Words I Could Not Keep - NOTE ON PAGE 13 - LINK (The Crowd Favorite)

[nikorijjang]

Chapter 4

   Ilang araw nalang before opening ng classes nung nalaman namin na walang uniform sa university. Sorry naman? Malay ba namin. We aren’t ready... loljk! Siyempre susugod ba kami sa giyera kung wala kaming bala? Isa lang ang katapat ng problema namin ngayon... cash.

   I hurriedly contacted my oppa and told him my situation. He would understand. He cares more about his clothes more than the girls around him. Well his pretty dongsaeng (younger sibling) is exempted to the rule. :3

   “Oppa, gingeub~”, I said sweetly, baka sakaling hindi masyadong magalit. (Big brother, emergency!)

   “Mwolagoyo?”, noooo! He seems serious. (What did you say?)

   “Kuya!”, I screamed on my handphone.

   “Ano nga kasi yun?”, nakakainis. Parang galit pa.

   “Huwag na nga! Nakakainis! Minsan ka na nga lang matatawagan ganyan ka pa! Nakakainis! Bye na nga! Bwisit!”, di ko na napigilan. Pero kilala ko si kuya, tatawag at tatawag yan.

   After 3 mins...

   *Ringing*
   Calling:
   Kuya Paolo
   
   “Ano?”, I said coldly, kakagat na tong kapatid ko, konti nalang. Hahahaha.
   
   “Chelsea-ah... ‘wag ka nang magalit. Ha?”

   “Siguro kaya ka ganyan, kasi may kasama kang babae dyan?”

   “Hoy. Wala ah. Pinaghihinalaan mo ba oppa mo? Psh, anong klaseng dongsaeng ka?”

   “Huu. If I know!”, then kinantahan ko siya, “Bbeonbbeon hae, bbeonbbeon hae, baram dungi neun bbeonbbeon hae~!” (Shameless, shameless, the womanizer is shameless!)
   
   “Ya! Bakit ka ganyan!? Oppa’s very disheartened.”

   Aigoo... ako pa naging masama. Binibiro lang e. “Arasso, arasso. Hindi na kita aasarin. Alam ko naman na you have the hots for my best friend e.”

   “ANO!? How’d you know? Sinabi ba sayo nila papa at umma? Aish!”, checkmate.

   “Aniyo. Hinuluan ko lang. I didn’t actually know. Hahaha. Kuya. Ano ka ba. I can’t imagine you liking my best friend. Parang, taboo.” LOL, di ko rin alam kung bakit ko sinabi yun. Labo ko bang kausap?

   “Don’t tell her! Or else...”, he threatened me.

   “Or else what?”, I retaliated.

   “Hindi ako magpapadala ng pera dyan.”, tignan natin kung masabi mo pa yan.
   
   “I need money pa naman.”
   
   “Jjinja? For what? Anong meron?” (Really?)

   “Ah... eh... kasi kuya...”, nakakainis. Hahaha. Di ko masabi kay kuya. Bigla tuloy kinuha ni Yvonne yung phone.

   “OPPA~”, Yvonne said sweetly.

   “...”, hindi nagsalita. “Yoboseyo?”

   “Oppa! This is Yvonne!”

   “Ah. Annyeong Yvonne!”(Hello)

   “Bogoshipo Paolo-oppa~” (I miss you, Paolo)

   “Neh, nado~”(Me, too)

   “Sabihin mo na kay kuya, dali, mahal kaya overseas call! Baka lumaki bill niya, lagot siya kay papa at umma!”

   “Arasso, arasso.”, she switched back to the handphone, “E kasi oppa, si Chelsea. She needs money.”

   “Oo nga daw. Para saan ba?”

   “We’ll go shopping e.”

   “Ano!? Shopping!? Hindi ba may budget siya para dun?”

   “E, oppa, iba kasi to e. Hehe.”

   “How is the situation different? Sige nga. Pati bakit ikaw ang kumakausap sakin? Nasan ba siya?”

   “Ayaw mo ba akong kausap? Aww.”

   “Hindi naman sa ganun pero kas-“

   “Yun naman pala e. So yun nga, yung papasukan naming school does not require uniform. We need fashion intervention. Fast. Now.”

   “And?”

   “She needs money to shop for new clothes. You know...”

   “Ah, now I get the picture.”

   “Buti naman. Slow oppa, ha?”

   “Sorry naman. Hehe.”

   “SO MAGPAPADALA KA BA? HA KUYA!?”, I shouted para naman siguradong marinig niya.

   “Oo naman. Siguro kung ako nandyan sa ganyang situation, bibili narin ako ng new clothes. Hahaha. Sige, papadala ko na, kunin mo agad mamaya, ha, baby girl? <3”

   “Yes, oppa! Salamat! Saranghaeyo oppa!”, I said sweetly. (I love you, kuya)

   “Eung, nado, saranghaeyo dongsaeng!”, nagpout si Yvonne. (Me too, I love you~)

   “Ako, oppa, wala?”, natawa si kuya sa sinabi niya.

   “Sige, ikaw din, saranghae Yvonne~”

   “Bye kuya! Ingat ka dyan ha! Thank you ulit, regards kay papa at umma.”

   Binaba na niya yung phone. Tapos nagsend siya ng SMS, “Ya! Don’t tell Yvonne, arasso? Aish. Behave, baby girl. Saranghae~”

   Sumilip si Yvonne sa phone ko. Sabi ko sakanya, “Wala kang phone?”. Tapos umalis ako sa sofa na kinakaupuan namin. Tumawa nalang siya.

   Ilang araw nalang... makikita ko kaya si HO? Ano kayang pangalan niya? Hay...
   

[nikorijjang]

Please support po.

Thank you po sa mga nagbabasa so far. Salamat po ulit.

Hope you still support me.

[xaryn21]

Yieee..czhareen's here
Unni,haha. btw, nacucurious ako kay HO.  ok na sana, may yumakap lang na babae. tsktsk.

[nikorijjang]

Hehehe, thanks Czhareen. Hehe. Thanks for supporting ha. Keep on reading ha?

Don't worry, post ko na soon yung chapter ni HO.

No silent readers po sana, newbie po e. Hehe. Sana po naaappreciate niyo ginawa ko. Thanks po.

[thecagedDOLL]

Ang kulit ng story. (:
Gusto ko `yung kumukuha ng entrance exams.
I remembered taking mine a year ago.
Haha. Ang saya naman ng relationship niya sa kuya niya.
And her kuya is secretly crushing on Yvonne ba? haha. Lol.
Langhya, they're asking money para sa shopping lang?
Fashion intervention raw! Haha.
I really like the conversations of Yvonne and Chelsea.
Parang nanonood lang ako ng Kdrama. (:
Btw, if you do have time, please drop by my story too. (:
And as promised, I'm here, making habol na! Ambilis ng update! Haha. (:

Hello Nicole! *waves*
-Gee

[nikorijjang]

Haha. Nag enjoy din ako sa part ng entrance exam kaya medyo napahaba.
Ganun kasi nangyari sakin last last year e. Naligaw-ligaw ako before finding the gate. Hahaha.
Ganun na nga sis, may crush si kuya kay Yvonne. :"> Thanks sis for supporting ha?
Sure, sure, will do, I'll drop by now. Thanks ulit!

-Nicole <3

[R I E . 1 5]

Heeheeee, Supporrt!
-Rielle. <3

[nikorijjang]

Heeheeee, Supporrt!
-Rielle. <3

Thank you po for supporting! Malapit na po Chapter 5.

-Nicole <3

[nikorijjang]

Chapter 5
   
   So yeah, Yvonne and I went to the nearest mall. MOA. Mall of Asia. Hindi ko alam kung ma-o-overwhelm ako kasi yung pangalan e. Mall of Asia. MALL OF ASIA.  Paulit-ulit? Hahaha. Malaki kaya yun? Ewan ko. Nasa cab pa kami e. Naeexcite ako sa mga bagay na mangyayari this term. Things here should be different from America. Mas light siguro... sana.

   Medyo traffic. Buti nalang naka-aircon yung cab. Kung hindi baka natusta kami ng wala sa oras. T_T

   Malapit na raw kami. The thing that had my attention was the big globe, and the mall itself. Ang laki. Back home kasi, shops and boutiques lang. E dito, isang malaking O____O malaking mall. So syempre excited, pero hindi ko pinahalata. Nakakahiya naman sa mga tao. Haha. We went inside kasi naisip namin nab aka dun yung mga bilihan ng mga clothes. Dun nga.

   “Dress? O jeans?”, I asked Yvonne.

   “Dating gawi. Mix and match nalang. Carry naman natin diba?”

   “Ye ye.”

   We stopped by many shops na rin. Madami-dami narin kaming nabili. Ito lang kasi yung bisyo namin magkaibigan. Kahit nung nasa States pa kami, pag depressed kami about something, either one of us yung mag-aaya to go and shop somewhere. Parang tradition na rin. Before, lahat ng luho, na sakin. Pero ngayon nag-iingat ako sa pag gastos. Although malaki and sobra yung pinadala ni oppa, di ko sinasagad ng gastos. Ayaw ko kasing may masabi sa akin mga magulang at kuya ko sa akin. Andito na nga ako sa malayo sa kanila, pero malaki parin ako gumastos. Siguro, mag-iipon ako tapos pag naka-ipon na ko ng malaki, pwede na muna akong hindi muna manghingi kela umma ng allowance. Tama, ganun ang gagawin ko.

   O_O Ang dami kong naisip, hindi ko napansin na wala pala si Yvonne. Tinawagan ko siya pero hindi sumasagot. Nagtext siya bigla.

   “Bes, nawala ako! T.T Huhuhu. Ano gagawin ko? Pati, nagtext si umma ko. Skype daw.”

   I replied to her text message, “Arasso, mauna ka na sa unit. Kita nalang tayo mamaya. Mag-grogrocery narin siguro ako. Magluluto ako mamaya. Arajji?”

   “Yay, thanks bes! I love you, ingat ka ha? See you later.”

   “Nado saranghaeyo, Yvonne-ah Hahaha tibo! Ingat ka mwah mwah!”

   Ayan. Mag-isa na ko dito. Ano kayang gagawin ko? Maaga pa naman para mag-grocery na. Mag-iikot na muna siguro ako.

   ...I’ve never been so alone in my whole life.

   Call me sensitive, pero ayaw ko pala ng ganitong feeling. No, don’t misunderstand me. Okay lang sakin na nauna na si Yvonne sa unit. I mean, ngayon lang ako naging mapag-isa sa lugar na malaki. Siguro nga, hindi ko kakayanin, kahit isang linggo lang dito kung hindi dahil kay Yvonne. Buti pumayag si Tita Yvette na sumama siya dito.

   Kakalakad ko, hindi ko namalayan na nasa tapat na ko ng mga kainan. Nagugutom na ko. Saan kayo kakain?

   ANG DAMING PAG-PIPILIAN. Oo, mahilig talaga akong kumain. Sobra. Pero tabain ako e, kaya sinisigurado ko na bago ako kumain, pati after, mag-eexercise ako. Marami naman na akong nilakad e. Tapos maglalakad ulit ako mamaya. Okay na siguro yun, diba diba? Tara kain tayo!

   Sa Teriyaki Boy ako pumasok. I always loved Japanese food. Always have, always will. Isa rin yun sa mga madami kong favourite.

   “Hi, ma’am. Are you ready to order ma’am?”

   “Ah, yes. Isa nung Gyu-yakiniku don, Tuna Sashimi Flakes, isang order nung 8pcs na California Maki, tapos isang Pork Katsudon na to-go. Yun. Salamat. Ay, bottomless iced tea pa nga pala. Arigatou gozaimasu~ (Thank you very much~)

   “Ah... eh... okay po ma’am. Repeat ko lang po yung order niyo...”, tapos inulit niya yung order ko. “Wala na po kayong idadagdad ma’am?”
   
   Nag-isip ako... “Ah...”
   
   Waiter -> O_O

   “Joke lang po, wala na. Thank you po kuya.”

   Pero naparami yata yung order ko. Hahaha. Nagtataka nga yung kumuha ng order ko e. Pero kaya ko yun. Hwaiting!

   Isa-isa ng dumating yung mga order ko. Hahaha. Unti-unti tuloy ako nahihiya. Ano kaya iniisip ng mga nakakakita saakin? Pero okay lang. Bakit ba. Gutom ako e. I wish papa, umma, oppa and Yvonne were with me right now. Aigoo.

   So ang inumpisahan ko kainin is yung Tuna Sashimi Flakes. As expected, maanghang siya. Pero masarap parin. Haha. Pero hindi biro yung anghang e. Kaya ko to, hwaiting!

   Sumubo ako ng isang roll ng California Maki. HEAVEN, need I say more. Ang sarap. Wagas yung sarap e. Isang subuan yung isang roll. Lakas ko palang kumain. Haha, ngayon ko lang nalaman. Pero syempre joke lang yun. Aminado naman ako e.

   Sa kalagitnaan ng kasarapan ng pagkain ko, may nakita akong... O_O

   Pamilyar siya kaso hindi ko maalala kung saan. Napatigil tuloy ako sa pagkain ko. Umupo siya sa table malapit lang sa table ko. Ready na yung spoonful ng Gyu-yakiniku don ko. Pero hindi ko pa siya sinusubo. Iniisip ko kasi kung saan ko nakita yung lalake. Hmm.

   TUMINGIN SIYA SA DIREKSYON KO. Tumingin siya sakin. Napayuko ako. Sabay subo ng marami. Kinakabahan ba ko? Bakit? Sino ba yun? Hahaha. Nabulunan tuloy ako. Hassle naman. Pag tingin ko sakanya, nakatingin parin siya sakin habang nakangiti. Nakakahiya tuloy, nakita niya pa akong mabulunan. Takaw kasi.

   Pero yung ngiti niya, very familiar e. Very distinct. Those lips... those lips... no. NO. Si...

   “HOTNESS OVERLOAD!?”

   Tinginan sakin yung mga tao... pati siya.

   “Eottokhae?” (What should I do?)
   
   Nginitian na naman niya ako. Ah, jjinja! He should stop doing that. I saw him waved at me. I just nodded in response. Then he smiled again.  Kaso inalis niya agad yung tingin niya sa akin. Nakita ko siyang nakatingin sa pinto na kakabukas lang. Yung babaeng kasama niya before, dumating. He hugged her, and then kissed her sa cheeks. Bakit ba pag may nangyayaring ganto, pinapanood ko? Pero parang may kurot. Pero konti lang, konti lang naman. Haha.

   Nagseselos ba ko? E hindi ko nga siya kilala e. Pati may girlfriend siya, ano bang karapatan ko magselos. Minsan hindi ko alam kung tanga ako o ano e.

   “Babo.”, I told myself. (Stupid.)

   They held hands while waiting for their order. Nag-uusap sila, and they looked very happy. Naiinggit siguro ako. Pero bakit? It’s too early to say. Pati, malaki ang mundo namin. Masyadong maliit yung chance na makilala ko siya. At if ever man na makilala ko siya, ano naman sakanya diba? May girlfriend siya, hindi niya rin ako mapapansin, I bet.

[xaryn21]

awww..  ano kaba chelsea, kumain ka nalang at huwag mo ng intindihin yang mga ganyang bagay, enjoyin mo yang California Maki, and i agree with you, HEAVEN talaga..as in sarap!!. Once ko palang yan natikman pero tumatak talaga. Aray, gutom na ko  ikaw kase. HAHAHA. joke. Yang si hotness overload, magiging sayo din yan JK.

[nikorijjang]

awww..  ano kaba chelsea, kumain ka nalang at huwag mo ng intindihin yang mga ganyang bagay, enjoyin mo yang California Maki, and i agree with you, HEAVEN talaga..as in sarap!!. Once ko palang yan natikman pero tumatak talaga. Aray, gutom na ko  ikaw kase. HAHAHA. joke. Yang si hotness overload, magiging sayo din yan JK.

Nagutom nga din ako nung ginagawa ko yan e. Sobra.

Thanks po for supporting sis!

[nikorijjang]

Chapter 6
Alfons’ POV

   Dumating yung mga order namin. Favorite ko dito sa Teriyaki Boy. Pati yung mga pinakafavorite ko ang inorder ko. Gyu-yakiniku don. Katsudon. California Maki. Isa lang ayoko dito. Yung Tuna Sashimi Flakes. Kasi ayoko ng hilaw. Ewan ko. Parang hindi tamang kainin. Pero sa palagay ko lang yun. Wag kayo masyadong nagpapadala sa mga sinasabi ko. Hehe.

   Ako nga pala si Alfons Lopez. 18 years old. Incoming college freshman sa DLSU. Buti nalang at pumasa ako dun. Kasi kung hindi, baka mabakante ako ng isang taon. Dun lang kasi ako kumuha ng entrance exam. I don’t know, there something about DLSU e. Dun lang talaga gusto ko. And there’s this person na nagcontribute pang lalo para dun ako mag-aral.

   ...si Astrud. My girlfriend, my soon to be fiancée, my soon to be wife.

   Masaya ako ngayon kasi magkasama kami. Bihira mangyari to gawa ng pareho kaming busy for the preparations ng upcoming school year. Altough, I don’t worry that much about that matter kasi once naman na pumasok na kami, magkakasama na kami ng mas madalas, right?

   She scooped a spoonful of Gyu-yakiniku don from the bowl.

   “Aahhh.”

   “Ah. Mmm. Sarap.”

   “Kaya mo nga favourite yan diba?”

   “Masarap siya lalo kasi ikaw nagsubo sakin.”

   “Ang mushy mo ha? Parang hindi ikaw.”

   “Anong parang hindi ako? Lagi naman akong ganito ah. Lagi naman akong malambing diba?”

   “Biro lang, I love you, baby.”

   “I love you, too, baby.”

   Tuloy lang kami sa pagkain namin. Hindi na kami masyadong nag-usap kasi minsan lang yung mga ganitog times na magkasama kaming kumakain kaya nilulubos na namin.

   But I can’t help from looking at the girl across the direction of our table.
   
   Nakita ko siya nung entrance exam. Siguro mahilig siya mag-bonnet. Kasi nung nakita ko siya before, nakabonnet din siya. Ngayon din. Pati pala nung nagpapasa siya ng application form kasama yung kaibigan niya.

Flashback

   “Pare, andito na ko sa loob ng La Salle. Nasaan ka na?, I asked Allen.

   “Malapit na, pare. Medyo traffic lang kasi. Hassle. Kaya nagdadalawang isip akong pumasok dito e. Lagi kasing traffic. Hehe.”

   “Edi next time wag ka ng magdala ng auto para di ka na naaabala.”

   “Hehe, san ba yan?”

   “Sa St. Andrew Hall.”

   “O sige, malapit na ko diyan.”

   Hinintay ko makarating si Allen dito. Medyo matagal. Kaya ang dami ko pang nakita na ibang tao. Hindi ko sure kung incoming freshmen o upperclass men. Parang pareho-pareho lang kasi e. Pero may babaeng nakatawag ng pansin ko.

   “Yvonne, bilisan natin ha? Gusto ko kagad umuwi. Pati tatawag sila kuya para itanong kung okay ba or natapos natin yung dapat natin gawin.”

   Ang cute niya. She’s pretty, really really pretty. Yung pananamit niya, it’s a bit off. No, off is not the word. It’s unique. Parang hindi siya taga-rito. Iba yung pananamit niya. She stands out. Narinig ko rin siyang magsalita. Ang sweet ng boses niya, pati yung pagsasalita niya, ang sweet din. Malambing. Ang sarap niya sigurong kausap.

   Nakita kong may dala siyang application form. Incoming freshman siguro siya. Kapag kaya sumunod ako sa pila sakanila, makakasama ko sila sa testing room? Sige nga, try ko.

   “Miss, ito na yung test permit niyo ng kasama mo. Attached on it is the map and the rules before, during, and after exam. Please be guided accordingly.”

   “Thank you po.”, tapos nagbow siya. Bakit kaya siya nagbow. Ang weird naman.

   “Eh...”, yun nalang nasabi nung babae sa admissions.

   “Ito yung sayo. Naka-attach na diyan yung map pati yung rules na dapat sundin before, during and after ng exam. Please be guided accordingly.”

   “Thank you miss.”, naisip ko bigla na hindi ko na nahintay si Allen. Naku, mababadtrip yun pag dating niya. Sigurado yun.

   Pumunta ako sa nearest table to arrange the other documents left with me. Sakto, nandun si Miss Bonnet.

   “Yvonne, same tayo ng testing room?”
   
   “Ewan ko, E34 ako e. Ikaw ba?”

   “Dun din! Assa!”, assa? Pero pareho kami ng room. Nice. :3

   “E...”

   “Bakit Chelsea?”, yun pala ang pangalan niya, ang ganda naman, bagay sakanya. :3

   “Anong seat number mo? 09 ako.”

   “04 ako.”

   “Awww... hindi tayo magkatabi.”

   “Okay lang yun.”

   “Hindi ako makakakopya sayo!”

   “Ano ka ba, di ba ayoko ng nagpapakopya at ayokong nangongopya ka?”

   “Oo na, sorry na.”, ang cute naman niya pag nagsosorry. Hehe. Pero 014 ako... Ibig sabihin hindi ko rin siya makakatabi. Ayos lang yun. At least, same testing room.

   Paglabas ko ng admission section, nakita ko sa lobby si Allen.

   “Pare!”, lakas naman sumigaw nito.
   
   “Uy, ang tagal mo e. Inasikaso ko na yung sa akin.”, haha palusot. Aga aga pa e.

   “Sus, ang aga aga pa e. Labo naman nito kausap.”

   “Galit ka na niyan? Bilisan mo nalang. Para makapunta na agad tayo sa bahay nila Jason, bilis bilis.”, sinabi ko nalang yun para wala na siyang masabi pa ulit.

   “Bakit, wala ba kayong lakad ni Astrud?”

   “Wala naman. Hindi pa nagtetext e. Tawagan ko nalang siya mamaya. Dali na pare, mag-apply ka na. Para makahabol ka pa sa slot ng nakuha kong testing room.”, pero sa dami ng taong nakapila, imposibleng mapunta pa sya sa same room.

   Dumaan sa harap ko si Chelsea and yung friend niyang si Yvonne. Mukang nagwoworry si Chelsea. Tapos nagsalita siya, “Huy Yvonne, hindi mo ba talaga nakita yung isang bond paper? Hindi ko na mauulit yun. Isang beses ko lang maiisip yun. T.T Namannnn e.”

   “Hindi ko talaga nakita. Akala ko ba uwi agad tayo? Tara na baka tumawag na sila ahjussi.” (uncle)
   
   “Naman ehhh. Nakakainis. Hay.”
   
   Ang cute nya parin kahit naiinis at paiyak na siya. Ano kayang nakasulat dun sa papel?

   Ang tagal ni Allen. Ayusin ko nga muna yung documents ko.

   Nung inayos ko, may nakita kong papel.

   “Hindi naman sakin to ah.”, tapos tinignan ko yung nakasulat.
   
   

I guess I'm finally forgetting you. Even though I think of you, tears do not fall.
   
   I will take out the painful memories of you and destroy them.
   
   The world's most beautiful lie was when I said that I would love you forever.
   
   I, as expected, could not keep that promise to the end and forgot you.

~Chelsea Yeo-shin! (Goddess)

   “Hindi kaya ito yung hinahanap niya? Ang galing naman niya...”

   “Uy pare!”, si Allen. Tapos na siguro. “Tapos na ko, tara na kela Jason!”

   “Sige, tara na.”

   Tinignan ko ulit yung papel na hawak ko. May pinagdadaanan kaya siya? Broken-hearted kaya siya? Pero bakit ganun? Nung nabasa ko yung nakasulat sa papel, biglang gusto ko siyang yakapin. Gusto ko siyang i-comfort. Gusto ko siyang alagaan. Gusto ko siyang protektahan. There’s something about her na wala sa iba. Parang ang fragile niya, kaya gusto ko siyang angkinin at alagaan nalang.

   Ano ba tong iniisip ko. Ang unfair ko kay Astrud. Stop, Alfons, stop. This is insane.

[nikorijjang]

Tutuloy ko pa po ba to? Salamat po sa mga nagbabasa at nagsusupport.

[nikorijjang]

Comment naman po kayo after reading. Salamat po!

[nikorijjang]

Chapter 7

   Ang dami ko namang nakain. Hahaha. Ang takaw ko. :3 Well, big girls should have big meals, tama naman diba? Assa! Haha. Kaso medyo di ako nakakain ng ayos. (Pero ang dami kong nakain. Hahaha. Nasisiraan na yata ako :3 Kasi naman, yung crush ko, nasa harapan ko. Nasa harapan ko nga, pero kasama girlfriend niya. E bat ang reklamo ko? Para namang may karapatan akong magreklamo. Hahaha. Kapal naman talaga ng muka ko.

   Pumunta ako sa washing area para maghugas ng kamay. Hindi naman siya masyadong nadumihan pero nasanay narin talaga akong maghugas ng kamay after kong kumain. Gusto ko kasi lagi akong malinis. So as expected, natagalan ako dun.

   Kung hindi ba naman talaga mapaglaro ang tadhana, dumating si HO. Napayuko tuloy ako ng wala sa oras. Hindi ko parin makalimutan yung sinabi ko kanina.

Flashback
   
   “HOTNESS OVERLOAD!?”

End of flashback

   “Aish! Jjinja, eottokhae...~” (!@#$! Really, what should I do...)

   “Are you talking to yourself now? Hehe.”

   “Ah...”, nagbow ako tapos umalis ako. Bakit na naman ba ako nagbow? Baka isipin ng mga tao dito abnormal ako. Nakakahiya naman. Ano ba yan, ano ba yan.

   I left as fast as I could. Hindi ko na kaya yung embarrassment na nararanasan ko. I went inside the mall ulit. Yung kinainan ko was outside kasi. I searched for more clothes but I lessen it down to 2 more dresses, 2 pairs of jeans and 3 blouses. Iba-iba naman ng style, so I guess these aren’t that bad naman diba? Plus, I still have the clothes from the States with me. Magagamit ko naman yung iba siguro.

   I checked my wrist watch. Quarter to 5 o’ clock na pala! Magrogrocery pa nga pala ako. Tumakbo na ako papuntang supermarket. Pero hypermarket nakita ko. Pareho lang naman yun e. Pero bakit hypermarket. Haha. Iba e, iba.

   Bumili ako ng ingredients for Yvonne’s favourite Sinigang. Siyempre bumili narin ako nung iba naming kailangan sa bahay. Only thing was, pano ko kaya iuuwi lahat ng yun. Diba, diba? Ang dami masyado. Pati may mga binili din ako kanina. Masyado akong madaming dala. Di ko rin maisip kung pano ko dadalin sa sakayan ng Taxi yun. Pero kaya ko to. Kakayanin ko to.

   Hahahaha. Pansin ko lang, masyado yata akong madaming hinaharap na obstacles ngayon. Hindi naman sinabi sakin ni God na Sportsfest pala ngayon, hindi tuloy ako ready. :3 Loljk.

   Pag punta ko sa front side ng mall, yung sa may sakayan ng taxi. Naisip ko bigla yung bond paper ko. Dun kasi nakalagay yung chorus nung sinusulat kong kanta. Hindi ko na kasi ulit maiisip yung. Promise. Kaya nga sinulat ko agad e. Pero nawala naman. Nakakainis lang kasi ang burara ko nung araw na yun. Di ko naman maalala kasi kung san ko siya nilagay. Makapara na nga ng taxi. Magsi-6:30 na e.

   Pumara na ko ng taxi. May lumapit at huminto naman, “Manong, Vito po.”, aba? Inilingan lang ako ni kuya. May kasungitan mga cab drivers dito.

   “Manong, magkano ho hanggang Vito Cruz?"

   “San ka bas a Vito Cruz, hija?”

   “Sa may Singalong ho.”

   “Ay, traffic dun e.”, sabay alis.

   “Aish, jjinja! Nakakainis naman!”, this, this, I thought I said this to myself.

   “You need a ride?”, may nagsabi sa likod ko. Unti unti naman akong lumingon para tignan kung sino yung nasa likod ko. Wala naman akong maisip na ibang tao kasi I barely have friends dito sa Philippines.
   
   ...si HO...

   “Ah... haha. No, it’s okay. I can handle myself, thank you.”, sabay bow sakanya. Ah, jjinja! I should stop bowing to these people. Thank God na hindi ako nagcucurtsy sa harap nila. Hahaha.

   “Ah... ganun ba.”, tumingin siya sa floor. May iniisip yata. “Please, I insist.”, ang kulit niya pala.

   “No, no, okay lang ako. You should go ahead. Baka may naghihintay sayo.”

   “Ah, wala. Nauna na yung girlfriend ko. May emergency kasi kaya nagcab nalang siya.”

   “Girlfriend?”

   “Oo, girlfriend.”, ngumiti siya. Nakakainis. Kasi nginitian niya na naman ako. Pati, confirmed na na girlfriend niya yun. Ano ba to.

   “Ah...”

   “So, miss? Ang dami mo kasing dala e. Maglalayas ka ba? May damit at groceries ka pa. Haha.”, palatawa at palabiro pala tong si HO. Batukan ko kaya to. Maglalayas? Hahaha, siraulo.

   “Eh, nakakahiya naman kasi. And we barely know each other. Pati, may girlfriend ka. Baka may makakita sa atin. Ano nalang sasabihin nila diba?”, ang dami kong palusot, pero gusto ko talagang ihatid niya ko. :3

   “Sus, ano ka ba. Wala yun. Schoolmates naman tayo e. Diba?”

   “Ah, dun ka na papasok talaga?”

   “Yup, ikaw ba?”, tumingin siya sakin ng maigi. Yung parang naghihintay ng sagot.

   “Ah, oo. Dun na din ako papasok.”

   “Yun naman pala e. Hehe. Halika na, ako na magtutulak nitong pushcart.”, hinawakan niya yung handle, “Dami mo namang binili.”, tapos nagsimula na kaming maglakad.

   “Ah, may kasama kasi ako sa bahay e.”, he stopped on his tracks.

   “Ah... sino?”

   Hindi ko napansin na may tinanong siya kaya diredirecho ako. Nakita kong naiwan siya pero nakatingin siya sa direksyon kung nasan ako. Nakatingin siya sakin. Bumalik ako para itanong kung bakit siya huminto.

   “Bakit ka naiwan? May problema ba?”

   “Ah, wala. Sino kasama mo sainyo?”

   “Yung best friend ko, si Yvonne. Dun din siya mag-aaral. Papakilala kita pag dating natin dun.”

   “Ah ganun ba?”, tapos nag buntong-hininga siya, “Halika na.”, sabay ngiti. Naku naman.