangit niyang mukhang yun, nakita ko na. Hindi ko lang matandaan kung saan ba, kailan at kung ilang beses na.
Ano ba yan, huwag ko na ngang problemahin yung mokong. Nai-stress tuloy ako sa kakaisip ng isang walang kwentang tao.
Tumambay lang ako sa kwarto ko nung natapos na akong maligo. Ayaw ko pa kasing makita yung lalakeng yun. Ang boring nga dito sa kwarto ko eh, wala akong magawa. Wala naman akong load para magtext. Tinatamad naman akong buksan yung laptop ko para magnet. Nasa sala naman yung TV. Alangan namang magbasa ako? Eh ayaw na ayaw kong ang nagbabasa. Sa buong buhay ko, iisa pa lang ang librong natapos ko. A Walk to Remember by Nicholas Sparks yun. At para yun sa book report ko.
Naglaro na lang ako ng mga games na meron sa cellphone ko. Ilang beses ngang mahulog sa mukha ko yung cellphone ko dahil nakahiga ako habang naglalaro at nasa ere yung cellphone ko. Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako.
Paggising ko, ala-una ng hapon. Yung tunog ng tiyan ko ang gumising sa akin. Gutom na gutom na talaga ako. Wala na akong pakealam kung makita ko yung unggoy na yun, ang mahalaga, makakain ako. Deretso agad ako sa kusina at naghanap ng pwedeng kainin. May nakita akong ampalaya sa ref kaya yun na lang.
Nagsaing muna ako ng kanin. Pinag-isipan ko pa nga kung isasama ko ba si Kean dito since hindi pa naman kami nag-uusap kung paano ba yung pagkain naming dalawa. Kung cook your own ba o salitan sa pagluto.
After 5 seconds…
dinamihan ko na lang yung paglagay. Kung ayaw niya, eh di kainin ko na lang mamayang gabi. Pati na rin yung ampalaya. Dalawa na lang yung natitira sa ref kaya niluto ko na sila.
Hindi naman ako magaling na cook eh. Hindi pa nga ako nakakalahati sa mga galing ng mga batang nasa Junior Masterchef. Pero alam ko namang magluto, hindi nga lang yung mga sosyal na pagkain.
Natatakam na talaga ako sa niluto ko. Susubo na sana ako nang bumalandra sa kusina si Kean. Ano ba yan, panira talaga ng moment. Halatang kagigising lang niya dahil ang gulo ng buhok niya.
Ang cute tuloy ng itsura niya. Teka, sinong nagsabi nun?
Naglakad siya papalapit sa dining table kung nasan ako.
“Ano yan?” Ano yan, close na kami? Parang walang kontrobersiyang nangyari kanina ha. Professional acting ba ang drama niya?
“Ampalaya.” Tipid kong sagot sa kanya.
“Ano ba yan, parang nadeform na talong.” Walangya tong lalakeng to. Nagtanong lang para insultuhin ang luto ko.
“Kung nandito ka lang para laitin ang luto ko, pwede ka nang umalis.” Ang mas maganda, umalis ka na sa bahay na to. One is better than two.
Buti nga at alam nitong makinig. Umalis na siya. Tinuloy ko naman na yung naudlot kong subo kanina. Habang ngumunguya ako, naririnig ko yung kalantsing ng kutsara't tinidor. Lumingon ako at nakita kong may hawak-hawak na siyang plato. Nakiupo siya sa tabi ko at sinimulan nang iinvade yung kanin.
Aba. Ayos din siya ha. Inimbita ang sarili niya.
"At sinong nagsabing pwede kang kumuha ng pagkaing niluto ko?" Eh di ako na ang mataray.
"Kaya nga marami kang niluto di ba?" Ngumunguya na siya. Buti nga at naintindihan ko pa.
"Aba. Ang confident mo naman. Eh sa kakainin ko pa yan mamayang gabi." Wooh. Palusot ka pa Chloe. Kaya nga niluto mo na yung dalawang ampalaya kasi sinama mo na si Kean.
“Wow. Ang sarap.” 
Ano raw? Tama ba yung narinig ko? Nasarapan siya sa luto ko?
Hindi ko alam kung bakit ako napangiti sa sinabi niya. Parang ang saya lang sa feeling.
And so kung gusto niya yung niluto ko?
Wala!
Yun naman pala eh, bat ka napangiti?
Eh pake mo ba?
Ano ba yan. Nababaliw na ako sa kakausap sa sarili ko.
Habang subo siya nang subo...
"Mag-sorry ka!" Dinemand ko mula sa kanya.
"Bakit naman ako magsosorry sayo?" Past is past ba ang motto niya sa buhay?
"Nilait mo yung luto ko. Nadeform na talong pala huh." Syempre, nararapat lang na respetuhin niya yung niluto ko.
"Eh yun naman talaga itsura ng niluto mo." Hindi man lang na-konsensya. Siya nga tong kain nang kain eh. Kunti pa nga lang nasusubo ko, eh siya, sandamakmak na.
Pagkatapos niyang kumain, sinimulan na niyang magligpit ng mga pinagkainan niya.
"Hep hep!" Sabi ko habang nakataas yung kanang kamay ko na para bang pinipigilan siya.
"Hooray?" Ahy pilosopo to!
"Bakit ba?" Naappreciate ko yung effort niya kaya lang ano eh... Bawi na lang siya sa ibang bagay.
"Mamaya ka na magligpit, pag tapos na akong kumain.""Hahahaha!!! Naniniwala ka sa pamahiin na yun?""Eh ano naman ngayon kung oo?" Nakakahiyang aminin pero totoo naman kasi.
Kung nagtataka kayo sa kung anong pamahiin yun, eto kasi... Sabi nila, bawal daw magligpit ng mga pinagkainan habang may kumakain pa sa lamesa kasi raw, yung taong kumakain pa lang ay hindi na makakapag-asawa.
Eh panu na yan?
Pano na ako?
Pano na si Kevin?
PAANO NA KAMI NI KEVIN!!??Ewan ko ba kung manhid tong lalakeng to at tinuloy pa rin yung ginagawa niya.
"Anak ng... Hindi na kami magkakatuluyan ni ano nyan eh!" Reklamo ko sa kanya. Alam niyo naman na "ano=Kevin".
Bwisit talaga tong lalakeng to. Hmp. Humanda siya, babawi rin ako sa kanya. Someday, somehow.
Wala nang silbi ang pagrereklamo ko kaya pinabayaan ko na lang siya. Nagulat na lang ako nung lumapit siya sa akin at bumulong na naging rason kung bakit ako sinugod sa ospital dahil sa pagkabilaok...
Joke.
Pero nabilaukan talaga ako sa sinabi niya.
"Eh di tayo na lang."
