Words I Could Not Keep - NOTE ON PAGE 13 - LINK (The Crowd Favorite)

[xaryn21]

wew. ang bilis ng update!!  Buti nalang hindi suplado si HO. Tas may alfon pa, naku..pareho may gf. kamusta naman yun.  Nakakainggit si Chelsea! pashopping-shopping nalang.

Ituloy mo lang 'to. Maganda naman e. Siguro busy lang yung iba mong readers.

[nikorijjang]

wew. ang bilis ng update!!  Buti nalang hindi suplado si HO. Tas may alfon pa, naku..pareho may gf. kamusta naman yun.  Nakakainggit si Chelsea! pashopping-shopping nalang.

Ituloy mo lang 'to. Maganda naman e. Siguro busy lang yung iba mong readers.

Hehehe, akala ko lang po kasi walang nagbabasa. Baka boring po yung ginagawa ko. Hehe, salamat po for the encouragement!

Hehe, salamat po ulit sa support!

[nikorijjang]

Tapos ko na po yung Chapter 8. Update ko po mamaya.

Salamat po sa mga nagbabasa.

[nikorijjang]

Chapter 8

   Dumating na kami sa parking lot. Siya nagtulak nung push cart na pinaglagyan nung mga pinamili ko.

   Is he always like this? Nakangiti nalang lagi. Kahit ano siguro gawin nito, nakangiti lang siya. Pero okay na siguro yun diba? Kesa naman magtutulak ka nung kung ano habang nakasimangot. Hindi naman siguro tama yun. Pati, hindi bagay sakanya yung pagsimangot. Masyado siyang gwapo para sumimangot.

   “Aish, ano ba tong iniisip ko?”, sabi ko sa sarili ko ng mahina... yun ang akala ko.

   “Iniisip ang alin?”, tanong niya sakin habang nakangiti?

   “Ha? Ah, wala. Akin na yan, ako nalang maglalagay sa auto mo.”

   “Hindi na, ako na, sumakay ka na dun sa harapan.”, gentleman...

   “Ha? Naku, nakakahiya naman sayo no. Ihahatid mo na nga ako tapos ikaw pa gagaw-“, hindi niya ko pinatapos.
   
   “Sige na, ako na. Ako na bahala dito. Just go ahead and sit upfront. Okay?”, then he winked at me.

   Ewan ko ba, pero pagtapos na pagtapos niyang kumindat, sumunod naman ako at pumunta harapan. Narinig ko siyang nag-giggle after kong sumunod sakanya. Charmer, what a charmer.

   Hinintay ko siyang matapos. Nakatingin ako sakanya sa rear-view mirror. Masyado naman kasing obvious kung tatalikod ako para lang tignan siya diba. So habang nakatingin ako dun sa may salamin, kitang kita yung facial expression niya. He looks happy. He seems happy about something. Ewan ko, pero yun yung nararamdaman kong nafifeel niya. Nung nakatapos na siya, tumingin din siya sa rear view mirror. Our eyes met... sa mirror nga lang. Hahaha. Corny ko naman. Sinara na niya yung likod ng kotse niya.

   Naglakad na siya papalapit sa driver’s seat. He opened the door and sat down. Inistart na niya yung engine ng car. I sat up straight. Para naman hindi nakakahiya sakanya. Baka sabihin napakacomfortable ko sa car niya.

   “You seem tense.”, napatingin ako sakanya, ngumiti naman siya, “Just relax, hindi ba comfortable dito sa car ko?”

   “Hindi naman sa ganun. Hehe.”, natawa ba ko? May nakakatawa ba? Hassle...

   “Haha. Let’s go?”

   “Ah, sure.”

   Pinaandar na niya yung car niya. Sa labas lang ako nakatingin, baka kung ano mangyari sa akin kung sakanya ako titingin. Haha. Baka instead na sa unit ako ihatid, sa hospital ako dumirecho. Pero syempre biro lang yun. Kayo naman. Tahimik lang kaming dalawa. Walang umiimik. Walang nagsasalita. Okay na siguro yun. Diba?

   “San ka nga pala nakatira?”, tanong niya sa akin. Hindi ko pa nga pala sinasabi.

   “Ah, sa Burgundy Transpacific Tower.”

   “Malapit ka lang pala sa school e.”

   “Hehe, oo nga e. Katapat lang.”

   “Bakit dun ka kumuha ng unit? Malayo ba talaga bahay mo?”

   Hindi ko nagets yung tanong niya. So tinignan ko lang siya.

   “Diba usually kasi, yung mga taga-malayo yung kumukuha ng unit dun, sa mga malapit sa school.”

   “Ah, oo. Sa States kasi nakatira family ko. Ako lang umuwi dito. Pero sumama naman yung best friend ko kaya okay lang.”

   “States? Malayo nga. Ikaw yata pinakamalayo. Hehe.”

   “Oo nga e.”, tapos nagsmile nalang ako.

   “Bakit ikaw lang nandito?”

   “Mahabang kwento...”

   Kagaya ng kinakatakutan ko, ito na, nag-uusap na kami. Na para kaming magkaibigan. Isa pa, traffic, so marami pang oras.

   “Okay lang yan, traffic jam naman e. Makukwento mo naman siguro diba?”, ito na nga sinasabi ko e. Kasasabi ko lang o. Hahay naman. Hahaha. Pero hindi ako nagsalita. Nakakatamad kasi e.

   “Chelsea...”, nagulat ako, pano niya nalaman yung pangalan ko? Stalker ba siya?, “hindi mo ba ako mapapagbigyan? Pati hindi ako stalker ha.”

   “Ha? Ah, eh. Hehehe...”, kinabahan naman ako dun. “Pano mo nga pala nalaman yung pangalan ko?”

   “Sabay kasi tayong nag apply nun sa DLSU. Hindi mo siguro ako naaalala. Pero ayos lang, hindi mo naman talaga yata ako napansin nun.”, bakit parang may halong disappointment yung sinabi niya? “Tapos narinig kong tinawag ka nung kasama mo, that’s how I knew your name. See? Di ako stalker ka. Tapos diba katabi kita nung entrance exam? Nakita ko rin sa answer sheet mo yung pangalan mo before magstart yung exam.”

   “Yeah, mahilig ka lang mag eavesdrop.”, biniro ko siya.

   “Hm, eavesdrop ba yun, e parang nagsisigawan kayo nung kasama mo. Anyone could have heard your name, you know.”, aba? Binara ako? Nasa ganung level of closeness na ba kami para barahin niya ko? Ni hindi pa nga kami acquaintances e. Pero hayaan mo na.

   “Ganun ba? Hehe. Sorry.”, yun nalang nasabi ko. Nagtaka siya.

   “So?”

   “What’s your name?”, tinanong ko siya nung nagred yung traffic lights.

   “I’m sorry. We haven’t been properly introduced. I’m Alfonso. Alfonso Lopez. But you can call me Alfons.”, his name sounds manly. Bagay sakanya. He then extended his right hand.

   “Chelsea. Chelsea Torres.”, I extended my right hand as well, tapos nagshake hands kami. “It’s nice meeting you.”

   “The pleasure’s mine.”, smooth...

   We stayed like that a little longer than usual, tinignan ko yung traffic lights, yellow na. “Alfons...”

   “Yeah?”

   “You could let go of my hand now, malapit na mag-go o.”

   “Ah. Ah, yeah. Sorry about that. Hehe.”, tama ba yung nakita ko? He’s blushing... and he seemed a little shy.

   “Ano ka ba, it’s okay. There’s nothing to be shy about.”, I said with a little emphasis on the word shy.

   “Ako? Shy? Ah, hehe...”, he’s acting a little weird. Haha. Too cute for words.

[nikorijjang]

Kung may nagbabasa man po, magcomment po kayo. Kahit ano, malaman ko lang po yung tingin niyo sa gawa ko. Thank you po! Sana po naaappreciate niyo ito.

[ishe]

wow!! first!!!


comment muna bago bas. . par first talaga!! hehehe 

[xaryn21]

Haha. Kakahiya sayo, akala ko kasi magkaibang tao si HO at si Alfons. Naku! san ba napadpad ang utak ko  Anyway, ang landi mo Alfons JOKE. Papano na gf mo, mukhang nafafall kana kay chelsea.

[nikorijjang]

wow!! first!!!


comment muna bago bas. . par first talaga!! hehehe 

Thanks sis! Let's support each other ha?

Haha. Kakahiya sayo, akala ko kasi magkaibang tao si HO at si Alfons. Naku! san ba napadpad ang utak ko  Anyway, ang landi mo Alfons JOKE. Papano na gf mo, mukhang nafafall kana kay chelsea.

Hehe, okay lang yun. Thanks for reading sis, abangan niyo nalang susunod na chapter. Kagabi ko pa siya tapos actually.

Pasensya na po kayo kung medyo mabagal yung pacing ng story. Gusto ko lang po magandahan kayo sa gawa ko, salamat po!

[ishe]

my gulay!!! natapos ko rin basahin. . sorry kung matagl gumagawa kasi ako ng worksheet para sa mga bata. .

nu ba yun? pano na yun my fiance na si alfons. . pero tingin ko balewala lang siya sa girl. . 

Thanks sis! Let's support each other ha?

thanks din. . oo ba. . friends?

[nikorijjang]

my gulay!!! natapos ko rin basahin. . sorry kung matagl gumagawa kasi ako ng worksheet para sa mga bata. .

nu ba yun? pano na yun my fiance na si alfons. . pero tingin ko balewala lang siya sa girl. . 


thanks din. . oo ba. . friends?

Abangan niyo nalang po susunod na mangyayari. Post ko mamaya.

Sure, friends!  Thanks ulit!

[ishe]

Abangan niyo nalang po susunod na mangyayari. Post ko mamaya.

Sure, friends!   Thanks ulit!

hehehe okay!! 

wait ko

pero baka bukas ko na mabasa. . 

[nikorijjang]

I'll post the update later, sorry for the delay!

[ishe]

okay lang sige!!! 

[nikorijjang]

Chapter 9
Alfons’ POV

   Nandito siya ngayon sa loob ng car ko. Pumayag siya sa alok ko na ihatid ko siya sakanila. Tama yung akala ko. Ang sarap nga niyang kausap. Ang sweet ng boses niya, malambing din siya magsalita. Nagpakilala na kami sa isa’t-isa ng maayos. Chelsea Torres ang name niya. Galing siya ng America. Dun siguro siya lumaki. Sabi ko magkwento siya, pero tumahimik siya. May tinatago kaya siya?

   Masyado ng tahimik sa kotse after kong mapahiya sakanya. Nahiya na ulit akong magsalita. Hindi naman ako ganto sa ibang babae ah. I’ll admit it, malakas dating ko sa mga girls.  And pag kasama ko yung mga kaibigan kong babae, alam kong they feel flustered having me around. Pero parang iba siya...

   “So yun nga, sa States ako lumaki.”, nagulat ako kasi bigla siyang nagsalita. “Yung dad ko, Filipino siya. Tapos yung mama ko naman, Korean. So half-Filipino, half-Korean ako. Pero dun ako lumaki. Ang labo no?”

   “Hindi naman. Cool nga e. Pwede ka maging representative nung 3 countries para sa UN.”

   “Hehe. May isa akong kapatid. Kuya ko. I call him oppa. Mas cute kasi e. Pero tinry ko minsan yung American way. Yung pangalan lang ang tawag? Grabe, galit na galit siya. Kaya simula nun, lagi ko na siyang tinatawag na kuya or oppa. Laging siya yung nagtatanggol sakin nung mga bata pa kami. You see, I always relied on him dati. Siya lang yung takbuhan ko pag may problema ako. Yung parents ko kasi sobrang busy sa work nila at sa business. Siguro nasanay nalang ako na si kuya lang yung pwede kong maasahan kahit papano, kaya naging inseperable kami. Dumating pa nga sa point na nagseselos sakin yung mga girlfriend niya. Ang labo no? Kaya nung nandun pa ako, hindi na muna nag girlfriend si kuya. Siguro ngayon, he has a lot of girls...”

   “Hindi naman siguro. Mahal ka lang talaga ng kuya mo.”

   “Oo naman, baby girl ako nun e.”

   Hindi ko alam kung bakit, pero natuwa ako nung nag open siya. Ganito ba talaga siya sa mga taong kakakilala niya? Siguro nga, she seems happy, and very charming. But there’s this side to her na parang fragile. I hope it isn’t serious.

   “Ikaw?”

   “Hm?”

   “May kapatid ka ba?”

   “Ah, oo. Dalawa. Panganay ako. Hehe. Yung lalake, 3rd year highschool siya, si Anton. Yung bunso naman, si Abryllica. She’s in 3rd grade now. I can’t say na we have a close relationship kagaya niyo ng kuya mo... We basically grew apart. We had our own rooms kasi since then. Dumating nga sa point na nagkikita-kita nalang kami pag kakain.”, I let out a sigh. “I’m actually longing for a sibling. I know I do have, kaso, parang wala e. Hehe.”

   Pagtapos kong magkwento, tinignan ko lang si Chelsea. Nakakatitig siya sakin. She’s looking at me intently, parang may affection.  May gusto kaya siyang sabihin?

   “Uh, why?”

   “Do you want to be my brother?”

   Seriously, what!?

A/N: Sorry kung maiksi siya. Chapter 10 is unreasonably LONG kasi. Promise. Thanks!

[ishe]

brother lang chelsea?. . ang echoes mo. .


if i know ang tamang tanong don. . do you want to be my boyfriend or do love to be be mine?. . hahahahaha


bitin me sis!!