Chapter 1
Hi. I’m Courtney Alexandra Li. 15. I’m half-Chinese but I not fluent in that language, sa Philippines na kasi ako lumaki. My parents and kuya call me Courtney. While my bestfriend calls me Alex.
Yes. Isa lang ang bestfriend ko at siya lang ang nag-iisang friend ko, so far. Siya si Nicole Chua. We’ve been together since we were kids. Mag bestfriends and business partners kasi parents namin kaya yun nagging close na rin kami.
Tanong mo kung bakit sya lang friend ko?
Kasi, I’m not friendly. Ako yung silent, bookworm type sa school. Pag wala si Nic, yun. books lang kasama ko. You can never tell why we’re friends. Sya kasi, pretty, known sa school, mayaman, at maraming gustong makipagkaibigan. Habang ako, I can never be called pretty. Nerdy kasi ako. I wear glasses. I’m not fashion-conscious but not really manang. That’s just too harsh. Simple lang talaga ako manamit. Jeans and simple tees, okay na. Di rin ako known sa school but honor student rin naman ako. At walang gustong lumapit sa akin, naweweirdohan siguro. But whatever. I don’t care. Really.
Okay. Nandito ako ngayon sa school garden at magbabasa na ng isang book nang…
“ALEEEEEX!”Haynako. See? See why we’re so different?
“O? Ano na naman?
“ Naiirita kong sagot.
“Alex naman eh. Wag ka ngang masungit. Magkaka’wrinkles ka nyan. Sige ka.
” Kahit kailan ang cheerful talaga ng babaeng to.
“As if naman may paki ako?” I don’t really care eh.
“Hay nko. Seriously, Alex. How many times do I have to tell you na you have a face and bod that’s do die for? Nakakasira lang yang glasses mong wala namang grado. Why do you need to pretend ba that you’re the NERDY type ha?” “Trip ko lang
“ “Alex naman eh! Seryosong sagot ang kailangan ko!”“Okay. Fine. Ginagawa ko lang to para malaman kung sino ang mga totoong tao sa school na to. Rich kids kaya nandito and mostly plastic people. Parang mga leeches na naghahanap ng makakapitan. Gee. Mas okay pa siguro ang public no?”
“Alex naman. Di naman lahat ganyan eh.”“I don’t know Nic. Mahirap ng maniwala.”FLASHBACKNung elementary ako, I’m the most popular girl in school. I think I was in grade 4 that time. Kasi nga daw, I’ve got the looks, the brains, the money. I was close to perfect. Lahat ng tao gusto akong kaibiganin, kilalanin. All of them wanted to be close to me. Nicole was in a different school that time. High school na kami nung nagsama kami sa isang school. There was this girl named Kathleen whom I think was the most perfect candidate para maging bff ko. She’s sweet, kind and cheerful or so I thought. I was staying in the library, doing some research when I heard some whispers behind the shelf. The voice talking sounded so familiar. I don’t want to interrupt so sinilip ko muna kaysa naman mag barge in ako and that’s just rude.
At nung nakita ko na. I was surprised to see Kathleen and two other girls.
“HAHA. She’s just stupid. She really fell for that. Akala nya talaga gusto ko syang maging kaibigan? That’s just impossible. That Courtney’s just a B*tch.”“Yea. Tama ka talaga girl.” Sabi nung isang babae na di ko kilala. Pero I think schoolmate naming sya.
“I know, right? She took my place. I’m supposed to be the popular one, the richest, the coolest. Pero what happened nung dumating sya dito? Ahhhh! Nakakairita talaga sya!”“So, what’s your plan?” Sabi nung isa pa.
“I’ll ruin her, Gagawin kong miserable ang buhay nya sa school na to. Without her knowing it’s me. So you two, better shut up and don’t you dare tell anyone about this or else your lives will be miserable. Kuha nyo?” “Yes Kathleen.” Sabay nilang sagot.
“Well, you better be. You can go now.”Sabay naman umalis yung dalawang babae.
Di ko na napigilan yung mga luha ko kaya tumakbo na ako palabas. I was shocked to know na yung taong pinaniniwalaan kong magiging matalik na kaibigan ay hindi pala isang totoong tao. I was crying pa when I went home. I immediately told my parents na gusto ko nang magtransfer ng school without telling them the real reason. Sinabi ko lang na ayaw ko na sa school na yun. Mabuti nalang at pumayag sila mama at papa.
-
So yun. Na trauma na ako. At mas naging careful. Kaya yan, si Nicole lang ang friend ko.
“Okay. Fine. I understand. But…”“No buts Nic. Mas okay nga tong ngayon eh kaysa nuon. At least ngayon, I’m free to do whatever I like without being afraid.”“Ohcge na nga. Kung di lang kita love eh. Sasabihin ko talaga yan kay tita kung ano yang pinanggawa mo dito.
”Model kasi nuon si mama kaya kung nalaman nya kung ano tung pinagsusuot ko, NAKUUU. HAHA! Nagrent kasi kami ng house malapi sa school so wala silang kamalay-malay.
“HAHA! I know. I love you best! You’re the best talaga!
”“Aysuuuus. Nambola pa. Oo na. Uwi na nga tayo. Pagod na ako eh.”Kinuha ko na lahat ng gamit ko at umalis na kami. We passed by the field. May naglalaro ng soccer that time. I was talking to Nicole kaya di ko napansin na yung bola papunta pala sa amin.
BOOOOGSH!
Aray ko po naman! Masakit yun ah. Ako pa talaga ang natamaan. Naman oh!

Jeez. Careful naman oh.
Napansin ko may something malapit sa paa ko.
Pagtingin ko
OHMYGOD.
MY GLASSES.
THEY'RE BROKEN.

---
whatdaya think? Comment naman dyan oh.
