IT ALL STARTED WHERE IT ENDED *TAPOS NA PO!*| .doc available DL on page 1.

[Demisse08]

IT ALL STARTED WHERE IT ENDED

Poster

Wanna Download the story? CLICK ME!

High school.



They say this is the best years of your life


That's why Loren Lei, being a typical girl you meet everyday, decided to make the most out of it . Moving to a new place, a new home and a new school,
will she ever be able to make her teenage life memorable
and
make it the best years of her life?

[Demisse08]

Prologue
 
I really don't know kung papaano ko idi-describe and nararamdaman ko ngayon.
 
Eto na siguro 'tong sinasabi nila na mixed emotions.
 
Tinignan ko uli ang kwarto for the last time.
 
Mami-miss ko ang study room namin ng kapatid ko.
 
Ito na kasi ang parang haven ko.
 
Aside sa punong-puno ito ng mga anime memorabilia ko (which is weird since study room nga ito), dito ko rin kadalasan nilalabas ang sama ng loob ko.
 
Dito rin ako nangarap.
 
Ngayon, isa nalang itong empty white room.
 
Ni hindi mo inisip na me dating Loren Lei na tumatambay dito.
 
"Lulli!"
 
I sighed.
 
This is it.
 
Wala ng atrasan.
 
"Po?"
 
Lumabas na ako ng study room. Nasa sala si mama.
 
Hanggang ngayon parang di pa siya tapos sa pag eempake.
 
"Puntahan mo na lola mo. Mag paalam ka na at maya't maya aalis na tayo." pagkasabi niya nun eh zi-nip niya ang last bag.
 
Bago pa ako makapunta sa itaas eh may pahabol pa ito.

" And please lang, Lulli. Don't make it hard for us.Especially sa lola mo"
 
 
Siguro halata talaga sa mukha ko.
 
I sigh at tumakbo ako papunta sa kwarto ni lola.
 
Actually, masaya ako na aalis na kami dito.
 
Pero at the same time, malungkot ako na aalis na kami dito.
 
Ay! Ano ba 'yan! Ang gulo!
 
Basta 'yun na 'yun!
 
Hindi niya siguro napansin ang pagpasok ko. Nakitingin lang ito sa labas ng bintana na para bang ang lalim ng iniisip.
 
 
Tinitigan ko muna siya. Hindi ko alam kung ilang minuto akong nanatiling ganun. Ramdam ko ang lungkot na dinadama niya ngayon.
 
Sigurado ako na magiging malungkot ang bahay sa pag-alis namin.
 
Magiging malungkot na naman si lola.
 
Napasinghap ako.
 
Naku! Ayoko ko nang umiyak. Ang sakit na ng mga mata ko!
 
"Mommy..." yun ang tawag ko sa lola ko.
 
Sabi niya she prefers it that way. Mas bagets daw pakinggan. Naku...lola ko talaga.
 
"Lulli, apo."
 
Inextend niya yung kamay niya na sinasabing lumapit ako sa kanya na agad ko namang sinunod.
 
Niyakap ko siya. Pinipigilan ko talaga ang sarili ko na di maiyak.
 
"Alis na po kami, my..."
 
"Di na ba talaga mababago ang desisyon mo?"
 
"As much as I wanted to stay pero di na po talaga mommy."
 
Natahimik kami uli. Ramdam ko ang pagpipigil ni lola. Pero dahil nga sa kilala na niya ako since siya na halos nagpalaki sa akin, eh alam na niya na may katangian akong maging firm sa mga desisyon ko.
 
"And besides mommy, ikaw na mismo nag sabi na I should give mama and papa a chance .Siguro na nga ito na yung time na ipakita nila na maging magulang sila. It's been long overdue, I guess."
 
Hindi ito kumibo but then she smiled. Niyakap niya ako ulit ng mahigpit.
 
"You know very well na iba ang environment sa province kesa dito sa city. So you better prepare yourself."
 
Tumawa na lang ako. Alam kong me laman na naman ang sinabi ng lola ko.
 
Hindi naman sa dine-descriminate niya yung mga tao sa province since galing nga siya dun. I don't know how to say this pero I think the best way to explain this is siguro mas naging malapit sa puso niya ang city since dito na siya nagkamuwang.
 
"Hay naku mommy, as if may mababaon ako from here. I don't even consider myself as a city girl. Homey, remember?"
 
Narinig nalang namin na tinawag na ako ni mama. Aalis na yata kami.
 
Sabay kaming lumabas ni lola sa kwarto niya.
 
Nakita ko nalang si papa na dinadala na niya yung ibang gamit sa sasakyan.
 
"Louisa, sana naman eh bumisita kayo dito pag bakasyon"
 
"Opo naman ma." Nakapag besohan na si mama kay lola. "Ingat kayo ma ha? Yung gamot wag mong kalimutan"
 
Tumawa si lola.
 
"Shouldn't I be the one telling you that. Lorenzo, ingat kayo sa pagbibiyahe ha?"
 
"Yes, ma. Alis na po kami." Tulad ni mama eh humalik din sa pisngi ni lola si papa.
 
Pagkatapos na magpaalam pati nung dalawa kong kapatid eh sumakay na kami sa van.
 
Nakatingin lang ako sa labas ng bintana. Si lola naman ay nakatayo sa labas.
 
Gusto ko talagang maiyak nun pero as usual pinipigilan ko na naman.
 
Kailangan kong ipakita kay lola na matatag ako.
 
I have to be.
 
I have to prove to her na I can do well in changes.
 
Binaba ko ang window at ipinakita ko ang pinaka matamis kong ngiti.
 
 
"Bye, mommy."
 
Nag-wave lang ito at ngumiti.
 
This is it!
 
Eto na ang bagong Loren Lei.
 
Province, here I come!
 
 
 
 
 
 
Chapter 1
 
Oh gosh...
 
Eto na siguro 'yung sinasabi ng lola ko na dapat i-prepare ko ang sarili ko.
 
I wasn't expecting anything dreadful pero masasabi ko talaga na it really exceeded my expectation.
 
And I tell you, not in a good way.
 
Nandito na ako ngayon sa school namin.
Dahil nga nagsisimula pa lang kami dito eh napagpasyahan nila mama na i-enroll kaming magkakapatid sa public school.
 
Unfortunately, iba ang school ng elementary at high school.
 
So I am here, all alone, on my first day of high school.
 
Napatingin na naman ako sa baba.
 
Gosh...ang dumi ng sapatos ko.
 
Umulan kasi kahapon and nakakinis pa dito eh hindi cemented ang school grounds dito.
 
Hindi pa nga ako hinatid ni papa kanina so wala akong choice kundi ang maglakad since sabi nga nila eh walking distance lang daw ang school from our house.
 
Yeah right. As if ginagawa ko yun parati.
 
Lagi kaya akong hinahatid gamit yung sasakyan.
 
Bigla naman uminit ang ulo ko nung naalala ko naman ang sasakyan.
 
Nawala na nga ang lahat sa amin pati ang car eh kasali pa.
 
They decided to sell the van kasi nga hindi naman ganun ka kailangan yun since maliit lang nga 'tong bayan. We could settle in riding the tricycle since mas cheaper at hindi gastos sa gas. Then gagamitin yung pera para gawing starting income namin.
 
Oh well, as if my magagawa pa ako.
 
Kinuha ko ang tissue paper ko sa bag at pinahid yung dumi sa school shoes ko. Tapos eh hinanap ko ang trash bin para itapon yun.
 
But where the heck is it?
 
Tumingin ako sa paligid para hanapin yun pero to no avail. Alangan naman suyurin ko ang boung campus para dun so ang ginawa ko eh pasimple kong hinulog sa ground. Tutal, madedecompose naman din yan kasama nung mga putik. No harm done.
 
Aalis na sana ako sa kinatatayuan ko nung me sumita sa akin.
 
"Miss,  bawal yan.Me basurahan tayo.”

Para akong na-freeze sa kinatatayuan ko. Kainis, sa dami pa naman ng estudyante dito ako pa ang napansin.
 
Hindi ko nagawang lumingon sa sumita sa akin. First day of school, may bad impression na.
 
“S-sorry pero di mo naman siguro ako pipilitin na kunin yung tissue diba? I mean, it all got muddy and stuff.”
 
Naramdaman kong lumapit ito sa akin pero di pa rin niya ako hinarap.
 
I heard him sigh.
 
“Fine pero sa susunod wag mo na yun uulitin. Nasa likuran mo lang yung basurahan.”
 
Lilingon na sana ako nung sinabi niya yun pero I stopped myself para di niya ako makilala.
 
“A-ah..okay. Pasensya na ha?”
 
Hindi ko na siya hinintay na sumagot at umalis na agad ako dun.
 
Gosh…that was so embarrassing!
 
Sa wakas at nahanap ko rin yung classroom namin.
 
Dahil nga sa mahiyain ako eh iniisa-isa ko talagang i-check yung pangalan nung classroom.
 
Buti nalang pala at maaga akong pumunta dito. Di ko sukat akalain na may 15 classrooms ang 1st year dito.
 
And it didn’t make me feel any better pagdating ko dun.
 
Gusto kong maiyak sa nakita ko.
 
Everything seems so old and fragile.
 
Parang wala na sa condition gamitin yung mga desks and facilities dun.
 
And ano yung naamoy ko?
 
Pero if iko-compare ko naman ito sa other rooms na nakita ko kanina, I think I can bear with it.
 
It doesn’t seem that bad.
 
Or is it?
 
Hindi ako napansin nung mga bago kong kaklase since sa may likuran ako dumaan. Tinignan ko muna kung me bakante pang upuan at yung tingin ko hindi naman siguro ako ibabagsak kung nagkataon man lang. Hindi naman ako ganun kabigat pero looking at these chairs, who knows kung anong pwedeng mangyari.
 
May nakita akong vacant dun sa may bintana sa pinakahuli pero meron na akong katabi pero parang tulog yata.
 
Di ko naman makita yung mukha niya kasi ibinaon niya ito.
 
“Um...excuse me. May nakaupo na po ba dito?”
 
Wala akong nakuhang sagot. Siguro nga eh tulog nga ito.
 
Wala naman din nakalagay na gamit so I guess wala nga.
 
Umupo na ako at inayos ang gamit ko. Tinignan ko yung relo ko. In 5 minutes mag sisimula na yung klase.
 
Hanggang ngayon, wala pa rin nakapansin sa pagdating ko since busy silang nag uusap. Magkakakilala na siguro sila noon pa.
 
Mabuti pa sila me kakilala na. Sabagay, sanay naman din ako.
 
Maya’t maya nabigla na lang ako nung may pumasok na babae.Siguro teacher namin.  Binati niya kami nung good morning at sumagot agad yung iba kong kaklase. Ang iba halata mong ayaw pa nila mag simula ang klase.
 
Teka, nag bell na ba? Bakit di ko narinig. I mean, malapit lang naman yung bell sa room namin.
 
“Hay naku…sira na naman yung bell. But anyway, hindi sira yung relo ko so whether you like it or not, mag sisimula na tayo.”
 
Well, that explains it.
 
Narinig ko sa harapan ko na halos kilala na nila yung teacher sa harapan since dati nagturo ito sa elementary eh ngayon ini-tranfer siya dito.
 
Bago siya nag salita eh tumingin siya sa amin. Parang iniisa-isa niya kami to check if my new face ba or something. Sana nga lang eh di niya ako mapansin. Pero, no. Ayaw talaga makisama nung fate sa akin.

“Good morning!”
 
Mas malakas ang pagkakasabi niya nun at diretso itong nakatingin sa akin. Natural, lahat sila eh sumunod ng tingin at lumingon.
 
Gosh…this is so embarrassing!
 
Sasagot na sana ako nung me narinig akong nagsalita sa side ko at napalingon ako sa kanya.
 
“Good morning too, teach!”
 
Inistrech nito ang mga kamay niya. Yung kadalasan ginagawa pag bagong gising.
 
Naghikab ito at lumingon din sa akin.
 
For a second there, naramdaman kong uminit yung mukha ko.
 
 Gosh…ang gwapo niya!
 
Maybe my high school life won't be so bad after all.

[Demisse08]

Chapter 2
 
I survived first day of class.
 
Kahit na most of the time I felt awkward and, well, awkward.
 
Aside sa katabi ko si Lark (Yes, I later learned na Lark ang name ng aking natutulog na prinsipe) eh panay ang tingin nung mga kaklase sa akin whenever they had a chance.
 
Weirdly enough, wala yung usual na i-introduce mo yung sarili mo infront. Ni hindi nga nag roll call.
Nakalimutan siguro.
 
So far ,during nung break or kung wala mang klase eh meron naman ding nag-approach sa akin at nagpakilala pero most of the time eh mag-isa lang ako.
 
Eto naman si Lark eh di naman kumikibo. Usually eh tulog nga pag nagkaklase or kung walang teacher sa subject na yun eh lumalabas. Ewan ko ba kung saan gumagala yun.
 
But then kahit papaano eh masaya pa rin ako. Yun eh dahil permanent seat place ko na talaga 'to.
 
Meaning, magiging seatmate ko na si Lark for the whole year!
 
So ayun nga, wala naman masyadong nangyari sa araw na ito. Wala yung teacher sa last subject namin so maaga kaming dinismiss.
 
Tulad kaninang umaga ay naglakad na naman ako pauwi.
 
Kahit papaano eh di ako nag-iisa since marami namang naglalakad pauwi sa kanila.
 
Ang kaibahan lang eh sila in groups, ako eh solo flight ang drama.
 
Maya't maya eh naramdaman kong may basang pumatak sa mukha ko.
 
Pagtingin ko sa langit eh medyo kulimlim nga. Gosh, uulan na naman.
 
So agad kong kinuha yung payong ko sa bag. Buti nalang eh pinilit ako ni mama na dalhin yun.
 
Pagkabukas ng pagka bukas ko nung payong eh bigla naman bumuhos ang malakas na ulan.
 
Gosh, pag sinuswerte ka nga naman!
 
I decided na sumakay nalang ng tricycle since parang lalakas pa yata 'to. So nagtingin-tingin muna ako ng masisilungan para mag-abang ng sasakyan.
 
or maybe not.
 
Nabigla nalang ako ng may nakisilong sa payong ko. Medyo nabasa ito and hingal na hingal.I made a mental note na I should bring a bigger umbrella next time just in case.
 
"Umm...Lark, eto o, panyo."
 
Tinignan niya yung inabot ko which hindi naman niya agad kinuha and I don't think wala siyang planong kunin talaga. Medyo napahiya ako dun kaya't ibabalik ko na sana sa bulsa ko nung bigla niyang kinuha sa akin.
 
"S-Sorry...I didn't mean to be rude. Di lang ako sanay."
 
"No, it's okay."
 
Ngumiti nalang ako. Di ko alam kung ilang minuto kaming nanantiling ganun. Ang awkward nga eh.
 
"Pasensya na ha? Nagulat ba kita? Okay lang ba na makisilong sa payong mo?"
 
"H-ha? Ah okay lang yun. Anything, para makatulong lang. Mahirap pa naman mag-kasakit nowadays."
 
Tumawa ako.
 
Wait, bakit ako tumatawa? Gosh, baka isipin niya ang weird ko.
 
I was expecting na parang maiilang siya sa ginawa ko pero instead ngumiti lang ito.
 
And I tell you, it was really sincere.
 
And cute!
 
"You're right. Tara, dun tayo sa may tindahan sumilong. Nababasa ka na yata."
 
Pagkasabi niya nun eh tinignan ko yung  side ko. Hindi na pala yun abot nung payong ko. Parang mas lumakas yata ang ulan kaya nabigla na lang ako nung kinuha ni Lark sa akin yung payong at hinila ako papalapit sa kanya.
 
"Halika ka na."
 
Gosh...di ko na talaga alam kung paano kami nakarating dito sa tindahan. All the time na hawak niya ako eh di ako makapag-concentrate. Muntikan na nga akong ma-slide buti nalang at naalalayan ako ni Lark.
 
Infairness, mas gwapo siya sa malapitan.
 
At ang bango niya!
 
Natahimik na naman kami. Fortunately eh wala pang dumadaan na tricycle so maso-solo ko pa siya pero nakakahiya naman kung ako yung una na magsta-start ng conversation. Parang di pa yata kaya ng powers ko. Habang nag-aargue ako sa sarili ko tungkol dito eh bigla naman nagsalita yung katabi ko.

"Saan ka nga pala nakatira?"
 
Gracious goodness! Eto namang lalaking 'to. Pabigla-bigla!
 
"Ah...dyan lang sa barangay 2. Sa inyo pala?"
 
Sasagot na sana siya kaya lang may humintong tricycle sa harapan namin. Naman o, wrong timing naman 'to si kuya!
 
"Maam, sasakay po kayo?"
 
"H-ha? Ah opo, kuya. Um...ikaw Lark?"
 

"No, go ahead. I'm staying. May hinihintay pa ako."
 
"Sure ka?"
 
Tumango lang ito. Agad naman ako sumakay dun sa sasakyan. Medyo nahirapan pa nga ako kasi may nakasabit pa na plastic para pang-cover para di mabasa yung pasahero.
 
Well it was kinda useless kasi nabasa na yung customer bago pa makasakay ito.
 
Aalis na sana kami nung bigla kong pinigilan si kuya.
 
"Lark!"
 
Napatayo ito bigla. Parang may hinahanap ito at kinakapa yung bulsa niya. Parang alam ko na kung ano yun.
 
"Look, I'm not here for the handkerchief. Bumalik lang ako para dito. Baka kasi di pa agad tumigil yung ulan. Bukas mo na ibalik sa akin yan."
 
Nag-alangan naman itong kunin yung payong ko pero hinila ko ang kamay niya at nilagay ko sa palad niya yun.
 
"Sabi nga nila, bawal magkasakit. Sige, ingat!"
 
Ngumiti ito at agad namang may kinuha ito sa bulsa niya at binigay sa akin.
 
"Bawal magkasakit. Thanks, Loren Lei."
 
Umalis na kami nun. Kahit na malamig ang panahon eh ramdam na ramdam ko pa rin ang pag-init ng mukha ko.
 
Tinignan ko uli yung binigay ni Lark kanina.
 
Ang panyo niya.
 
Ang cute nga eh. Puting-puti ito at may naka-stitch na initial ng name niya.
 
L.P
 
Pero ang mas ikinagulat ko talaga is that
 
paano niya nalaman pangalan ko?

[Demisse08]

Chapter 3
 
Pagdating ko sa bahay, nadatnan ko yung kapatid ko na lalaki at si mama sa sala.
 
Kawawa naman si Borgy, hinihika na naman.
 
Ganyan talaga yan pag bago yung environment. Tapos bigla pa naman nag climate change kanina.
 
Hinimas-himas ni mama yung likod ni Borgy habang yung isa eh panay gamit nung inhaler niya.
 
Nag-mano ako agad kay mama. Nakita kong medyo pawis yung mukha ni Borgy kaya naisipan kong punasan yung mukha niya gamit nung panyo ko nung bigla kong naalala kung kanino galing 'to. Ginamit ko nalang yung tissue sa may side table.
 
"How's school?"
 
"It was -- okay, I guess."
 
Hindi na masyado nagtanong-tanong si mama after nun. Sabi niya magpre-prepare na daw siya ng dinner nung nakita niya na medyo okay na si Borgy. Pinabayaan nalang namin siyang mahiga dun sa sofa at manood nang t.v.
 
Hanggang ngayon, di pa ako sanay sa pagiging motherly ni mama. Si papa, okay lang since every once in a while eh bumibisita naman din siya. Si mama eh talagang madalang lang.
 
Hindi ko talaga alam kung bakit naisipan nila mag-simula uli. I mean, as far as I know, wala namang naging problema sa situation namin. Hindi naman kami pasaway sa school at di ko naman sila nakikitang nag-aaway kasi nga wala naman sila parati sa bahay.
 
Yun nga lang, di namin na-experience talaga yung lumabas na kumpleto talaga kami. Pag-PTA meetings din eh usually auntie ko yung pumupunta. Not that I have a problem with that. Kaya lang syempre, naiingit din ako sa mga classmates ko lalo na pag nagku-kwento sila about sa mga outings nila kasama ng boung pamilya nila. Pero di kalaunan, nasanay naman din ako.
 
So nung sinabi nila na gusto nilang magbukod at manirahan sa dito eh medyo nag-protest talaga ako sa ideyang yun. Okay lang sana yung bumukod pero kailangan ba talaga sa malayo?
 
Pero nung nakita ko yung dalawa kong kapatid naisip kong napaka-selfish ko naman. Di ko inisip kung ano man yung nararamdaman nila. Alam ko kung ano ang nararamdaman nila since pinagdaanan ko nga yun. Alam ko na hinahanap din nila ang kalinga ng isang magulang.
 
So in the end, pumayag din ako.
 
Pumasok na ako sa kwarto ko. Medyo maliit nga ito kesa sa dati kong kwarto dun sa bahay ni lola. Hindi naman talaga kami mayaman pero sinugurado talaga ng lolo ko na kahit papaano eh mamuhay kami na di naman salat sa buhay. Kahit papaano eh nag-aral kami sa private school.Discounted na yung tuition namin since tatlo kami at isa pa, scholar ako pero hanggang elementary nga lang yun. Oo, there are times na nahihirapan kami sa pang-araw araw namin pero nakakaraos naman din. I think isa rin siguro yan sa dahilan kung bakit naisipan nila mama na dito sa province magsimula.
 
Nagbihis na ako at inayos yung gamit ko. Since first day of class pa eh expected na wala pang homeworks. Majority nga sa teachers namin kanina eh di pumasok.
 
Tinignan ko uli yung panyo ni Lark. Gosh, nahiya naman ako dun sa binigay ko na panyo.
 
Infairness ha, ang bango nito. Sabi nga nila, malalaman mo daw yung personality nung isang tao depende daw sa panyo niya. Kung gaano daw ito kalinis eh ganun din daw siya ka-organize or something.
 
Weird, paano kung ibang tao yung nag-prepare nitong panyo niya? Malay mo yung mama niya or yung maid nila ang nag-ayos nito. So we really can't judge a person by that alone.
 
Hay naku, ano naman ba 'tong pinag-iisip ko. Dapat ang aalahanin ko muna kung paano niya nalaman yung name ko. Wala naman siya nun noong nagpakilala ako di ba?
 
Gosh Lulli, wag mag-expect. Bago ma-disappoint ka lang!
 
Tutal first day of class pa naman. There are 200 something days para mas makilala mo pa siya so wag mag madali. Take one step at a time.
 
Sa kakaisip ko nun eh di ko na namalayan na nakatulog na pala ako.
 
------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
"I nominate Ms. Loren Lei Rama as class muse!"
 
Gosh! nakakahiya talaga. Ba't ako pa?
 
"I move to close the nomination!"
 
"I second motion."
 
Lahat naman nagpalakpakan at naghiyawan. Sinasabi pa nila na dapat papuntahin daw sa front yung mga nominees.
 
Goodness, first time ko talaga maging nominee as class muse!
 
Wala naman akong magawa since yung teacher na mismo nagsabi na papuntahin na nga kami sa front. Akala ko yun lang eh dapat pa i-introduce ulit yung sarili mo.
 
Apat kami na nominate. Since ako nga yung huling pumunta sa front eh ako rin yung huling magsasalita.
 
"Hi guys! My name's Donna Alcarez!"
 
Naghiyawan uli yung klase especially yung mga lalaki. Maganda naman talaga si Donna and all pero mas namangha ako sa confidence niya. Grabe, ang lakas ng dating!
 
"If you will vote me as the class muse, sisiguraduhin ko na hindi masasayang yung votes niyo. And of course, di rin madi-disappoint yung prince charming natin."
 
Ngumiti ito at mas umingay pa yung mga boys. May mga side comment pa na sinasabi may the best man wins daw. No doubt na si Donna na talaga ang mananalo.
 
Nabigla nalang ako nung lumingon si Donna sa akin na parang may hinihintay. Nagtaka naman ako kung ano yun.
 
Gosh, ako na pala!
 
"A-ah...u-um..."
 
Grabe...nauutal na talaga ako. Kahiya naman 'to o! Naramdaman ko nalang na uminit yung mukha ko. Medyo maingay pa sila nun at dahil nga sa may kahinaan yung boses ko eh hindi nila narinig na nagsasalita na ako.
 
Go Lulli, kaya mo 'yan! Di ba sabi mo magbabago ka na?
 
"Um...excuse me!"
 
Gosh, parang napalakas naman yata yun. Bigla pa naman silang natahimik at nakatingin sa akin. Mas uminit pa yata yung mukha ko. Di talaga ako sanay!
 
"My name's Loren Lei Rama and I am very honored to be nominated as the class muse. If you will vote for me then, in no doubt, I will be very thankful to you guys for giving me this opportunity. Of course,if I ever I will win this election, I will do my best to do my part well and help our leader to make this year productive and, of course, fun."
 
Then I smiled. Whoa~ I had no idea what I just said. Parang nabigla ko yata sila kasi tahimik pa rin sila nung bumalik na kami sa upuan namin.
 
Nahiya talaga ako nun. Ibinaon ko nalang yung mukha ko sa kamay ko.
 
Magsisimula na sana sila sa votation kaya lang may biglang kumatok sa sa pintuan at kinausap yung homeroom teacher namin.
 
"Ms. Rama, pinapupunta ka muna doon sa guidance office."
 
Nagulat ako. Meron ba akong ginawa? Is this about the tissue paper incident kahapon? Nag sumbong ba siya?
 
Lumapit ako dun sa kanila.Parang nakita yata nung teacher ko yung expression ko at ngumiti ito for assurance.
 
"Don't worry Ms. Rama. It's just a routine. May itatanong lang sila sa iyo about some stuff. It'll be quick."
 
Nakahinga naman ako ng maluwang nung sinabi niya yun. Tinuro lang sa akin nung isang teacher kung saan yung guidance office since hindi ko pa masyado kabisado ang boung campus. pagkatapos nun eh may binigay siya na maliit na papel para ibigay ko daw sa counselor. Buti nalang at di naman ganun kalayo.
 
Mabuti nalang din siguro 'to at least di naman madadagdagan yun kahihiyan ko sakali man na di ako manalo sa election. As if may chance ako dun.
 
Pero bakit sa isang side ko eh parang nagsasabi na malay mo...
 
malay mo mag work? Ha! patawa. Asa ka pa Lulli!
 
Pagdating ko dun eh meron din ako nakita na isang lalaking estudyante. Nakatalikod lang ito at kinakausap siya nung secretary dun habang siya naman eh may sinusulat.
 
"Sayang naman. Bakit pa naman kasi tumanggi ka na i-nominate? Sayang, malapit na yung sports fest."
 
Nakita ako nung secretary at sinenyasan niya ako na umupo muna dun sa sofa.
 
Grabe, parang kulang yata yung tulog ko since panay yung pag hikab ko. Kaya't pinikit ko muna yung mata ko since mukhang matatagalan pa ako dito.
 
"I told you, I have no time for that crap. Sige  na, aalis na ako. Eto lang ba yung ifi-fill up ko?"
 
"Sus, sungit nito. Oo, yan lang. Alis na."
 
Naramdaman ko siya na umalis pero bakit parang may huminto sa harapan ko?
 
"Miss, yung basura mo wag lang kung saan saan mo tinatapon."
 
Napadilat ako ng di oras. Parang kilala ko yung boses na yun.
 
Weirdly enough, wala nang tao sa harapan ko.
 
Guni-guni ko lang ba yun? Gosh...that was scary.
 
Nakita ko naman din yung basura na tinutukoy niya. Nahulog ko pala yung slip na ibibigay ko. Tatanungin ko sana yung secretary kaya lang tinawag na ako nung counselor.
 
Tulad ng sinabi nung teacher kanina. Di naman ako nagtagal dun. Mga 5 minutes lang nga siguro yun. May pinafill-up lang sa akin at pinabalik ako agad sa classroom namin.
 
Siguro naman, by now tapos na yung election.
 
Maingay pa rin yung klase. Rinig na rinig ko sa labas yung mga hiyawan ng mga boys. Tapos na nga siguro.
 
Sa likod na sana ako dadaan kaya lang nakita ako nung isa ko na kaklase at hinila ako sa harapan.
 
Ano naman kaya 'to?
 
Mas lumakas yung hiyawan nila. Nakita ko nalang si Lark na nakatayo sa gilid.
 
As expected, siya nga yung prince charming.
 
Pero why am I here?
 
Nagsimula na kaming asarin nung mga kaklase namin. Paglingon ko sa board eh nakita ko kung bakit.
 
Muse: Loren Lei Rama
 
Prince Charming: Lark Kenneth Plaza.
 
What?! Nanalo ako?!
 

"Okay guys, since nandito na ang ating muse. Don't you think kailangan na natin marinig ang Prince Charming vow? Anything you want to say, Mr. Plaza?"
 
Prince Charming vow? Ano'ng drama 'to?
 
Grabe, nakakabingi na 'tong ingay na ito. Dahil doon, di ko na napansin na lumapit na pala si Lark sa akin.
 
Tumingin ito sa akin at kinuha yung kamay ko.
 
Lumuhod ito, prince charming style.
 
"I probably won't be the perfect prince charming but with your hand I'll do the best I can being your one and only man"

Okay, am I dreaming?
 
Dahil kung panaginip nga ito, then ayoko na talagang magising!

[Demisse08]

Chapter 4
 
 
Siguro isang oras na akong nakatitig sa monitor namin. Hanggang ngayon eh wala pa rin akong nata-type.
 
"I probably won't be the perfect prince charming but with your hand I'll do the best I can being your one and only man".
 
Gosh! Ano ba 'yan, Lulli. Di ka pa rin maka-get over sa sinabi ni Lark?
 
I mean, it's just a stupid prince charming vow and malay mo napilitan lang siya nun.
 
Pero hindi eh. Parang siya kasi yung klase na taong hindi mo mapipilit na gawin ang isang bagay na di naman niya gusto.
 
He could have just ignored it pero no.
 
Hindi siya nag-alangan na gawin yun.
 
And those eyes. It seemed so -- sincere.
 
Ginulo ko yung buhok ko out of frustration.
 
It's been a 3 months already and until now di pa rin mawala sa isip ko yung scene na yun.
 
Bigla na lang lumapit yung bunso namin na si Lianne Grace. Tingnan niya yung monitor and then sa akin.
 
"Ano'ng problema mo ate? Gusto mo tulungan kita?"
 
Napatingin naman ako sa kanya. Ang sweet talaga nang batang 'to!
 
"Di na. Kaya na 'to ni ate"
 
Ginulo ko naman yung buhok niya at niyakap. Grade 2 pa 'tong si Lianne Grace. Tawag namin sa kanya eh Yani. Si Borgy naman eh Grade 5. Totoong name nun eh Lorenzo. Lorenzo, Jr.
 
Speaking of Lorenzo, asan na kaya yung tatay ko? Gabi na ah.
 
"Ma, san si papa?"
 
Nagluluto nun si mama at halata mong wala sa mood. Paano kasi, di sanay na nasa bahay parati. On-the-go kasi na type si mama. Since wala pa siyang work eh housewife and mother ang drama niya ngayon.
 
"Bumalik dun sa bahay ng lola mo, may kinuha na mga papers. Baka babalik din yun bukas or sa makalawa. Tawagin mo na yung mga kapatid mo at kakain na tayo"
 
"Opo"
 
Hay naku, same old papa. Aalis na lang ng walang pasabi. Tinawag ko naman din yung dalawa. Pagkatapos nung dinner eh nag-punas na kami at natulog.
 
Gosh, paano ko nga pala sasabihin kay mama ang tungkol sa sports fest pageant?
 
------------------------------------------------------------------------------------------------

"Lei nagawa mo na yung application form mo para sa sports fest pageant?"
 
Tinignan ko lang si Donna nun. Yun na nga ang pinoproblema ko kagabi. Kasi naman itong si Lark eh bigla pa naman sumusulpot sa isip ko. Ang sakit tuloy ng mata ko sa kakatitig sa monitor.
 
Oo nga pala, I decided na Lei nalang ang itawag nila sa akin. Sa dati kong school eh Loren pero since sinabi ko noon sa sarili ko na magbabago na ako and start anew eh sinabi ko sa kanila na Lei nalang ang itawag sa akin. Mas may dating.
 
"Sensya na Donna. I totally forgot. Siguro after lunch ibibigay ko sa'yo"
 
Ngumiti ako pero pilit lang at umalis naman si Donna at ewan ko kung saan yun nag-suot.
 
Ewan ko ba. Sa di maipaliwanag na dahilan eh di ko talaga feel si Donna. Not that I have anything against her pero nag-iba kasi yung treatment niya nung ako yung nanalo as class muse. I really don't see the reason why. Teka, siguro nga baka nag-expect siya nun pero I think mas maganda naman yung position niya sa class ngayon. Nag-drop out kasi yung Vice-president namin kasi nag-migrate na sila ng pamilya niya so nagkaroon ng snap election. Si Donna naman ang nanalo by unanimous decision.
 
Kung ako nga yung ipa-pa decide eh sana nag-switch nalang kami ng position so that hindi ko na poproblemahin 'tong pageant na 'to. Automatic kasi na maging candidate ka for the pageant as class muse. Of course magkakaroon pa ng elimination round since merong 15 sections yung first year. Yung 2nd year to 4th year naman eh di lumalagpas ng 10 sections. So every year level eh pipili daw ng dalawang representatives.
 
Ang sabi daw nila ang usually na nakukuha eh yung nasa special science section and crack section.
 
Yung special science section eh dun daw nakalagay yung mga exceptional students while yung crack section, wherein saan ako nabibilang, eh yung mga above average na students. During enrollment kasi, merong kino-conduct na examination para sa mga gustong makapasok sa dalawang section na yun.
 
Sabi daw nila na privilege daw kung makapasok ka especially sa special science class since puspusan daw yung training dun at mas maganda daw yung facilities. Sila nga daw kadalasan yung pinapadala pag may division event outside ng school. Tapos naka seperate pa yung building nila para di sila ma-distorbo. And one thing pa is sila yung pinaka maagang magklase which magsta-start around 6:30 tapos mage-end ng 5:30. Minsan nga meron pa silang make-up class pag saturday.
 
Weird nga, it's been 3 months pero ni isang special science class student eh wala pa akong nakikita. Iba rin kasi yung oras ng break nila at nasa bandang likod yung building nila.
 
So with this upcoming sports fest pageant, eh first time naming mga first years na makikita sila.
 
Whoa, parang celebrity lang?
 
Napabuntong hininga ako. Hindi ko pa nasasabi kay mama ang tungkol dito. Pageant will always equate to, ano pa nga ba, eh di money. Baka wala pang budget si mama para dito since wala pa nga siyang work at tamang-tama lang yung kinikita ni papa. Tsaka isa pa, nahihiya akong mag open up kay mama. I mean, I find it still awkward consulting about this kind of things. Kung about naman sa pagpapaganda eh no doubt si mama na ang perfect person na iko-consult ko nito. Pero how?
 
Sa kakaisip ko eh di ko namalayan na may lumapit na sa akin. Nagulat talaga ako nung tinapik niya ako sa balikat.
 
"Hala! Sorry Lei..." Si Rubylyn pala
 
Infairness, nagkaroon agad ako ng mga friends dito. Namely Carolyn, Rubylyn and Cheryn. Rhyme much?
 
"Ok lang. Di talaga kita napansin."
 
"Oo nga, pansin ko nga" Tumawa ito ng mahinhin.
 
One thing common about the four of us eh puro kami soft tsaka passive. Halos pare-parehos na kami ng ugali kaya nga di talaga ako nahirapan na maki-relate sa kanila. Go with the flow nga ang trip namin. Tingin ko naman din eh mababait sila.
 
"Parang ang lalim ng iniisip mo Lei. Care to share?"
 
Sinabi ko naman kay Rubylyn yung about sa mama ko. Sa tatlo kasi, mas comfortable akong mag-open up sa kanya. Hindi naman sa wala akong trust sa dalawa it's just that ganun lang talaga yun, personal preference. Tulad ng dati eh nakikinig lang ito. Yan din ang isa mga gusto ko sa kanya, she's a good listener at sinisiguro niyang patapusin niya muna kami bago siya mag-bigay ng advice.

"Just ask your mom about it first then we'll start from there, okay?"
 
Yun lang ang sinabi ni Rubylyn. Simple but it answers all. Tama nga naman siya, andami ko nga namang iniisip na problema pero hindi ko pa nga tinatanong si mama about it.
 
Ngumiti ako. For now, iisipin ko muna 'tong mga alaga ko sa tiyan. Magre-recess muna kami!
 
------------------------------------------------------------------------------------------------
 
Pagkadating ko sa bahay ay agad ko naman sinabi kay mama ang tunkol sa pageant.
 
I was surprised at her reaction since mukhang ang saya-saya nito. Sabi pa nga niya it's been a dream for her ever since na sana daw dumating ang panahon na sumali daw kami sa mga ganitong event and now matutupad na daw yun. Sinabi ko pa nga na may elimination round pa pero ang sabi pa naman niya okay lang daw yun and that it's still the same, maayusan pa rin daw niya ako.
 
Natuwa naman ako sa sinabi niyang yun kaya't napayakap ako bigla nun sa kanya. Parang nabigla yata siya sa ginawa ko since hindi nga kami sanay sa intimacies between a mother and a daughter kaya't aalisin ko na sana ang pagkakayakap ko. Pero hinigit niya ako at mas  hingpitan pa ang pagkakayap sa akin.
 
Di ko alam kung ilang minuto kaming nanatiling ganun. Narinig ko nalang na parang humihikbi si mama.
 
"Mom, are you crying?"
 
Hindi naman siya agad nakasagot nun kaya't hinimas-himas ko ang likod niya.
 
"I'm just happy" yun lang ang sabi niya.
 
Pagkatapos nun eh tinanong niya yung details about sa pageant and stuff. Ni-raise ko naman yung mga concerns ko about money matters pero ang sabi niya siya na daw ang bahala dun. Kaya ayun, nag-usap lang kami at nagplano. Tawa nga ako ng tawa kasi sabi ko na elimination pa nga.
 
"Remember Lulli. Hindi ka lang isang, Rama. You're also a Rodriguez."
 
Hindi ko naman maintindihan ang sinabi ni mama pero sabi niya in time malalaman ko rin yun.
 
Nadatnan nalang kami ni papa na nag-uusap sa sala. Since galing nga siya sa biyahe eh may pasulobong ito. Bumili pa nga siya ng lechon manok si di na kailagan maluto ni mama.
 
Sabay-sabay na kami kumain. Kahit papaano eh naging comfortable na ako kasama sila. Tama nga ang naging desisyon ko. It wasn't so bad after all.
 
Anyway, sinabi rin ni mama na meron na siyang work and possibly magsta-start na siya bukas so si papa naman eh napabili ng ice cream ng wala sa oras.
 
We really had a lot to celebrate that night.

[Demisse08]

Chapter 5
 
 
Gosh! Ganito pala yung eliminations?
 
Nasa gym kami ngayon at nakahilera. Puro kami nakaputing sando at saka puting shorts.
 
And take note, micro mini shorts!
 
Okay, maybe I'm just exaggerating. Sa hindi naman kasi ako sanay na magsuot ng ganitong kaikling shorts eh. Panay nga ang hila ng shorts ko. Malay mo ma-strech yun at bumaba.
 
And my gosh! Ilang inch ba 'tong heels ko? 3 or 4? Si mama talaga!
 
"Ano ka ba, Lei. Ang sexy mo kaya tapos ang kinis-kinis mo pa tapos ang puti-puti nung legs mo. Flawless girl!" Si Cheryn kanina pa inu-ulit ulit yan.
 
"Oo nga. Sure naman ako walang panama yang si Donna sa ganda mo girl. Buti na nga lang at hindi siya yung muse natin!"
 
 
Tinakpan ko agad yung bibig ni Carolyn at baka ano pa ang masabi nito. Malapit pa naman si Donna. Buti nalang at mahina lang ang pagkakasabi niya nun.
 
"Ano ka ba? Baka marinig ka niya magkagulo pa."
 
Tinanggal niya yung kamay ko at tinignan ako. Iniiling-iling pa niya ang ulo niya.
 
"Care ko ba? This is a democratic country so I could say whatever I want."  Nakapamewang pa ito.
 
"Sira! democratic democratic ka jan. Then i-practice natin yang democracy mo sa crush mo."
 
Tumawa naman kami sa sinabi ni Rubylyn dahil namula si Carolyn dun.
 
"I rest my case." yun lang ang sinabi niya.
 
So heto na ako ngayon sa stage. Akala ko pa naman kung anong gagawin. Rampa dito, rampa dun. Tapos meron ding Q & A.Actually marami yun and then dapat daw in english. Grabe magkaka-internal hemorrhage ako sa kakaisip ng sagot sa mga tanong nila! Oo nga pala, nakita ko na yung representative ng special science class. No doubt isa siya sa mga makukuha. Anyway, tapos na ako since by batch yung ginawa nila. Since 15 kami eh may 3 batch. Buti nalang nasa unang batch ako since nahihiya na ako sa suot ko. Infairness lang ha, wala yung mga boys. How weird.
 
Pagkatapos kong magbihis eh umupo na ako kasama nila Rubylyn. Nag-thumbs up pa nga sa akin at sinabing okay daw yung ginawa ko. Nanonood nalang kami sa sumunod na batch nung may narinig kaming naghiyawan sa equipment room. Dun kasi ginanap ang elimination para sa mga boys. Yung mga prince charmings nga pala yung representative ng pageant.
 
"Grabe yung mga boys. Enjoy siguro sila dun kaso sabi nila bawal daw. So sila lang ang makakaalam kung sino yung pasok. Likewise din sa atin"
 
Tinignan ko nun si Cheryn. That answers my question kung bakit puro kami babae lang dito.
 
"Bakit?"
 
"Para daw may element of surprise. Actually, ngayon lang nila ginawa 'to. Pati nga sa partnering eh iniba din nila. Supposed to be eh yung partner ng first year eh first year din then so on. Ngayon eh random na. Depende kung sino mabunot mo."
 
Natawa ako dahil seryoso yung pagkakasabi ni Rubylyn. Binatukan pa naman ako!
 
"Kaya nga mas exciting kasi may chance ka na na ang makuha mong parnter eh from the special science class since no doubt na kuha nga talaga sila. Ang gagwapo pa naman nilang lahat!"
 
"Especially si kuya Herald!"
 
"O.M! Si kuya Herald! Ang swerte mo girl kung siya ang partner mo!"
 
Tinignan ko lang sina Cheryn at Carolyn na kilig na kilig habang sinasabi nila yung pangalan na yun. Sino kaya yun? Parang nabasa naman nila yung expression ko.
 
"Si kuya Herald naman ang running salutatorian ng 4th year from the special science class!" At sabay pa talaga silang nagsalita at natitili.
 
Binatukan naman sila ni Rubylyn kasi medyo malakas naman yung boses nila. Sinita pa nga kami nung isang teacher kaya't tuluyan na talagang nanahimik ang dalawa.
 
Natapos rin ang eliminations at bukas eh malalaman na ang results. Whoa, ang bilis naman! Manalo man matalo, okay lang sa akin. Ang importante ang na-gain ko na experience. Masasabi ko naman I had fun and it was really refreshing. Kahit naman papaano meron akong nagawa para maging enjoy yung high school life ko.
 
Tama nga, I think I should add this in my goal. That is to enjoy high school life to the fullest!
 
Maaga kaming pina-uwi since konti nalang yung time para magklase and besides, di pa tapos yung mga boys. Mukhang enjoy na enjoy pa naman sila dun.
 
Napadaan ako sa bulletin board namin. Nagbasa basa nang may picture akong na-catch yung attention ko. Isang guy na may hawak na bola ng basketball at may nakasabit pa na medal sa kanya. Infairness, cute siya ha.
 
"Awarded siya na MVP last year. Siya ang team captain ng basketball team."
 
Napatalon ako sa gulat. Eto naman kasi si Rubylyn parang kabute. Kung saan nalang sumusulpot.
 
"Pero I think ngayon nag-resign na siya since graduating na nga siya. Even though mahal niya ang basketball eh talagang kailangan niyang i-prioritize ang studies niya since he's aiming for a scholarship dun sa abroad."
 
Tinignan ko si siya. Seryoso talaga to si Rubylyn pero right now parang times 10 ang pagiging seryoso niya.
 
"Do you know him?"
 
Bigla nalang may umakbay sa akin sa kaliwa, si Cheryn.
 
"Herald Kennedy Plaza" sabi niya
 
Tapos sa kanan ko eh umakbay si Carolyn.
 
"Kuya ni Lark Kenneth Plaza" sabi ni Carolyn.
 
"Ex-boyfriend ni Rubylyn Martinez" sabay nilang sabi dalawa
 
I swear, pwede nang pumasa na kambal 'tong dalawa.
 
Wait? Did they just say kuya ni Lark?
 
Whoa...infairness, magaganda talaga lahi nila.
 
Wait a second, did they just say...
 
Tumingin ako kay Rubylyn na nakatingin din sa akin.
 
Umiling lang ito at nag simula ng maglakad paalis.
 
Then that means...
 
Gosh, mahabang-habang usapan 'to ah!
 
"Rubylyn, wait!"
 
------------------------------------------------------------------------------------------------
 
Gabi na nakauwi sina Rubylyn. Since maaga pa nga eh napag-desisyonan na sa bahay nalang sila tumambay. Wala sina mama at papa nun at nasa work pa yata. Yung mga kapatid ko ay nasa school pa.
 
Nasa sala kami nun at nanonood ng t.v nang biglang mag-salita ni Rubylyn. Kinukulit nga siya ni Cheryn na ikuwento daw sa akin yung "lovestory" nila.
 
"Fine" Napabuntong hininga pa ito "Naging kami nung grade six ako while he was in 2nd year. Yes, I know, ang bata ko pa nga. If you asked me why di ko rin mabibigyan ng exact na sagot diyan sa tanong na yan. I dunno, we just clicked. He was really sweet and all. He was really a gentleman. Actually, wala naman naging problema sa amin."
 
"Ba't kayo nag-break?"
 
"Eh kasi, nalaman nung parents niya. Ayun, sabi daw ang bata-bata pa daw and all that stuff." Atat rin 'to si Carolyn no?
 
"Pero ang pinakakilig talaga sa lahat eh yung ginawa ni kuya Herald!" isa rin 'to si Cheryn "Di naman niya pinaglaban na ituloy yung relationship kasi nga tama nga naman na ang bata-bata pa ni Ruby nun so ang ginawa niya eh nag-promise siya sa kanya na maghihintay daw siya hanggang pumayag yung parents niya. Nakita naman nila na sincere talaga si kuya eh parang naawa kya sinabi na maghintay daw siya na mag college si Rubylyn saka lang daw nila papayagan  si Ruby na magka-boyfriend. Sabi niya na willing daw siya mag wait hanggang dumating yung panahon na yun so habang wala pa daw eh gagalingan daw niya sa pag-aaaral para naman maging kampante yung parents niya sa kanya."
 
Sabay naman tumili ang dalawa. Hay naku, tong dalawang to talaga. Tinalo pa yung girlfriend sa pagkukuwento.
 
"I guess nasagot na nila yung tanong mo"
 
Tinignan ko lang si Rubylyn. Makikita mo talaga na mahal din niya itong si kuya Herald.
 
"Nope. There's still one..."
 
Napataas naman kilay niya. Sinenyasan niya ako na itanong yun kung ano man yun.
 
"Siya na ba?"
 
Parang naguluhan naman sina Cheryn at Carolyn sa tanong ko. But unlike them, nakuha agad ni Rubylyn ang ibig kong sabihin. Medyo namula pa nga ito nung sinagot niya ang tanong ko.
 
"Yes, he is"
 
Tinignan lang kami nila Cheryn at Carolyn dahil mas naguluhan pa yata sila. Tumawa nalang kami nun at sinabi naming wala lang yun na agad naman nilang tinanggap. Sinabihan pa nga kami na bagay na bagay daw talaga kami. Mysterious.
 
Nanonood nalang kami ng t.v boung hapon.
------------------------------------------------------------------------------------------------
 
"Number 7 po ako."
 
Gosh! Di ko talaga akalain na makukuha ako. Kasi naman, andami kayang may mas edge sa akin during the elimination round.
 
Pero, on the other side, masaya din ako. Not because na nakapasok ako as final candidate ng pageant but because I fulfilled one of mama's wish.
 
Nasa gym uli kami. Tulad ng sinabi ni Rubylyn kahapon eh nagbunutan kami para sa partner namin. Yung mga boys wala pa pero sinabi sa amin na nagbunutan na sila kahapon. Maya't maya lang eh dumating na ang iba. Dumiritso naman sila sa partner nila. Hanggang sa dalawa nalang kami naiwan dun.Yung kasama ko eh yung representative ng 3rd year. Dahil feeling ko naman na matatagal pa yung dalawa eh nag-excuse at pumunta na muna ako ng c.r. Kanina pa kasi ako ihing-ihi!
 
Mga 5 minutes din ako dun kaya't pagbalik ko eh kumpleto na sila maliban sa akin at sa partner ko. Di ko na nakita yung partner nung kasama ko kanina dahil tinawag ako nung isang teacher.
 
"Ms. Rama, dumating na yung partner mo. Lumabas lang kasi may tinawagan. Actually kanina pa yun at baga bumalik na rin so wag ka nang umalis ok?"
 
"Opo"
 
Napabuntong-hininga nalang ako. Nilibot ko nalang ang paningin ko para maghanap ng mauupuan kaya lang nung sa pagtalikod ko eh nagulat ako dahil may tao pala.
 
"Goodness, ginulat mo ako!"
 
"Sorry"
 
Tapos tinignan niya yung kamay ko. Hawak ko pa rin yun number ko kanina.
 
"So, it's you."
 
"Ha?"
 
Naguluhan naman ako sa sinabi niya. Parang nabasa niya yung nasa isip ko kaya't pinakita niya yung lukot-lukot na papel sa akin. Napanganga nalang ko.
 
Gosh, is this really happening?
 
Tinapik naman niya yung chin ko pataas.
 
"Bibig mo baka mapasukan ng langaw"
 
Agad ko namang sinunod at napalunok ako. I swear, alam kongnagbu-blush ako at this moment. Kahiya kaya yung ginawa ko!
 
"Okay, I think everyone's here now. Lumapit na kayo dito at para ma-discuss na sa inyo ang gagawin para sa pageant."
 
Agag namang sumunod yung mga nandun except lang siguro sa akin na nag-freeze talaga sa kinatatayuan ko. Napansin naman niya kaya't nagulat nalang ako nung inilahad niya yung kamay niya sa akin.
 
"Shall we?"
 
Tinignan ko lang ang kamay niya pero ina-accept ko na din afterwards.
 
Grabe ang init ng kamay niya. Tinignan ko lang siya habang gina-guide niya ako papunta sa mga teachers.
 
Gosh, you've got to be kidding me?
 
Of all men, chosen randomly.
 
My partner is no other than...
 
 
 
Lark Kenneth Plaza!

[Demisse08]

Chapter 6
 
There's no place like home.
 
Sa wakas, natapos din!
 
Buti nalang at di na masyado masakit yung paa ko.
 
And here I thought that pageant was all about beauty and brains.
 
Natawa naman ako nun. Beauty and brains talaga ha? Asa pa ako nun.
 
Anyway, sino naman ang mage-expect na magkakaroon pa kami ng pakulo na mag fun run yung mga candidates for fitness and health promotions since sabi nga nila eh sports fest eh dapat yung activity eh related din daw dapat.
 
Since partner-partner nga eh naawa naman ako kay Lark since napaka-patient niyang nag antay sa akin and naki-keep up pa siya sa pace ko. Kasi naman po, di naman talaga ako ipinanganak na athletic.
 
As usual, tahimik lang talaga kami nun. Hindi naman talaga siya palasalita. There are moments when itatanong niya na okay lang ba daw ako or kung kailangan ko ba daw munang magpahinga. Nahiya naman ako kaya't sinasabi ko na okay lang kahit hindi.
 
Kaya ayun, medyo mabagal talaga kami at medyo nahuhuli. Minsan nga habang tinitignan ko siya eh di ko talaga alam kung naiinis ba ito o ano. Kasi naman, naka-poker face lang ito palagi so di mo talaga mabasa kung ano yung nararamdaman niya. Napaka mysterious talaga nitong si Lark Kenneth Plaza.
 
Which is really opposite sa kuya niya.
 
Pinakilala na kasi ni Rubylyn si kuya Herald sa akin. Ang bait nga eh atsaka sociable. Kaya ngayon nakiki-kuya na din ako. Mas madalas ko pa nga kausap siya kesa sa partner ko.
 
"Sinabi nga pala sa akin ni Rubylyn na magqu-quit ka daw sa basketball team" tinanong ko siya one time during nung practice sa pageant.
 
Ngumiti muna ito. Masasabi ko na yun ang isa sa similarities nilang magkakapatid and not only that but as one of their best asset too.
 
"Yeah. Originally, yun nga yung plano ko pero there had been changes. May bago kasi kaming player and I want to personally train him bago ako maka-graduate dito. I plan to leave the team to him"
 
"Di naman kaya bias yun sa ibang team members?"
 
"Siguro nga you could say that pero I know that they'll respect my decision. After all, they trust my judgement naman on this". Bigla naman ito tumawa. "Actually nga, proven and tested naman yun personally by them so I think wala na namang magiging problema about it."
 
Tumango nalang ako in agreement. Siguro nga magaling yung bagong player na yun. I wonder who...
 
Sa kakaisip ko tungkol sa bagong member ng basketball team eh di ko napansin na tumigil na pala si Lark sa kakatakbo. Nabangga pa nga ako sa likuran niya. Grabe, ang taas naman 'tong lalaking 'to!
 
"Ano'ng problema?"
 
Di pa rin siya lumingon sa akin at tahimik lang ito. Kaya't I decided na pumunta nalang sa harapan niya.  Kita mong malalim ang iniisip nito at parang may nagbo-bother sa kanya. Nag-snap naman ako sa harapan niya kaya ayun natauhan naman bigla.
 
"Hey, what's wrong? Bat't tula--"
 
"We're on the wrong trail" bigla niyang sabi.
 
Ano daw? Wrong trail eh di ba kani-kanina lang eh may kasabay pa kami? Paano nangyari yun? Paglingon ko sa likod ko eh dun ko nakita yung sinasabi ni Lark. Saang lupalop na ba kami ng pilipinas?!
 
"How did this happen? Paano nangyari 'to?"
 
Parang pareho na rin yun ah. Ah basta, right now I'm totally freaking out! Ba't ba kasi dito pa sa kasulok-sulukan ng province naisipan nilang mag fun run?! Napansin yata ni Lark ang pagkabalisa ko kaya't hinawakan niya bigla yung kamay ko.
 
"Don't worry. I'm here"
 
Somehow those simple actions made me calm down. Ewan ko ba, lahat ng mga simpleng gestures na pinapakita niya sa akin eh para bang ang lakas lakas nung impact.
 
Nilibot naman niya yung paningin niya kung saan kami possibly nag cut from the group. Nung parang may nakita eh nagsimula na itong maglakad. Di pa rin niya binibitawan yung kamay ko. Medyo malayo-layo rin yung nilakad namin. Nung nakarating na kami dun eh nakita ko na intersection road pala yun. Obviously sa kabilang side pumunta yung iba. Ang pinagtatakahan ko lang eh paano di nakita ni Lark yun?
 
Naglakad lang kami nun since parang wala namang sense kung patuloy pa rin kami sa pagru-run. Baka nga tapos na nga yung iba. I just hope di naman maging OA ang mga yun at magpa-search party agad. I mean, the sun's still high at ang init-init pa nga.
 
Tahimik pa rin kami at naglalakad pero di talaga ako maka-concentrate. Paano ba naman eh di pa niya binibitawan yung kamay ko.
 
"I'm really sorry we've got ourselves into this"
 
Nabigla naman ako sa sinabi niya. Shouldn't I be the one apologizing kasi kung hindi lang ako mabagal from the start eh di sana kami naligaw. Pero still di ko pa rin makuhang sabihin yun sa kanya. Nakatitig lang ako sa kamay niya habang hawak hawak niya yung sa akin. Parang di pa rin niya napansin yung dilemma ko since patuloy pa rin ito sa pagsasalita. Infairness ha, that was the longest talk I've ever heard from him. Sadly, di ko maintindihan yung sinasabi niya since parang nabibingi ako sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko.
 
"--at you..."
 
Parang natauhan ako sa huling sinabi niyang yun. Ano daw? Pwedeng pakiulit?
 
"Ha? Sorry, I didn't hear the last one. What were you saying?"
 
Napahinto ito bigla at lumingon sa akin. Nakita niya siguro na nakatingin ako sa mga kamay namin kaya't nabitawan niya ito bigla.
 
"Sorry" Yun lang ang nasambit niya.
 
Patuloy pa rin kami sa paglalakad. Natahimik na naman kami. Sayang, okay na sana yun kanina. Pero ano nga pala yung sinasabi niya? Wouldn't be rude kung tanungin ko siya uli?
 
"I think I should be the one apologizing in here. Wala sana tayo sa ganitong situation if it weren't for me. Di naman kasi ako athletic. No wait, I shouldn't make excuses. Yes, yes. Basta yun na yun. It's really entirely my fault so sorry talaga."
 
"I told you it's not. Kasalanan ko naman kasi kung bakit tayo naligaw. Kung di lang sana ako nakatingin sa'yo sana napansin ko na nahiwalay na tayo sa iba"
 
"No, ako ang may kasalanan. Kung dili lang talaga ako ma -- you did what?"
 
Nagulat ako nun pero hindi pa rin tumigil si Lark sa kakalakad so wala akong choice kundi sundan siya. Ang lalaki pa naman nung mga hakbang niya since mataas ito so para na rin akong nag fun run. Kaya lang di na fun. More of like, curiosity run? Ha! Ewan. Kahit ako di ko na rin maintindihan. Na-corrupt yata ni Lark yung system ko sa sinabi niyang yun.
 
"I told you, napansin ko nga na di ka sanay sa mga ganitong strenuous activity. Mukhang nahihirapan ka talaga. Di ko napansin na nag-iba na pala nang route yung nasa-unahan natin."
 
Medyo malayo-layo na rin siya sa akin. Buti nalang at huminto ito.
 
"That's because I was looking at you the entire time"
 
"Aray!"
 
Anak ng tokwa! Di ko napansin na may nakaharang na malaking bato sa daan kaya ayun natapilok ako, butt first. Nabigla naman kasi ako sa huling sinabi ni Lark.
 
He was looking at me the entire time?
 
Napasugod agad si Lark sa akin. Infairness, ang sakit talaga. Not just my butt pero pati yung ankle ko. Na-twist ko yata.
 
"Are you okay?" Seryoso niya na pagkasabi.
 
Nakatingin lang ako sa kanya. Gosh, ang lapit nung mukha niya. Ang gwapo at ang bango. Teka, parang di to galing sa fun run ah! Nahiya naman ako sa amoy ko.Lulubusin ko na sana ang pagkakataon kaya lang nung tinry niyang hawakan yung paa ko eh napasigaw ako.
 
"No! Hindi ako okay!"
 
Medyo naiiyak na ako nun. Kasi naman, aside sa hindi na ako ipinanganak na athletic eh mababa pa yung tolerance ko sa pain. Malas ko noh?
 
Medyo natawa pa siya nun sa pagmaktol ko. Tama bang tawanan pa ako?
 
"Sorry, ang cute mo kasi. Don't worry, I know first aid."
 
Tapos nun eh may kinuha siyang bandage sa bag niya. Whoa, may first aid kit rin kaya siya sa bag niya?
 
Parang nabasa naman yata niya yung iniisip ko kaya't tumawa ito uli.
 
"No, wala akong first aid kit or something sa bag ko. Ginagamit din 'to kung maglalaro ka ng basketball"
 
"Sumali ka ba sa basketball team?"
 
Parang nagitla siya sa sinabi kong yun.
 
"No, I didn't" simple niyang sagot.
 
Di ko napansin na tapos na pala siya sa pagbenda nung paa ko. Inayos niya yung backpack niya at nilagay sa harapan. Since maliit lang yung bag ko eh nilagay na rin niya sa loob ng bag niya. Tapos bumaba ito at hinarap yung likod niya sa akin.
 
"What are you doing?"
 
"I'm giving you a ride"
 
Natawa naman ako sa sinabi niyang yun. Parang sasakyan lang?
 
"Di na noh. I can walk, pero I hope you don't mind kung mas mabagal na talaga ako maglakad"
 
"Yes, I do mind"
 
Gosh, nakakahiya naman. So nag-try pa ako ng ibang palusot.
"Ang bigat ko kaya!"
"I know you're not. Look, we really don't have all day. Baka mag-alala na sila. So wag kanang mihiya. Isipin mo nalang eto yung bayad ko sa kasalanan ko sa'yo"
 
"Wala ka namang kasalanan eh. So don't blame yourself sa nangyari sa atin ngayon"
 
"You can't make me change my mind. So please, would you just let me do this?"
 
Nakaharap na siya sa akin nun. Gosh, how could I ever refuse with that face?
 
"Fine! Basta I warned you na mabigat ako. Don't go complaining how your back hurts and stuff afterwards"
 
Nag-pout pa ako nun at tumawa naman siya.
 
"I won't. I promise"
 
So ayun, inakay nga niya ako. I really hope humupa na yung pag-iinit ng mukha ko. I really don't want him to see me blushing. It would just add to the embarrassment I'm feeling right now.
 
It's like right now I feel transparent
 
And I don't want him to see me that way.
"Hey, why are you doing this?"
 
Hindi agad siya nagsalita at in-adjust niya yung pag-kaakay niya sa akin.
 
"I did vow before you,haven't I?"
 
Vow? Kailan yun?
 
"After all, I am YOUR Prince Charming"
 
------------------------------------------------------------------------------------------------
Sports Fest na!
 
Nasa bleachers ako nun. Medyo di na masakit yung paa ko since di naman daw grabe ang pagkaka-twist nun. Buti nga nalang daw eh meron pa kaming 1 week before the pageant. Plenty of time to rest!
 
So eto ako ngayon kasama sila Rubylyn at manonood kami ng basketball. Wala pa masyadong tao nun so nag-papractice pa yung ibang players sa court. Well, di naman talaga practice. Parang kino-condition nila yung sarili nila before sa game. 30 minutes na lang at magsisimula na yung 1st game.
 
Nakita kami ni kuya Herald nung papasok siya ng gym at lumapit ito bigla sa amin. Parang di siya kasali sa game ngayon since naka-civilian lang ito.
 
"Sino'ng maglalaro sa first set?" Tanong ni Rubylyn
 
"1st year and 2nd year" Ah, yun naman pala!
 
"Buti at pinayagan kayo na varsity na sumali sa laro" si Cheryn yun. Halata mong she's into this sport
 
"Yeah pero dapat daw ay isa lang yung pwedeng sumali"
 
"And I'm sure ikaw yung representative ng 4th year. You really wanna beat him,eh?"
 
Nagulat naman ako sa sinabi ni Rubylyn. Sino yung tinutukoy niya?
As usual, para namang nabasa niya ang nasa isip ko.
 
"Eh di sino pa eh yung bagong recruit ng bastketball team"
 
Ay, oo nga pala. Na-mention nga ni kuya Herald ang tungkol dun. Sino kaya siya dun sa court?
 
"As usual, late na naman yun"
 
Napatingin naman ako kay kuya Herald. Naku-curious na talaga ako sa lalaking yun!
 
 
Since matagal-tagal pa ang oras eh nag-decide muna kami na bumili ng pagkain sa labas. Buti nalang at mero silang pinalagay na stalls sa loob ng campus at para naman di puro cafeteria foods ang laman ng tiyan ko. Medyo natagalan pa nga kami na bumili nun dahil pagtingin ko sa relo ko eh 5 minutes nalang eh magsisimula na yung game.
 
Napatakbo kami ng wala sa oras kasi baka meron nang pumalit sa pwesto namin. Sayang, ganda pa naman ng view dun. Pagdating namin dun eh swerte naman at wala pang nakaupo dun.
 
"Oh, andito na pala siya" sabay pa sina Rubylyn at kuya Herald sa pagkasabi nun.
 
Napatingin ako sa kanila at sinundan ko yung tingin nila.
 
Kata-tapos lang nito mag warm-up at hiniram naman niya yung bola mula sa mga kasama niya. Nag-shoot ng nag shoot at panay pasok naman lahat yun.
 
Ang galing! No wonder gustong siyang i-train ni kuya. Pero kailangan pa ba talaga?
 
"I thought hindi siya sumali sa team?"
 
Ngumiti naman ito. Teka, parang there's something behind that smile.
 
"He didn't,  but I did. I forced him -- wait, mali yata yun. I threatened him to join" at tumawa pa talaga ito.
 
Sira talaga 'to si kuya! Nabaling uli ako sa taong yun.
 
What could have possibly made him agree na sumali sa team?
 
Nag-siren na indicating na magsisimula na yung game.
 
Sinuot na niya yung jersey niya na pantaas.
 
Nabigla nalang ako sa nakita ko.
 
"kuya, yung numbers ba nung players eh kayo personally yung pumipili?"
 
"Nope. I think it's chosen randomly ng coach namin"
 
 
Gosh...
 
There on Lark Plaza's back.
 
Under his last name ang nakalagay na number is
 
 
7
 
 
 
Could this be a sign?

[scorrene]

Interesting. Pero mas maganda po siguro pag may color iyong mga dialogues. Suggestion lang po.

[Demisse08]

Interesting. Pero mas maganda po siguro pag may color iyong mga dialogues. Suggestion lang po.

I'll think about it...heheheehehe Thanks for reading

[Demisse08]

Chapter 7


7



For some, it may mean nothing to them.

It may just be a number that comes after 6 or comes before 8 .

But for me, it means a lot.

According to the bible, God introduced the Number Seven as a symbol of the completion of His initial creative act but the work that He ended on the Seventh Day in the First Book was really just the beginning of the Biblical revelation of all history that He consummated in the Last Book.


The beginning.

Somehow, it did strike me odd how the association of that number have somewhat given good fortune in my life.

It may be out of pure coincidence but for me I know it's fate.
I was born on the 7th day of the 7th month of the year.

Di ko na siguro iisa-isahin ang mga events ng buhay ko kung saan na-associate palagi ang number na yun.


The End.

Of course there are also instance kung saan opposite yung nangyari. Oddly enough, here comes 7 again in these situations pero instead na I use this as something traumatic or scarring, eh ginagawa ko nalang itong learning lesson in my life.


And now 'eto na naman yang seven na yan.

Aside sa first incident kung saan pareho ang nabunot namin ni Lark nung partnering for the pageant, eh number seven yung nakalagay sa jersey niya.



For some, it may mean nothing to them.

But for me, it means A LOT.



The Beginning and The End.




Could this be a sign?
 -----------------------------------------------------------------------------------------------

Natapos din yung first set. As expected eh nanalo yung team ni Lark.

Grabe, halos masira na yung eardrums ko sa kakatili nung mga babae.

Para kanino pa nga ba?

Eh di para kay Lark Kenneth Plaza.

Naglibot-libot muna ako sa school. Sina Rubylyn at kuya Herald eh umalis kasi inutusan sila nung adviser namin na bumili pero di ko na narining kong ano yun. Si Carolyn at Cheryn naman ah nasa field at nagpre-prepare para sa game nila mamaya. Pareho kasi silang may event. Si Carolyn sa volleyball while si Cheryn ay sa softball. Maski si Rubylyn eh may event din. Suprisingly eh nasa basketball team din siya.

Si Lark?

Ayun, missing in action na naman.

Ewan ko naman kung saan yun. Actually kasama ko siya kanina pero bigla ba naman akong iniwan! 

Hay naku, naiingit talaga ako sa limang yun. Di naman kasi ako sanay sa mga ganyan eh. Sana eh nung bata pa ako eh nag-invest na ako nung time ko para sa mga sports pero mas pinili kong magstambay sa library at palibutan ng mga libro.

Ngayon,pinagsisihan ko na talaga. Buti nalang at nakasali ako sa pageant. At least, matapos man 'tong sports fest na ito na may  ginawa ako kesa naman tumambay sa bahay.

Oo nga pala, 3rd day na ng sports fest. Habang papalapit ng papalapit yung pageant eh mas lalo akong kinabahan. Hindi sa hindi pa ako prepared but because baka pumalpak ako.

Speaking of prepared.

Si mama, she's so into this pageant thingy. Andami nga niyang sinasabi na kesyo dapat dark yung make-up kasi nga gabi or we could go for pa-sweet na look. Ewan ko nga ba kung saan niya kinukuha yung mga ideas niya. Not that hindi naman sa maganda, it was actually superb.Ang galing nga eh!

Sabi pa nga niya na siya daw ang magma-make up sa akin at mag-aayos daw sa buhok. Mahal naman kasi kung kukuha pa kami ng personal  na make-up artist. Tapos, isa pa eh mas kampante ako kung si mama ang gagawa nun sa akin.

Dumating nga din pala yung kapatid ni papa, si autie Gina. Bumibisita kasi nga daw nami-miss na niya daw kami. Close kami nun. May similiraties din sila ni mama, mahilig din siya sa fashion and make-up kaya't nung nalaman niya na sasali ako sa pageant eh tuwang-tuwa ito. Sabi pa nga niya eh siya daw ang bahala sa susuotin ko.

Kaya ayun, umalis ang dalawa at namili ng mga kailangan ko para sa event.

Tinignan ko yung relo ko. I still have an hour bago yung game ni Cheryn. Sila Rubylyn eh medyo matatagalan. Ewan ko rin kung saan si Carolyn.

Ang boring naman!

Nilibot ko yung paningin ko. May nakita akong bench sa ilalim ng puno. Doon banda sa special science class na building. Doon nalang siguro ako muna magpapalipas ng oras. Bago ako pumunta dun, eh bumili muna ako ng cotton candy.

Grabe ang laki! Eto yung isa sa mga gusto ko sa province. Ang dami nila kung mag-serve pero it comes at a very cheap price. Kaya nga lagi akong busog dito sa school. Sana nga lang eh di ako tumaba nito.

So dun na ako sa bench. Medyo tahimik din at wala masyadong tao.

Maya't maya eh may tumabi sa akin.

"Ikaw lang isa dito?"

"Yeah. Ikaw, saan yung mga kasama mo?"

Parang nag-iba yung expression niya nung sinabi ko yun. Bakit kaya?

"Oh, I thought you were with him"

Nagtaka naman ako sa sinabi niya. Sino kaya ang tinutukoy nito? Di man niya lang sinagot ang tanong ko. Ah, ewan.

Tahimik lang kami nun. It's kinda weird being in here with Donna. I mean, we're not that close to begin with. Saan kaya yung mga friends niya?

"Saan pala yung friends mo?"

Tinignan niya lang ako at ngumiti. I don't know pero parang kinikilabutan ako sa ngiting yun. Hay ano ka ba Lulli, masama magbintang!

"Good luck nga pala sa pageant. Rinig ko may chance ka daw na manalo." sabi ko nga  ayaw niyang sagutin ang tanong ko

"Ha? hindi naman siguro. Ang gagaling kasi nila ate Michelle at ate Rima. Tingin ko it's either of the two"

"Sila yung representative ng 4th year and 3rd year special science class. right? Close kayo?"

"Ah...di naman ganun ka-close. Pinakilala kasi sila sa akin ni kuya Herald. Ang babait nga nila eh"

"Talaga?"

Ewan ko ba pero parang there's something behind it. Di ko talaga alam. Ah basta.

"Honestly, di kayo bagay ni Lark"

Whoa, straight to the point agad.

Tumawa lang ito nung nakita niya ang expression nung mukha ko. Siguro nga halatang nagulat ako sa sinabi niya. Ikaw pa naman sabihan nun di ka ba din mabigla?

"Anyway, nakasali ka na ba sa mga pageants before?"

Change topic agad? oh well, I really don't know how her mind works.

"Hindi pa nga eh. It's actually my first time"

Parang nagulantang siya sa sinabi ko. Eh sa first time ko nga, may masama ba dun?

"O.M.G! You're not serious right?!"

"Ha? Bakit?"

"First time mo talaga? So do you know the basics and stuff like when you walk you should..."

And dun na siya nagsimulang mag-lintanya about the Do's and Don'ts during the pageant and there's something about reading an article about 101 beauty pageant tips. Actually, di talaga mag-register sa utak ko yung mga sinasabi Donna. Malay ko ba na me ganun pa.

"I started very young. If my memory serves me right, I was like in grade 1 nung una akong sumali sa beauty pageant. Of course, I won. Simula nun, I joined every beauty contest in school -- except now"

Parang natauhan ako nun. Di pa rin nagre-register sa utak ko yung ibang sinabi niya.

Pero, did she just say grade 1? Whoa~ kinarir talaga?

"Good for you"

Sinabi ko yun habang nakangiti pero somehow she looked kind of pissed off nung sinabi ko yun. I wonder why.

"Nakikinig ka ba?"

"H-ha? O-Of course. Thanks ha. It will really help a lot since first time ko nga sasalang sa ganito"

Oh please, oh please don't ask me to repeat what you said earlier! Nakakahiya naman kung wala akong masabi kahit na isa.


"Fine. I really don't hope you won't mess this up. After all, you are representing the crack section. From what I heard never pang natatalo ng ibang section ang crack section. Of course, with the exception of the special science class."

Somehow sa sinabi niya, medyo na-hit niya yung weak spot ko. I was never the kind that stands out in a crowd so nung sinabi niyang yun. Natakot ako bigla na baka ma-disappoint ko yung mga kaklase and teachers ko. Baka kasi di ko ma-meet yung expectations nila. Kung nagkataon, ako na siguro ang pinaka-unang makakasira sa tradition ng crack section. Sana nakinig at nag-take down notes ako nung nag-discuss si Donna about the pageant thingy.

"And of course, since partner mo si Lark then I should say that dapat lumevel ka sa kanya.  Most probably pupunta yung mga kamag-anak nila and of course his parents. So wag na wag mo siyang ipapahiya."

Parang naguluhan naman ako sa sinabi niyang yun. What did she mean by that?
As if she read my mind ay biglang napataas yung isang kilay niya.

"O.M.G! Di mo alam? Lark is...eeewwww!"

Ew? Lark is Ew? Ano daw?

Napatayo naman bigla si Donna at kinuha yung panyo niya. Parang pinahid siya sa arm niya.

"You've got to be kidding me! Saan 'to galing? This stupid sago!"

Tumingala siya dun sa may puno. Nanlisik yung mga mata niya.

"Don't you think that's a bit childish? Kadi -- Oops, my bad"

Sinundan ko yung tingin ni Donna. Dun sa isang branch eh may nakaupo palang lalaki. Di ko masyadong nakita yung mukha niya since medyo mataas yung araw at masakit sa mata.

"Er, Lei. I gotta go. Think about what I said. Bye!"

Ang weird nung babaeng yun. Ano kayang nangyari sa kanya?

Enough about her, medyo nag-aalala na ako sa upcoming na pageant. I feel so down.

Ok lang siguro kung mapahiya ako if I was all by myself pero hindi eh.

Kasama ko si Lark.

Hindi naman siguro tama na idamay ko siya sa pagiging clumsy ko and stuff. Tama nga naman siya, pupunta yung mga parents and relatives niya. Sino namang gusto makita na mapahiya ang anak nila dahil tatanga-tanga yung partner niya.

Napabuntong hininga ako.

Uuwi nalang siguro ako. I think mas iigihan ko pa yung pag-practice nung heels ko since nahihirapan akong maglakad nun.

Paalis na sana ako nung nagsalita yung lalaki sa taas. Muntik ko na nga siyang makalimutan.

"Don't mind her. You'll do just fine"

Ngayon naman ay nakatalikod ito at nakatingin sa field. Ako eh ganun din ang ginawa ko. Somehow what he said and the view in front of me calmed me down a bit.

"You think?"

"No"

Ang labo namang kausap 'to! Ano ba talaga kuya?

"I KNOW you'll do just fine. Just believe in yourself"

Napangiti na ako nun. Tama nga siya.

I should believe in myself.

I can do this!

"Thanks!"

Dahil dun sa sinabi niya eh mas nag-boost yung confidence ko.

Go lang ng go, Lei!

Tinignan ko yung relo ko.

Gosh! Magsisimula na yung game ni Carolyn! Kailangan ko nang umalis.

"Miss, yung basura mo"

Napahinto ako dun sa sinabi niya. Weird pero parang narining ko na yun.

Tumingin-tingin ako. Ah, yung pinaglagyan ng cotton candy ko kanina.

"Sorry and thanks again!"

Hingal na hingal akong dumating dun sa kabilang field kung saan maglalaro si Carolyn. Nandun na din pala sina Rubylyn at kinawayan ako. Pumunta agad ako sa pwesto nila. Buti nalang eh di pa nagsisimula.

Minutes later, I remembered something.



Gosh, I never got his name!

[kakakaraa]

Hello! Mind viewing this page and read some of my stories. Thanks! Click here

[Demisse08]

Hello! Mind viewing this page and read some of my stories. Thanks! Click here

sure no problem~

[Demisse08]

Chapter 8

"Hoy, bibig mo baka pasukin ng langaw"

Agad kong sinara yun. Hanggang  ngayon di ko pa rin inaalis ang tingin ko kay Rubylyn.

"Grabe...ang galing mong mag-basketball kanina!"

"Siyempre, boypren mo naman captain ng basketball team eh di ka ba din matututo. Eh every after school hours eh nasa bahay kayo ni Kuya Herald nagpa-practice."

Agad namang binatukan ni Rubylyn si Carolyn. Pero pansin ko na namula ito sa sinabi ni Carolyn.

"Sira! Kuya ko kaya ang nag turo sa akin."

"Wushu, pa-kuya kuya ka pa. Don't try lying to us Ruby. We have evidence" isa pa tong si Cheryn.

"Weh? Asan nga?"

Agad naman nilabas ni Cheryn ang digicam niya. Hala! Di nga nagbibiro ang babaeng 'to!

Pagkakita ni Rubylyn sa picture eh namula na naman ito. Nagtaka ako nun kaya tinignan ko din.

Kaya naman pala.

Instead of practicing eh nasa parang mini-kiosk sila ni Kuya Herald at nagme-merienda. Ang cute nga nila eh tignan eh.

"Practice pala ha?" Si Carolyn yun at nakangiti ng nakakaloko.

"Akin na nga yan! Alam mo Cheryn, pwede ka nang stalker"

"Stalker ka dyan! Eh sa nagkataon lang naman kasi na..basta...nagkataon lang"

Tumawa nalang si Carolyn at Cheryn. Ang labo talaga ng dalawang ito!

Napailing nalang ng ulo si Rubylyn at tinapos nalang yung merienda niya.

Nasa cafeteria kami ngayon. Kakatapos lang nung game ni Rubylyn. Si Carolyn at Cheryn eh tapos na din. Nakakainis nga kasi sabay pa yung event ng dalawa so kailangan kong magpabalik-balik sa dalawang game. Nakakapagod pero it's all worth it naman. Of course, pare-parehong nanalo yung mga events nila.

"Oo nga pala Lei. Malapit na yung pageant. Ready ka na?" sabi ni Carolyn sabay kagat sa sandwich niya

"Yeah, I guess. Medyo kinakabahan nga ako kasi nga di ba first time ko"

"Nah, don't worry you'll do just fine" pangiting sabi ni Cheryn "Anyway, saan na ba yung partner mo? Adik din yun noh? Tama ba namang iwan ka niya?"

Tumawa ako sa huling sinabi ni Cheryn. Then, may bigla akong naalala.

"Oo nga pala. Can I ask you guys something?"

"Sure. Fire away!"

"Eh ano kasi, may sinabi kasi sa akin si Donna kanina. I won't elaborate kung ano man yun pero it looks like that his family seems important."

Agad napahinto ng kain yung tatlo. Si Rubylyn pa nga eh nabulunan pa.

"Teka, nag-usap kayo ni Donna? Naku, yung babae talagang yun. Pero going back to your question eh seryoso ka dun?"

Napataas naman yung kilay ko sa sinabi ni Cheryn. Bakit kaya?

"Well, yeah, I'm serious"

"Whoa~" at sabay pa talaga silang tatlo noh?

"Bakit ba? Is there something I should know?"

Naguluhan na talaga ako nun sa actions nila.

Sino nga ba talaga 'tong si Lark Kenneth Plaza?

"Herald Kennedy Plaza" panimula ni Rubylyn at talagang seryoso pa siya nun noh?

"and Lark Kenneth Plaza ay anak ni Mr. and Mrs. Wilson Plaza"

Wait, parang familiar yung name na yun ah! Nakita ni Carolyn yung expression ko na yun at biglang hinawakan yung dalawa kong kamay na nasa mesa.

"Yes, Lei. Anak ng mayor si Lark"

Gosh...

Ano daw?!

------------------------------------------------------------------------------------------------

"Ikaw nalang Mr. Plaza. Samahan mo si Ms.Rama sa classroom para kunin yung ibang gamit"

Ba't ba kasi dumating pa siya.

Ano ka ba Lei. Eh ano naman ngayon kung anak siya ng mayor?

Tao naman din siya ah. Pareho ko rin na estudyante.

Mayor nga lang yung tatay niya.

Gosh...this is weird.

And awkward.

Mas nauna ako sa kanya na maglakad. Kasi naman, di ko alam kung ano'ng sasabihin ko sa kanya.

Hey Lark, mayor pala tatay mo?

Now that's kinda off. Parang feeling ko ang tanga-tanga ko.

Eh ang liit nga ng probinsyang ito na di ko man lang alam pangalan nung mayor nila.

The worst eh kasama ko dito sa pageant ang anak niya.

Yun pala ang sinabi ni Donna na dapat di ko dapat ipahiya sa mga magulang at relatives niya si Lark.

Para na ring pinahiya ko yung mayor nila pag nagkataon.

Now I know and I'm really starting to feel really stressed sa upcoming event.

Nakarating na rin kami sa classroom. Agad kong nakita yung pinapakuha nung teacher namin. Unfortunately, nasa taas ng cabinet yun at medyo mataas.

Kumuha ako ng silya at dinala ko dun. Ti-nry kong abutin pero di talaga abot.

"Ako na"

"No, it's okay. Kaya ko naman"

"Obviously hindi so bumaba ka na"

"Hindi kaya ko. Dyan ka lang. Iaabot ko lang sa'yo"

"Ang tigas talaga ng ulo mo."

Naramdaman ko nalang na hinila niya ako mula doon at nag-attempt na buhatin pero dahil nagulat ako eh na out of balance ako. Then yun, pareho kaming natumba.

Siguro nga napa-cliche na 'tong nangyari sa amin. Kadalasan kasi pinapakita to sa mga romantic films or series. Naalala ko pa nun na kilig na kilig ako whenever that happens and saying na sana mangyari din sa akin yun.

But now, I take it all back!

Gosh, this is so embarrassing.

Tumayo nalang ako bigla. Di ko na tinignan kung okay lang si Lark at diretso-diretso nalang ako'ng lumabas.

I hope he's okay.

[Demisse08]

Chapter 9

Lumabas agad ako sa room namin at sinara yung pintuan.

Aalis na sana ako dun nung may naalala ako bigla.

Goodness! Yung pinapakuha sa amin ni maam nasa loob pa!

What to do? What to do?

Gosh! Ang lakas ng tibok ng puso ko at alam kong namumula ako ngayon.

I really can’t think straight.

Naramdaman ko nalang na parang bubuksan na nung tao sa kabila yung pintuan kaya’t agad kong hinawakan yung door knob para di yun mabuksan.

“Open up, will you?”

Grabe! Ang hinahon ng pagkakasabi niya nun.

Parang wala lang sa kanya yung nangyari.

“Lei”

Di ko pa rin binitawan yun. Paano ba ako makakaalis nito? Nakakahiya!

“Loren Lei Rama”

Naku, mukhang galit na yata to pero hindi. Di ako patitinag. It’s better na ganito kesa naman makita niya yung itsura ko ngayon.

Ba’t naman kasi ang tanga-tanga ko?!

“Bibilang ako ng hanggang tatlo.  Pag di mo pa ‘to binuksan , I’ll make sure  you’ll going to regret it and definitely gonna remember this for the rest of your life”

Ah, bahala ka. As if may magagawa ka. Threaten me all you want pero I’m still not gonna give in!

“1”

Ok, seriously. Nagbilang talaga siya? Gosh, ano’ng gagawin ko?

“2”

Maybe I should just apologize. Siguro naman he’ll just drop it and forget it di ba?

“2 ½”

“Look, I’m sorry okay? Di ko naman yun sinsadya Lark eh!”

Biglang tumigil si Lark. Oddly eh wala siyang sinabi. Pinakiramdaman ko muna if kung pwede ko nang buksan yung pinto pero still I decided not to.

It’s better to be safe than never.

Kainis naman kasi eh, of all things na pwedeng mangyari bakit yun pa?

Sinabi ko naman kasi na kaya ko na yun.

Eh sa mapilit eh kaya ayun pareho kaming natumba.

Okay Lei, things happen and it was just an accident. Nothing big, right?

Nothing big?

Goodness! Who am I kidding?

How could I say na wala lang yun?

That was my very first kiss!

“3”

Napatili ako nun na bigla naman niyang tinakpan ang bibig ko.

Paano’ng nangyari at nakalabas siya sa room?

Nakatitig lang siya sa akin. Naramdaman ko nalang na uminit na naman ang mukha ko.

Bigla nalang itong ngumiti.

Kainis ‘tong lalaking to!

“Time’s up.”

Tinanggal na niya yung kamay niya. Agad ko naman iniwas yung tingin ko.

“H-How did you get out?”

May bigla siyang tinuro at agad ko naming sinundan yun.

Of course, how stupid can I get?

Dalawa nga pala yung door ng room namin.

Napatapal nalang ako ng noo ko. Stupid Lei, very stupid.

Pero now’s not the right time na mag-self-pity. I need to get out from here.

And of course, away from him.

Paalis na sana ako nung hinarang niya yung kamay niya. I went to the other side pero he did the same.

Gosh, this is awkward.

This time din a ito nakangiti. Grabe, mas gumawapo siya nun.

Goodness, Lei! Focus! Focus! Wag kang padala!

“I told you you’re going to regret this”

“Sorry na nga eh.”

“And I also told you that you’ll gonna remember this for the rest of your life”

“Sorry na talaga…”

Dahan dahan niyang inilapit ang mukha niya. Kainis naman, parang nag-freeze ako sa kinatatayuan ko.

What to do? What to do?

Napapikit nalang ako sa sobrang kaba. Please oh please, sana panaginip lang ‘to and if it is then sana magising na ako.

Naramdaman ko nalang na pinisil niya yung magkabilang pisngi ko

“But not now,Lei. Not now…”

Then he left.

------------------------------------------------------------------------------------------------

“Ano’ng problema niyo?”

Napalingon ako nun sa kausap ko.

Si Ate Rima, hawak hawak niya yung isang paper roses na ginawa niya para sa props namin.

Nasa gym pala kami ngayon kasama yung ibang representative ng pageant.

Si Ate Rima ang rep para sa 3rd year special science class. Isa siya sa mga kabarkada ni Kuya Herald na ipinakilala niya sa akin na nagging kaibigan ko na rin.

Habang tumatagal eh lalo ko’ng nakikilala yung mga students ng special science class since sila yung isa sa mga organizer ng pageant.

Unlike sa mga naririnig ko eh mababait naman sila. Sinabi kasi nila na nagegeneralize sila nung iba since bihira lang silang makita tapos eh yung name-meet pa nila sa school eh yung me kayabangan nga naman din.

“Ha? Ano’ng ibig mong sabihin ate Rima?”

Ngumuso ito sa may likuran ko na agad ko naming sinundan ng tingin.

Pagkakita ko nun eh agad kong naramdaman na namula yung mukha ko.

Nakita yata yun ni Ate Rima since nakangiti ito nung hinarap ko siya uli.

“May nangyari ba kanina?”

“H-ha? W-Wala naman”

“Eh bakit nagstu-stutter ka? May nangyari noh?!”

Parang napalakas yata ang pagkakasabi nun ni Ate Rima since napatingin sa amin yun iba.

“Ate naman eh…”

“Kwento ka naman”

“Ha? Ano kasi…wala naman talagang nangyari…it’s just that…”

“You guys kissed.”

Nagulat ako nun. Paano niya nalaman?

“H-ha? Paano mo nalaman?!”

“O.M.G! Totoo? I was only pulling your leg pero di ko in-expect na totoo!”

Napatingin siya uli kay Lark.

“That’s so sly of him. Di ko inakala na magagawa niya yun.”

“It was just an accident! Nahulog kasi ako kanina and, and it just happened…”

Tinignan niya lang ako. Parang si yata to maniniwala sa akin.

“Infairness, bagay kayo”

“Goodness gracious! Di kaya. Si Donna pa siguro…”

“Ugh…don’t you mention that girl to me. Di ko talaga siya feel. Alam mo, parang kapatid ko na rin yang si Lark. Kilala ko na yang bata na yan ever since he was in his diapers. Lab na lab ko yan! So as his sister eh mas gusto kita para sa kanya.”

Parang uminit yung mukha ko sa sinabi niya. Grabe naman ‘to si Ate Rima. Wala ng paligoy-ligoy kung mag salita.

Actually grabe yung araw na ‘to. First si Donna, then si Ate Rima.

Is this direct-to-the-point day?

Bigla nalang tumili si ate Rima na parang kilig na kilig.

“Gosh, I did promise not to tell pero I don’t know. I really can’t help it!”

Ha? Ano naman ibig sabihin niya nun? Tell what?

“I know something”

Tinaasan ko lang siya ng kilay. Really now?

“Tell me,do you like him?”

Ano ba naman ‘to. As in direct to the point talaga?

Pero paano ko nga ba masasagot yung tanong niya without looking awkward.

I know where friends pero I’m still not in that stage where I can openly express my emotions.

Di kasi ako sanay.

Hay naku, crush?  Gosh, if you only knew.

“He’s cool”

Okay, I think that was a safe answer.

“Ano ba yan…you didn’t give me a definite answer. Kasi alam mo si Lark umamin sa amin”

“Na ano?”

Oh diba? May pagka-chismosa rin ako minsan. Pero ano kaya yung inamin niya?

“Sabi niya…”

“I like you, Lei”

Pareho kaming napatingin ni ate sa likuran ko. Pareho din kaming nagulat since di naming napansin na nadoon na pala siya sa puwesto namin. Parang di nag-register agad sa utak ko yung sinabi niya.

Grabe, did I just mention na today’s direct-to-the-point day?

“A lot”

Wait a minute?

What did he just say?

[syjoy]

eonnieeeeeeeeeeeeee~!!!!!!! nakakalito ang poll moh.. how can we say yes and no..? o.O?  anyways it's better if you put colors to the main casts para di masyado laborous s iyong part.. then black lng s mga tao2x.. kekeke.. congrats eonnie.. you're finally here in Creative Corner..!!!!!!!!! Welcome dito s Candymag!!! yeheey!!!!!