Speak Now - [33-Epilogue.]

[raice03]

Sana may like button na noh?

Oh well, now you know.. Akala mo lang kasi wala...pero meron naman talaga, at ako yun. 

Ampotek. Ako writer tapos di ko alam. Kairita 'tong si Aiko o. HAHAHA.

oo nga.. bakit hindi sinabi kung pano nya nalaman na niloloko lang pala sya?? kalimutan mu?

hehehe

Oo e. Sorry na. Tinatamad talaga kasi akong mag-update. Kaya kung ano ano na lang tinatype ko. HAHAHA.

[devil_jazmin]

oo nga eh.. pag inabot nga naman tayo ng katamaran diba? hehehe..

[raice03]

Hahahaha. Sinabi mo pa. Saka gusto ko na lang talagang tapusin 'to.

[kakakaraa]

Ate! Support ko ito

[raice03]

Thank you Kara! Buti na lang di pa tapos. Hihihi.

[Jajazzbee]

Haha. Sige lang Raice, okay lang 'yan. Now at least alam mo na.

[raice03]

K. Fine. Tatanggapin ko na lang kahit tampo ako kay Aiko. Char. Hahaha.

[Jajazzbee]

Naks.  Bakit ka naman nagtampo kay Aiko? 

[raice03]

Chapter 32.
Meet the Others.



Pagkatapos nung sa amin ni Enzo, nagkaroon pa ako ng 2 biktima. Hanggang dalawa lang kasi may nangyari sa buhay ko na nagpa-realize sa akin na dapat na akong tumigil. Gustuhin ko man na turuan pa ng leksyon yung iba pang mga lalaki sa paligid, hindi ko na magagawa. Kailangan ko na rin talagang tumigil. Siguro in a way, may nagawa na rin naman na ako para mabago yung mga buhay nung mga naging biktima ko e.

Una sa tatlong huling biktima ko si Albert. Kaibigan ni Enzo. Well, yeah. Hindi rin ako natiis ni Enzo. Nagkabati rin kami agad. Kahit na hindi pa niya nahahanap yung the one, naging friends na agad kami. Hindi naman dahil sa gusto niya lang turuan ng leksyon yung kaibigan niyang manloloko. Naging friends agad kami kasi…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

gusto lang namin. HAHAHAHA.

Siguro yung mission ko kay Albert yung isa sa mga pinakawalang kwentang ginawa ko sa buong buhay ko. Hindi ‘to exaggerated kasi totoo yun.  Halos isang araw lang ata nagtagal yung mission ko sa kanya e. Nagtino agad. Naloka naman daw ako don di ba?

Naglalakad kasi ako papuntang library nung bigla siya sumipol. Tinignan ko kung sino yung sinipulan niya. Malay ko ba kung ibang babae yun. Nakakahiya namang mag-feeling di ba? Kahit na feelingera ako at feeling ko na ako yun kasi nireto na ako ni Enzo sa kanya at sinabi ni Enzo yung schedule ko buong araw kay Albert, mahirap pa ring mag-assume ng basta basta.

Kaya nung nasiguro ko na ako nga yung sinipulan ni Albert, lumingon ako sa kanya tapos ngumiti lang ako ng nakakaloko. Yung tipong inaakit siya na hindi. Basta. Di ko ma-explain ng maayos. Pagkatapos nun pumasok na ako ng library. Nagdirediretso ako sa pinakadulong section ng library kasi alam ko walang nagpupunta dun maliban na lang kung may gagawing milagro.

Yep. May ganung section na raw bigla sa library namin. May sofa na nga dun para komportable sa gagawa nung milagro e. HAHAHAHA. To be honest, naloka ako nung nalaman ko na may ganun sa lib. Sinabi lang sa akin yun ni Enzo e. Sinabi raw kasi ni Albert. Tapos ayon. Nagpanggap na lang ako na may hahanapin talaga akong libro sa part ng library na yun.

Swerte ko lang nung araw na yun kasi halos walang tao sa library. Kaya walang nakapansin na pumunta ako sa section na yun. Kasi ang sabi ng iba, pag may nakikita raw yung mga students na pumupunta dun, automatic na na may gagawing milagro. Aba. Ibang milagro naman yung gagawin ko e. Magpapatino lang ako ng tao. Hihihihi.

May kukunin kuno sana ako na libro sa may taas na part ng shelf ng biglang may ibang kamay na humawak sa kamay ko. Napatingin ako kung kanino yun, kay Albert pala.

 

 

 

Malamang. Kung iba yon tumakbo ka na.


 


 

“Alin bang libro?” Tanong niya sa akin.

“Uhh, yung color green.” Kinuha niya naman yung sinabi kong libro tapos iniabot niya sa akin.

“Here you go.”

“Thanks!” Aalis na sana ako ng bigla siyang magsalita.

“Wait. Aiko, right?”

“Yup! Pano mo nalaman name ko?”

“Let’s just say that I have my sources. By the way, I liked the way you smile kanina ah. It makes me want to know you more.” Sabi niya tapos hinawakan niya ulit yung kamay ko. I just looked at him then he led me to the sofa.

Pinaupo niya ako tapos umupo rin siya. Inilayo niya yung libro mula sa akin tapos he moved closer to me. I could feel his breath na pero hindi ko na lang muna pinansin.

“Uhh. Ano palang name mo?”

“Albert. Ikaw Aiko tapos ako Albert. Bagay na bagay ah? Parehong A.” Di rin naman pala masyadong mahangin ‘tong lalaking ‘to di ba? Kairita lang e. Panira ng mood. Harujusko.

“Ah e. Ganun ba?” Sabi ko tapos pinilit ko na lang na ngumiti.

“Teka. Narinig mo na ba yung balita?”

“Ha? Anong balita?” Tanong ko sa kanya tapos bigla siyang natawa. E? Labo lang nito. Seryoso akong nagtatanong tapos bigla akong tatawanan. Bakit ba ang wirdo nitong nirecommend ni Enzo?

“Let me show you.” The next thing I knew, bigla niya akong hinalikan. I was caught off guard so I kicked him in his balls, hard.

“Bullsht! Bakit mo ginawa yon ha?” He said while holding his uhm. You know.

“For two things. First, kasi ang feeling mo. Hindi lahat ng babae magkakagusto sa’yo kaya wag ka masyadong assuming at wag ka masyadong gumawa ng mga how shall I call it? Malalaswang bagay? And second, para sa panloloko mo sa iba pang babae. Serves you right btch.”

“Wait. What do you mean?”

“Tanga ka ba o ano? Pero fiiiiine. Let’s put it this way. Someone told me that you’re a flirt and a playboy and it just so happens that I hate playboys. So tada! I wanted to give you your lesson. Now let me ask you. Sapat na ba yung isang sipa o gusto mo pa?”

“Magtitino na! Promise! Wag mo lang ulit sipaan yung kinabukasan ko.” Napatawa ako sa sinabi niya tapos nagsimula na akong maglakad papalayo sa kanya. Tumigil lang ako saglit para sabihin na…

“Siguraduhin mo yan ah? Pag ikaw nakita ko pang mambababae di lang yan ang aabutin mo. Ciao!” Tapos lumabas na ako ng library.

 





Yung next mission ko naman ay yung kay Patrick. Isang certified manloloko. Ginagawa lang na display yung mga babae. Kumabaga, masabi lang na sikat siya kaya siya nambababae. Claim to fame niya lang talaga yon. Feeling ko may rason din naman ‘tong lalaking ‘to e.

Paano ko nasabi? Kakilala ko siya nung grade school ako e. HAHAHAHA. Though hindi na ata niya ako natatandaan. -____-

“Patrick!” I called out his name nung nasa may tapat siya ng sasakyan niya. May kasama siyang dalawang babae nung time na yun so di niya ako masyadong pinansin.

Lumapit ako sa kanya tapos tinignan ko siya mula ulo hanggang paa. Nagpanggap pa ako na nagtataka sa hindi niya pagpansin sa akin. Kinamot ko saglit yung ulo ko tapos tinignan ko ulit siya.

“Di ba ikaw naman si Patrick Go?” Tanong ko sa kanya.

“Oo. Halos buong school naman alam yung pangalan ko e. Ano ba yun ha?”

“Di mo na ba ako natatandaan?”

“Sino ka ba ha? Papansin ka na masyado e.”

“E kung sabihin kong alam ko na nadumi ka sa sa—“ Tinakpan agad ni Patrick yung bibig ko kaya di ko natapos yung sasabihin ko.

“Girls, una na muna kami ha? Kailangan lang naming mag-usap nito.” Sabi niya dun sa dalawang babae tapos binuksan niya agad yung pinto nung sasakyan niya.

“Sakay. Dali!” Sumakay naman ako sa loob tapos napangiti ako. Tinigil ko yung pagngiti ko nung sumakay na rin si Patrick sa sasakyan.

Pinaandar niya agad yung sasakyan tapos pumunta kami sa isang bakanteng lote. Humarap siya sa akin tapos bigla siyang nagsalita.

“Anak ng pating naman Aiko! Kailangan pa talagang sabihin yung sa pagdumi part? Masisira image ko niyan e!”

“Sorry naman daw. Di mo kasi ako pinansin agad e.”

“E sa hindi kita nakilala agad. Sensya na.”

“So feeling mo naman okay na tayo sa simpleng sorry mo ha?”

“E ano bang dapat kong gawin ha?” Sabi niya sabay akbay sa akin.

“Hoy, anong inaakbay akbay mo diyan ha?”

“Alam ko naman kasi na crush mo ko since grade school e. ”

“Asa dude!”

“Pwede namang umamin na Aiko. Tayong dalawa lang naman ang nandito e.”

“Hindi nga eeeeee.”

“Bakit? Kasi first love mo ako?” Bigla akong napa-blush dahil sa sinabi niya. He caught me. Oo. First love ko siya. Kahit na hindi kami nagkaron ng kahit anong relationship itinuring ko pa rin siya na first love ko nung bata ako. Kainis lang e. Bakit ba naisip niya yoooon?

“H-hindi kaya!”

“E bakit ka nagstammer? Tama ako noh?”

“Pssh. Oo na! Tama ka na!”

“Pwede naman nating ituloy yung dati e.”

“What do you mean? ”

“E di magiging girlfriend kita simula ngayon.”

“Excuse me?”

“Ayaw mo ba?”

“E sino bang gugustuhin na maging girlfriend mo kung alam naman nung babae na wala lang lahat yon? Tapos ang dami pang kaagaw sa oras, pagtingin, etcetera, etcetera.” Bigla niyang hinawakan yung kamay ko tapos tinignan niya ako sa mata.

“Gusto mo ba iwan ko lahat nung girlfriends ko para sa’yo?”

“Hindi.”

“Ha? Bakit hindi?”

“Gusto ko matuto ka munang magseryoso. Ang dami ko ng nakilala na nanloloko ng babae. Sasabihin iiwan yung iba pero ang totoo meron pa rin pala. Ayaw ko ng masaktan ulit. When the time comes at handa ka na talagang magseryoso that’s the time na magpapakita ka ulit sa akin. So do we have a deal?” Sabi ko kahit na sa totoo, di ko alam kung kaya ko bang tuparin yung deal na ‘to. Kasi ang totoo, I have Rico.

“Deal. Tara, kain na lang muna tayo. My treat.” Tapos dinala na niya ako sa isang restaurant.

[Jajazzbee]

Si Patrick lang ata ang pinakamadaling biktima ni Aiko a.

[raice03]

Oo nga e. Halatang tamad na tamad na akong mag-isip e. HAHAHAHA.

[raice03]

Chapter 33
Letting Go.

Pagkatapos naming kumain at mag-usap ni Patrick, we exchanged numbers tapos hinatid na niya ako sa bahay. Pagdating ko nandun na si Rico. Mukhang seryosong seryoso yung mukha. Lumapit ako sa kanya para halikan siya sa cheeks like what I’ve used to do tuwing dumarating ako sa bahay pero bigla na siyang lumayo sa akin.

“What’s the problem?” Tanong ko sa kanya.

“Hindi ko na ata kaya Aiko.”

“Wait. Anong ibig mong sabihin?”

“Dati iniisip ko na kailangan mo lang talagang mailabas yung sama ng loob mo dahil sa nangyari sa inyo ni James. Pero ngayon parang hindi na ata ganun yung nararamdaman ko. Aiko, ang sakit palang makita na yung pinakamamahal mo, kung sino sino lang yung nakakasama at nahahalikan. Aiko, sinabi ko sa’yo noon susuportahan kita hanggang sa kaya mo na talagang makalimutan yung nangyari sa inyo ni James pero sa tingin ko, hindi ko na kaya yun ngayon.”

“Rico, wala naman na e. Titigil na ako.” Sabi ko habang pinipigilan yung pagtulo ng mga luha ko.

“Pero kahit tumigil ka naman alam natin pareho na nandiyan pa rin yung sakit at galit.” Sabi niya sabay turo sa puso ko.

“Paano na tayo?” Tanong ko.

“Maybe we should let each other go. I’m doing hindi dahil sa hindi na kita mahal. Ginagawa ko ‘to kasi ito yung tingin kong tama.” Sabi ni Rico sabay yakap sa akin. Dahil dun, tumulo na yung mga luha ko. Nakakainis kasi kung kelan magfofocus na talaga ako sa relationship namin, saka naman siya sumuko. Para akong natanggalan ng chance na maging masaya talaga.

Patuloy ako sa pagiyak ng naramdaman ko yung paglayo ni Rico sa akin. Iniangat niya yung ulo at pinunasan niya yung mga luha ko. Tinignan niya akong maigi sa mga mata saka siya nagsalita ulit.

“Aiko, for the mean time, wag na muna tayong magkita at mag-usap. Kapag naghilom na yang sugat sa puso mo, that’s the time na kausapin mo ulit ako. Kung mahal pa rin natin ang isa’t isa sa araw na yon, ibig sabihin nun, tayo talaga ang para sa isa’t isa. Pero kung may mahanap ka ng iba, maiintindihan ko. Kung may mahahanap man din akong iba, sana intindihin mo.” Hindi na ako sumagot sa kanya at niyakap ko na lang siya ulit. Lalong dumaloy yung luha mula sa mga mata ko. Siguro, ito na yung pinakamasakit na breakup para sa akin. Hindi niya ako niloko at mahal pa rin namin ang isa’t isa kaso sadyang kinailangan na niyang sumuko. </3

“Tahan na Aiko. Basta tandaan mo, mahal na mahal kita.” Sabi niya tapos bumitaw na sya sa akin. He kissed me for the last time saka siya lumabas ng bahay.

Nung nakalayo na talaga siya, dun ko lalong naramdaman ang sakit. Napaupo na lang ako sa sahig habang patuloy ang pagdaloy ng luha mula sa aking mga mata.

Lumipas yung mga araw na iyak lang ako ng iyak. Mahirap magmove-on lalo na kung alam ko sa sarili ko na hindi malabong magkita kami dahil schoolmates at classmates kaming dalawa. Pero ang nakakainis lang don, umiwas pa talaga siya sa akin to the point na nagpalipat siya ng classes.

After 3 months, naghilom yung sugat na ginawa ni James sa puso ko. Sobrang tagal kung tutuusin. Pero yung sugat naman na iniwan ni Rico yung nanatiling sariwa. Simula nung break-up namin, hindi na nga talaga kami nagkita at nag-usap. Di ko alam kung paano pero kahit papaano e nagagawa ko ng ngumiti at tumawa katulad nung dati.

Hindi ko malaman kung sign ba yon ng pag-move on ko sa kanya.

Pagkatapos nung 3 months na yun, nagkasalubong ulit kami ni Patrick. Di katulad ng dati, wala na siyang kasunod o kasamang babae. Nakakatingin na rin kami ng diretso sa mga mata ng isa’t isa. Mukhang nagbago na talaga siya.

“Long time no see ah?” Bati ko sa kanya. Napangiti lang siya tapos lumapit siya sa akin.

“Oo nga e. Kamusta na?”

“Ito. Okay naman na ata.”

“Bakit may ata? May nangyari ba nung di tayo nagkita?”

“Nag-break kami nung boyfriend ko. Pero tapos na yun. Hayaan na natin.” Sabi ko sabay ngiti kahit na ang totoo e medyo may onting kirot pa rin.

“Sino ba yung ex mo? Si Rico?” Tanong ni Patrick sa akin kaya nagulat ako.

“Paano mo nalaman?” Tanong ko naman sa kanya.

“Sikat kayong dalawa e. Perfect couple daw kayo I guess nobody’s perfect talaga.” Natawa ako dahil sa sinabi niya. Kami ni Rico, perfect couple? Malabo atang mangyari yun. Di na nga kami couple e.

“That’s life. Ikaw, kamusta?” Sabi ko, trying to avoid any topic na related kay Rico.

“Ito, nagbago na katulad ng sinabi mo.” Ewan ko kung bakit pero napangiti ako dahil sa sinabi niya. Di ko akalain na seseryosohin niya yung sinabi ko sa kanya dati.

“Bakit ka ngumingiti?”

“Tinupad mo pala talaga yung deal natin.”

“Oo naman! So I guess you have to do your part as well?” Napaisip ako dahil don. Ibig sabihin nun, I’m giving him a chance to enter my life and to enter my heart. Alam ko na may sugat pa rin sa puso ko pero nung hinawakan niya yung kamay ko, biglang bumilis yung tibok ng puso ko. I guess first love never dies talaga.

“Aiko, pwede bang manligaw?” Tanong niya sa akin habang nakatingin siya sa mga mata ko. Ngumiti ako saka ako sumagot sa kanya.

“Yes.”

“Promise?”

“Oo nga. Hahaha. ” Sabi ko tapos nagulat na lang ako nung bigla niya akong yakapin. Pero ewan ko ba pero mas nagulat ako dahil sa binulong niya.

“At truth be told, first love din kita.”

[raice03]

Chapter 34
The one that got away

Pagkatapos nung araw na yun, pinagpatuloy lang ni Patrick yung panliligaw niya sa akin. I fell deeper and deeper up to the point na halos nakalimutan ko na yung nangyari sa amin ni Rico. I must say na nakapag-move on na ako pero hindi pa rin talaga maalis sa puso ko si Rico. Ewan ko ba kung bakit pero ganun talaga.

“Huy, lalim ng iniisip mo.” Sabi ni Patrick sabay tabi sa akin. Tinignan ko siya saka ako ngumiti.

“Wala ‘to. Ba’t ngayon ka lang?”

“May dinaanan pa ako e. Kumain ka na?”

“Di pa. Sabay na tayo.” Sagot ko tapos tumayo na kami at naglakad papuntang cafeteria ng school.

Pagpasok namin, nakasalubong namin si Rico pero parang wala lang nangyari. Nilagpasan lang namin yung isa’t isa. Kasama niya yung iba naming mga kabatch. Mukha namang masaya siya kaya di ko na lang din pinansin.

“Anong gusto mong kainin?” Tanong ni Patrick sa akin.

“Hmm. Ikaw na lang bahala.”

“Sige na nga.” Sabi niya tapos bumili na siya. Pagbalik niya, dala niya yung pagkain namin tapos nagulat ako kasi may limang rose na sa tray.

“P-para saan ‘tong bulaklak?” Tanong ko sa kanya.

“Para sa limang salita na sasabihin ko.”

“Huh? Ano naman yun?”

“Will you be my girl?” Sabi niya sabay ngiti. Sheeeems. Feeling ko matutunaw na ako dahil sa ngiti niya. :”>

“Yes.” Sagot ko sa kanya tapos nagsisisigaw na siya. Pinagtinginan tuloy kami nung mga tao. Alam naman nila na nanliligaw si Patrick sa akin kaya ayun. Nung sumigaw si Patrick, alam na rin kung bakit. Nakakahiya tuloy. Witness pa sila sa love story naming dalawa. Hahahaha. <3

“Umupo ka na nga. Ang kulit mo forever!”

“Mahal kasi kita e.”

“Sus. Ikain mo na lang yan. Hahaha.” Sabi ko tapos kumain na kaming dalawa.

Ever since na naging kami ni Patrick, lalo akong sumaya. Parang yung feeling e nahanap mo na talaga yung the one. Halos hindi kami nagtatalo. Masaya kami tuwing magkasama kami. Hindi namin sinasakal yung isa’t isa. Iniintindi namin yung mga nangyayari sa amin.

We treat each other as friends and at the same time boyfriend/girlfriend. Siguro ito yung reason kung bakit naging mas okay yung relationship namin compared dun sa ibang naging boyfriends ko. Mas open kami sa isa’t isa e. Mas matagal din kasi yung pinagsamahan namin.

Years have passed at kaming dalawa pa rin ni Patrick. Longest relationship na yata ‘to para sa akin e. First love kung first love talaga. Baka maging last love na rin ata ‘to e. Ahihihi. <3

“Aiko.”

“Hmm?”

“Ilang years na ba tayong magkakilala?” Tanong ni Patrick sa akin.

“Di ko na rin mabilang e. Hahaha. Kasi naman bata pa tayo nun.”

“Hahaha. E sa tingin mo ilang taon pa tayo magsasama?” Tanong niya tapos napaisip ako. Ngumit ako sa kanya saka ako sumagot.

“Sana forever.” Napangiti siya sa sagot ko tapos bigla siyang may inilabas na maliit na kahon mula sa bulsa niya.

“Will you spend your forever with me?” Tanong niya sabay bukas nung kahon. Pagtingin ko, singsing nga yung laman. :”>

“Tinatanong pa ba yan?”

“I guess?”

“Siyempre naman oo. Mahal na mahal kita Patrick!” Sabi ko sabay yakap sa kanya. Niyakap niya rin ako pero bumitaw din siya sa pagkakayakap sa akin para isuot yung singsing sa daliri ko.

Three months have passed tapos naayos na lahat ng preparations para sa wedding namin ni Patrick. The day has came. Ito na talaga. Wala ng atrasan pa. Makakasama ko na yung taong pinakamamahal ko.

Pumunta na ako sa simbahan pero nagtaka ako kasi parang wala pa rin si Patrick. Para ring nagkakagulo na sila. Ano ba talaga yung nangyayari? :|

Mayamaya lang may lumapit na sa akin. Yung kapatid ni Patrick. Di ko maipaliwanag yung itsura niya pero halatang may mali. Kaya nagtanong na ako sa kanya.

“Ate, nasaan na si Patrick?”

“Aiko, sorry.”

“Bakit ate? Nasaan ba siya?” Nagsisimula na akong magpanic kaya niyakap na ako ni ate. Naramdaman ko na lang na pumapatak na yung luha niya.

“Ate, ano bang nangyayari?”

“Wala na si Patrick.”

“Ate, ayaw ko ng ganyang joke. Nasan na si Patrick? Sabi niya papunta na siya e.” Sabi ko tapos umiiyak na rin ako.

“Nabangga yung sasakyan niya. Aiko, di na siya umabot sa ospital.” Dahil don, lalo akong umiyak. Di ko alam na kung kailan kami magpapakasal, saka pa siya nawala. Wala na ba talaga akong karapatang sumaya? </3

Dumiretso na agad kami ni ate sa ospital kung saan dinala yung katawan ni Patrick. Puro dugo yung katawan niya pero hindi ko na pinansin. Niyakap ko pa rin siya. Umaasa nab aka pag ginawa ko yun, mabubuhay siyang muli. Kaso wala e. Kahit na anong yakap at halik ko sa kanya, hindi pa rin siya bumabalik. Iniwan na niya talaga ako.

“Patrick ang daya mo naman e! Di ba magsasama pa tayo forever? Bakit mo ako iniwan? Inindian mo pa ako sa sarili nating kasal. Ang daya daya mo! Patrick, mahal na mahal kita. Bumalik ka na dito please? Pano na yung forever natin? Patriiiiiiiiiiiick!” Nagsisisigaw na ako sa ospital. Pinipigilan ako ni ate pero sumuko rin siya. Alam niyang masakit para sa akin yung nangyari e. Nandun na kami e. Sisimulan na namin yung forever naming dalawa. Bakit kailangan niya pang mawala?

[raice03]

Chapter 35
Next to You

Natapos yung araw na yun na nasa chapel lang kami ng pamilya ko at pamilya ni Patrick. Imbis na nagcecelebrate kami ng kasal namin ni Patrick, nandito kami, nagluluksa dahil sa pagkawala niya. Ang unfair lang talaga ng buhay. Yun na e. Masaya na ako. Bakit kailangan ko pang masaktan ulit?

Umiiyak akong mag-isa sa front row ng chapel ng naramdaman kong may tumabi sa akin. Hindi ko na lang tinignan kung sino yon. Masyado pa akong nasasaktan ng dahil sa nangyari.

“Aiko, condolence.” Sabi nung katabi ko. Nagulat ako dahil sa pamilyar na boses na yon.

“P-pano mo nalaman?”

“Tinawagan ako ng kuya mo. Aiko, nandito lang ako kung kailangan mo ng kaibigan.” Sabi niya sabay hawak sa kamay ko. Tinignan ko yun tapos tinignan ko ulit siya. Alam kong sincere naman yung sinasabi niya pero hinatak ko pa rin yung kamay ko.

“Kaya ko ‘to. Di ko kailangan ng tulong mo.”

“Aiko, wag kang magmatigas at magpanggap na kaya mong mag-isa. Kilalang kilala kita at alam kong hindi mo kaya ‘to. Ito yung pinakamasakit na loss sa buhay mo. Aiko, nandito naman kami e. Handa kaming tumulong. Wag mong solohin ang lahat.”

“Ano bang alam mo Rico? Hindi mo naman alam yung pakiramdam ng mawala yung pinakamamahal mo. Wala na siya Rico at kahit kailan, hindi na siya babalik.”

“Mali ka Aiko. Alam ko yung pakiramdam at pinagsisisihan ko na wala man lang akong ginawa para mabawi siya.” Sabi ni Rico tapos nakatingin lang siya sa akin. Agad kong iniwas yung tingin ko sa kanya dahil don.

Tumayo na ako sa pagkakaupo ko tapos naglakad ako papunta kay Patrick. Tinignan ko siyang maigi. Parang ang peaceful na ng dating niya. Buti pa siya wala ng pinoproblema samantalang ako, eto, hindi alam kung paano magsusurvive sa susunod na mga araw ng wala siya.

Nakatayo lang ako sa tabi ni Patrick ng ilang oras. Hindi ako umuupo. Tinitignan ko lang siya at patuloy lang din yung pagtulo ng mga luha ko. Pinapagpahinga na ako ng mommy ni Patrick pero di ako pumayag. Sabi ko dun lang ako hanggang sa…















hanggang sa kailangan na talaga naming maghiwalay.

Pagkatapos ng ilang araw, dumating na yung araw na pinakaayaw kong dumating. Kailangan na naming ihatid si Patrick sa kung siya nararapat. Pagkatapos nung mga seremonya, inilibing na talaga si Patrick. Unti unting naubos yung mga tao sa sementeryo pero nagstay pa rin ako don.

“Aiko, mauna na kami ha? You know you’re still welcome sa pamilya namin. Para sa amin, kahit hindi natuloy yung kasal niyo ni Pat, anak ka na rin namin.” Sabi nung mommy ni Patrick sabay yakap sa akin. Niyakap ko rin siya tapos napaiyak na naman ako.

“Salamat po mommy.”

“Wala yun. Mag-iingat ka ah? Dumaan ka ng madalas sa amin.”

“Sige po. Ingat din po kayo.” Sabi ko tapos umalis na talaga sila. Umupo ako sa may tapat ng pinaglibingan ni Patrick at inalala ko lahat ng pinagsamahan naming dalawa. May mga pagkakataon na napapangiti ako pero pag naiisip ko na wala na siya, tumutulo na naman yung luha ko.

“Sige Aiko, iiyak mo lang yan. Iiyak mo hanggang sa unti unting mawala yung sakit na nararamdaman mo.” Sabi ng lalaking biglang tumabi sa akin.

“Rico.”

“Sana wag mo naman na akong itaboy ngayon. Aiko, kung kailangan mo akong sapakin para lang malabas yung sakit na nararamdaman mo, gawin mo. Ito na lang yung maitutulong ko sa’yo sa ngayon e. Alam ko wala sa lugar pero sa tingin ko, ito lang yung paraan para makalimutan mo na rin yung sakit na dinulot ko sa’yo.” Katulad ng sinabi niya, sinuntok ko siya ng sinuntok. Hindi niya ako pinigilan.

Nung pahina na ng pahina yung pagsuntok ko sa kanya, niyakap niya na lang ako bigla. Tapos umiyak na naman ako. Alam ko mali pero may iba pa ring epekto si Rico sa akin. Naiiyak ako dahil wala na si Patrick. Naiiyak ako kasi bumalik na naman si Rico sa buhay ko. Ayaw ko ng masaktan ulit e. Masyado ng masakit yung nangyari at nangyayari sa akin.

“Aiko, nandito lang ako. Sana wag mo akong ipagtabuyan. Wag mong gawin yung ginawa ko sa’yo noon. Hayaan mo akong maging kaibigan mo.”

Hindi na ako nagsalita pagkatapos nun. Hinayaan ko siyang gawin yung gusto niya. Hinayaan niya rin akong gawin ang gusto ko. Naging kaibigan talaga siya sa akin. Kaibigan, adviser, secretary, clown, cook, house buddy all molded into one siya sa akin.

Lumipas yung mga araw, linggo, buwan at ilang taon pero hindi pa rin ako iniwan ni Rico. Ewan ko kung bakit pero when I woke up one day, parang bigla na lang bumalik lahat ng nararamdaman ko para sa kanya. Alam kong mali kasi wala naman na ata sa kanya ang lahat kaya mas pinili ko na lang na manahimik.

“Aiko, wala ka pa bang balak maghanap ng bagong boyfriend?” Biglang tanong ni Rico sa akin.

“Wala na ata akong balak maghanap ulit e.”

“H-ha? Bakit?!” Biglang sigaw ni Rico sa akin.

“Nakakapagod na rin palang masaktan. Baka di ko na kayanin sa susunod e.” Sabi ko sa kanya sabay ngiti. Ewan ko kung bakit pero hindi siya napangiti dahil sa sinabi ko. It’s as if nasaktan pa siya don. Ano kayang nasa utak nitong lalaking ‘to?

“S-sigurado ka na ba diyan?”

“Sa ngayon oo. Pero malay mo sa susunod na mga araw, linggo o buwan magbago rin isip ko. Pero ayaw ko pang pumasok sa kahit na anong relationship ngayon.”

“Kahit sa akin?”

“Oo kahit sa’yo.” Sagot ko tapos nung nag-sink in yung sinabi niya, nagsalita ako ulit.

“Teka. Ano yung pinagsasasabi mong kahit sa’yo?!”

“Aaah. Eeee, nagbabakasali lang sana ako kung tatanggapin mo pa ako sa buhay mo katulad nung dati. So papayag ka ba?” Napaisip ako ng ilang minuto sa tanong niya. Pagkatapos kong mag-isip, saka ako sumagot.

“Magsimula ka muna ulit sa umpisa.”

“Ha? Anong umpisa?”

“Manligaw ka muna.” Tapos nagsisigaw na lang bigla si Rico at niyakap niya ako ng mahigpit. Napangiti ako dahil don pero napatulala ako ng bigla kong makita si Patrick, nakangiti at mukhang masaya para sa akin. Siguro nga, tama yung desisyon ko.

[raice03]

Epilogue.

Days turned months at nanliligaw pa rin si Rico sa akin. He kept his word na magiging seryoso na talaga kami this time. Nakita at naramdaman ko yun sa mga panahon na nanliligaw siya sa akin. May times na naaalala ko pa rin si Patrick o kaya naman e napapanaginipan ko siya. Pero tuwing makikita ko siya sa panaginip ko, lagi lang siyang nakangiti sa akin tapos palayo siya ng palayo hanggang sa dumating yung araw na hindi ko na siya napanaginipan pa ulit.

Then there came the day that Rico asked me that question.

“Aiks.” Sabi niya tapos napalingon ako bigla sa kanya.

“Ano ulit yung tinawag mo sa akin?”

“Aiks, bakit?” Inosente niyang tanong sa akin.

“E bakit mo ako tinawag na ganon?”

“Aaah, eee kasi. Aiko, will you be my girlfriend, again?” Tanong ni Rico sa akin tapos natawa ako. Napakunot naman daw yung noo niya dahil don.

“Aiks naman e. Seryoso ako dito tapos tatawanan mo lang ako?”

“E kasi naman kung maka-again ka! Pero sige seryoso na. The answer is…





















  …“

“Uy princess! Di ka na bumisita ulit sa atin. Ako na lang bumisita tuloy dito.” Napalingon kaming dalawa ni Rico sa tao sa may pinto.

“Kuyaaaaaa! Namiss kita.” Sabi ko sabay takbo papunta kay kuya. Niyakap ko siya tapos niyakap niya rin ako. Nung humiwalay na ako sa kanya, tinignan niyang maigi si Rico.

“Hoy, ba’t ganyan itsura mo ha? Daig mo pa yung nalugi sa negosyo e.”

“Wrong timing ka naman kasi e!”

“Ha? Anong wrong timing? Wag mong sabihing may gagawin kayong milagro nitong kapatid ko. Ngayon pa lang binabalaan na kita.” Sabi ni kuya na para bang anytime e sasapakin na niya si Rico. Daig pa talaga magulang namin o. -____-

“Kuya naman! Over ka kung makareact.” Sabi ko kay kuya sabay hawak sa braso niya.

“E ano ba kasing pinagsasasabi nitong lalaking ‘to?”

“Hihintay ko na yung sagot ni Aiko sa tanong ko e. Tapos dumating ka kuya kaya hindi na nakasagot si Aiko.”

“E ano ba yung tanong mo sa kapatid ko ha?”

“Kung payag ba siyang maging girlfriend ko.” Tinignan ni kuya si Rico tapos tinignan niya rin ako. Tapos bigla na lang siyang tumawa.

“Ako na sasagot diyan. Welcome to the family Rico! So kelan kasal?”

“KUYAAAAAAAAAA!” Sabay naming sigaw ni Rico. Jusko. Ba’t ba ganito yung kuya ko?

“Ito naman. Dun din naman pupunta yun. Yes naman sagot mo sa kanya di ba?” Tanong ni kuya sa akin tapos ewan ko ba kung bakit na-automatic na lang yung pagtango ko. Dahil dun niyakap na ako bigla ni Rico. Then it happened.



























Bumilis na naman yung pagtibok ng puso ko.


Ayan. Tapos na. Yeeeeey! Sorry it took me more than a year to finish this. Huhuhu. At mas malaking sorry dahil bitin.

Btw, mas madalas na ako sa wattpad so check out my stories there na lang.

Link: http://www.wattpad.com/user/raice03