The Only Exception :: IMPORTANT ANNOUNCEMENT

[Riri]

hello po.. new reader here..

ngayon ko lang po kasi nakita yung season2 ng love-phobiac..




support !! 

[iswiminpink]

new reader po ako~! uhm, actually silent reader since season 1 pa. hahaha. tapos, ayun di na nakatiis! ganda eh! naiinis ako kay drew  hello po~!! update na sana! ^__^v

[missSHAKEspeare012]

CHAPTER 21—[[WAR OF LOVE]]



Hindi naman sa hindi ko inaasahang pupunta talaga siya, pero gulat pa rin ako nung makita ko siyang papasok ng gym, suot yung holder na binigay ko sa kanya.

At hindi rin naman sa pagmamayabang pero may ibubuga rin ako pagdating sa badminton. Nung nasa GBHS ako, ako lang naman ang pinanglalaban sa interschool competitions. Pero shh lang daw ako sabi ni Brendz. Di raw kasi alam ni Nathan na meron na sa school ang singgaling niya sa badminton.

Muntik na nga akong umalis dahil sa tagal niya. Di naman siya inabot ng isang oras o ganun, pero matagal na rin yung 30 minutes no. Dapat talaga aalis na ako, kaso baka isipin niya ang manok ko para bumitaw kung ako naman yung nag-imbita.

Ilang minuto bago dumating si Nathan sa gym, nakatanggap ako ng text.

From: Ria Ko.

Balita ko hinamon mo raw si Nathan sa badminton a. You don’t have to do that dahil lang dun.  Anyway, goodluck sayo. Alam kong kaya mo yan. Ikaw pa? ;] Ipagppray kita. Sige, tutulog na ulit ako. Naalala ko lang kasi ulit, at nakalimutan kong magtext kagabi. Good night. Love you.

Kung iisipin, madaling araw pa sa NY di ba? Wow, kung nagtext siya sakin nang madaling araw para lang icheer ako, aba, di ko talaga dapat talikuran ‘to. Tsaka, tama si Brendz. Kailangan kong ipaghiganti yung ginawa ni Nathan kay Ria.

Binaba niya yung holder tapos nilabas yung racket. Pumwesto kami sa court.

Ako yung unang tumira.

“Bakit mo naman naisipang makipaglaro sakin?”

“Ewan ko. Siguro dahil namimiss ko na ring maglaro.”

Tuloy-tuloy lang kami sa paglalaro.

“Gusto rin kitang kausapin.”

“Tungkol san?”

“Kay Ria.”

Sa halip na binato niya ulit yung shuttlecock, sinalo niya yun. Huminga siya nang malalim bago nagserve.

“Ano tungkol sa kanya.”

“Matagal ko nang alam na galit ka sakin dahil ako yung pinili ni Ria.”

“Niloloko mo ba ako?” Ang lakas ng pagkakatira niya sa shuttlecock at di ko naabutan. Kinuha ko yun at tumira.

“Galit ka dahil di niya alam na mahal mo siya.”

“Tigilan mo ako.”

“Kung mahal mo si Ria, bakit mo siya pinapahirapan?”

“Ano?” Di niya natira. Kinuha niya yung shuttlecock at sinerve ulit.

“Alam mo bang umiyak sakin si Ria dahil sayo?” Napalakas yung tira ko sa sobrang inis at nasira ko yung shuttlecock. Kumuha na lang din ako ng bago at tumira.

::Flashback::

“Bakit ka umiiyak?”

“H-hindi a. Bakit naman ako iiyak?”

“Kilala kita. Bakit ka nga umiiyak?”

“Wala.”

“Sinong nagpaiyak sayo?”

Matagal bago siya nakasagot ulit. “Sarili ko.”

“Baliw.”

Hinintay ko bago siya makapagsalita. Nakarinig ako ng malalim na paghinga bago siya nagsalita. “Ang sama sama sama sama ko talagang tao.”

“Ano?”

“Bakit ang sama sama kong tao, Drew? Lagi na lang akong nananakit ng tao.”

“Anong pinagsasasabi mo? Di ka masama. Sino bang tinutukoy mo?”

“Sinabi ko kay Nathan na...ayos na tayo.”

Di rin ako nakasagot agad. Ginawa talaga ni Ria na kausapin si Nathan. Nakonsensya ako, ako pala ang dahilan kaya siya umiiyak ngayon.

“Alam ko kung gaano ako pinahahalagahan ni Nathan, pero kahit kelan di ko sinunod yung mga sinabi niya. Ang tigas ng ulo ko. Sinabi ko naman na masaya ako sa ginagawa ko, pero ang bigat pa rin ng loob ko. Sabi niya ayos lang siya, akala ko rin ayos lang talaga yung ginawa kong pang-aaway sa kanya, pero pagkababa ko nung cellphone, pakiramdam ko maling mali yung ginawa ko. Nahihirapan lang ako kasi mahalaga sakin si Nathan, at alam ko kung gaano kasakit yung pakiramdam na ang gusto mo lang ay tulungan yung tao pero hindi niya tinatanggap yung tulong mo. Kilala ko naman si Nathan. Alam kong nasaktan talaga siya sa ginawa ko.” Humihikbi siya sa kabilang linya.

Inaabsorb ko pa yung sinabi ni Ria sakin. Pakiramdam ko may hindi pa siya sinasabi sakin e, pero hindi ko na ipagpipilitan yun. Alam na kaya niya na mahal siya ni Nathan? Yun ba yung hindi niya sinasabi sakin?

“Drew?”

"Andito pa ako. Uh, pinagsisisihan mo bang sinabi mo kay Nathan yung tungkol satin?” Hindi naman sa makasarili ko na mas iniisip ko pa yung ikabubuti ng sarili ko, pero may gusto lang akong malaman.

“Hindi no. Ano bang sinasabi mo dyan?” Hikbi. “Hindi ko pinagsisihan yun. Alam ko lang kasing nasaktan ko si Nathan sa sinabi ko. Masakit talaga akong magsalita. Sana lang naayos ko yung pagsabi ko sa kanya.”

Hindi ko pa rin maintindihan talaga kung ano yung talagang nangyari pero wala na akong ibang masabi kay Ria na makapagpapagaan ng loob niya kaya nakinig na lang ako sa kanya.

::End of flashback::

“Hindi ko alam na ganun yung naramdaman niya. At nainis lang ako na...”

“Na wala kang nagawa para patahanin siya?”

“Sabi niya pag-iisipan pa niya kung ano yung dapat gawin.”

“Hindi na kami nag-usap simula nun.”

Tuloy-tuloy lang ang laban naming dalawa. Nakalimutan ko na kung sinong lamang, pero di naman kami naglalaban para sa points. Gusto ko lang siyang kausapin.

“Alam kong mahal mo si Ria.”

“Alam ko ring mahal ka niya. Kaya ko yun ginawa.”

Hindi ko naibalik yung tira niya. Sinerve ko ulit.

“Hindi ko rin alam na masasaktan siya nang ganun dahil alam niyang nasaktan ako. Kahit pala papano, mahalaga ako sa kanya. Yun lang naman yung dapat kong malaman, at masaya na ako. Akala ko lang talaga, hindi niya ako napapansin.”

KSP pala tong taong to.

“Sorry kung nasaktan ko siya.”

“Sorry kung nagalit ako sayo.”

“Sorry rin kung matagal na akong galit sayo.” Natawa lang ako. Matagal ko na ring alam yun.

Nagpatuloy lang kaming dalawa sa paglalaro.

“Matututunan ko rin siyang mahalin sa tamang paraan.”

“Tamang paraan?”

“Naghahangad pa rin kasi ako ngayon na mamahalin niya rin ako gaya ng pagmamahal ko sa kanya. Pero nung sinabi niyang mahal ka niya, yun na yung turning point kumbaga. Parang yun na yung omen na dapat di ko yun inaasahan, kasi ngayon, ikaw na ang mahal niya.”

“Pero, tandaan mo sanang di ako titigil sa pagmamahal sa kanya, kahit anong mangyari. Andito lang ako para sa kanya. Kaya mag-ingat ingat ka sa balak mong gawin sa kanya.”

Napangiti ako. Alam ko dapat mainis ako na mahal niya yung mahal ko, pero masaya ako. Di dahil ako yung mahal ng mahal naming dalawa, pero dahil naiintindihan niya kung ano yung ikasasaya ng mahal niya, at kakayanin niyang tanggapin yun kahit masakit sa kanya.

Ang gulo ko lang.

Pagkatapos ng kumulang-kulang dalawa’t kalahating oras ng paglalaro, nagkamayan kami at kumain sa karinderya sa tapat ng school.

[missSHAKEspeare012]

CHAPTER 22—[[NEW YEAR’S PROBLEM]]



RIA SPEAKS:


Winelcome ko nang napakasaya ang New Year.

Okay na kami ni Drew. Nauna silang nagcelebrate ng New Year pero binati pa rin niya ako nung kami naman yung nagcelebrate. Nagshare kami ng mga resolution naming dalawa nung alas dos na dito sa New York.

“Hinding hindi ko sasaktan si Ria ko.” Natawa ako.

“Bakit ka tumawa? Di ka naniniwala?”

“Naniniwala.”

Natawa ako kasi ganun din yung resolution niya nung bata pa kami. Nagstay kami ni Mama sa Palawan nung bagong taon noon, tapos sabay nagcelebrate yung pamilya naming dalawa ni Drew. Naalala ko lang na sabi niya noon, ‘Hinding hindi ko sasaktan ang bestfriend ko.’ Pero the following day pinatid niya ako sa damuhan.

“Naalala mo yung resolution ko nung bata pa tayo no?”

“Uh huh. Bastos ka kasi e, nampapatid ng babae.”

“Babae ka dyan. Ngayon ka lang naman naging babae. Mas maton ka pa nga sakin noon e.”

Tumawa kami. Sana ganito na lang kami lagi, nag-uusap, nagtatawanan, magkasama.

Pero, sinong may sabing ganun kadali ang buhay?


First day na naman ng pasok. Ayun, bumalik yung dating aura ng school. Naghahanda para sa play-offs ng basketball. Yung ibang seniors naman, naghahanda na para sa prom at yearbook.

“Riaaaaaa!” Napatingin ako at muntik na akong mawalan ng hininga sa lakas ng pagkakayakap sakin ni JC. Natawa lang si Danni samin.

“You saw me last week, JC. I didn’t know you’d miss me that much.”

“But that was last week. You didn’t miss me at all, did you?" Kinalas na ako ni JC sa kapit niya at nagpout.

Nagbangayan pa kami ni JC nang mag-gasp si Danni dahil may nagtakip ng mata niya. Napangiti lang kami ni JC.

“Mico.”

Tinanggal ni Mico yung kamay niya sa mga mata ni Danni. Nang patalikod na si Danni para harapin si Mico, bigla namang hinalikan sa pisngi ni Mico si Danni. Hinampas lang ni Danni si Mico pero kung makangiti, wagas.

“The two of you should really stop doing that in front of us, especially my darling right here.” The next thing I knew, nakatingin na silang tatlo sakin.

“Me?”

Nakatingin pa rin silang tatlo sakin.

“Oh, don’t worry about me. I’m fine. The truth is...” Ngumiti ako.

“Ayos na kami ni Drew.” Tumalon si Danni at niyakap ako. I hugged her back. Inexplain ni Mico yung sinabi ko kay JC at nung nagets na niya, nakiyakap din siya samin. Nung subukan ni Mico na sumama sa group hug namin, tinulak lang siya palayo ni JC. Magpapakapervert lang daw si Mico. Hahahaha.

Speaking of...


LUNCH.

“Mico?”

“Hm?”

“Si Aaron?” Napatigil si Mico sa pagkain ng burger. After 5 seconds, nginitian niya ako.

“Kasama kasi siya sa mga mag-oorganize nung para sa prom, kaya wala siya dito.”

“Oh.” Nagpatuloy lang ako sa pagkain. Hindi ko siya naramdaman nung buong bakasyon. Sinubukan ko siyang itext pero laging hindi sinasagot. Nung napadaan ako sa bahay nila, wala namang tao. Kahit si Kuya Kyle, wala...

“You look gloomy, dear. Sad that Aaron’s not around?” Kinikiliti niya ako sa tagiliran. Isa pa naman yun sa weak points ko. Mabilis kasi akong makiliti sa likod at tagiliran.

“No. It’s just that, he didn’t even reply to my texts. I’m just curious.”

Sa peripheral vision ko, nakita kong malalim ang iniisip ni Mico. May nangyari kaya kay Aaron?


DISMISSAL.

Nag-imbita si JC na pumunta ng mall dahil daw namimiss niya na daw magshopping kasama namin ni Danni. Magkikita dapat kami sa gate ng school. Sinabi ko mauna na sila dahil may ibibigay lang akong paper sa isa kong teacher. Pagkabigay ko, papunta na dapat ako sa gate nang makasalubong ko si Aaron.

Si Aaron...

Nagkatinginan kami. Maghhi dapat ako pero nilagpasan niya lang ako na parang di niya ako nakita. It’s more like, parang di niya ako kilala.

Sinundan ko siya. Habang naglalakad ako, tinetext ko na si JC na di ako makakapunta agad sa gate at mauna na sila ni Danni, susunod na lang ako.

Sinundan ko si Aaron hanggang sa narealize ko na sa rooftop siya papunta.

“Aaron!” Sinigaw ko nung pareho na kaming nasa rooftop. Di naman talaga siya kalayuan sakin, pero malakas kasi yung hangin sa taas, baka di ako marinig.

Tinignan niya lang ako na parang isa lang akong estranghero na tinawag siya.

Silence.

Bakit siya ganito? Bakit di niya ako napapansinkatulad ng dati? May nangyari bang masama sa kanya? Galit ba siya sakin?

“Uh...pwede ka bang makausap saglit?” Iniisip ko na sasabihin ko na agad sa kanya na ayos na kami ni Drew. Alam ko weird na kailangan kong magsabi pero kaibigan ko rin naman tong asungot na to kahit papano.

Hindi niya ako sinagot at umupo sa may dingding ng rooftop. Tinabihan ko siya. Nung paupo ako, naramdaman ko yung kamay niya. Sobrang lamig.

“Di kita nakausap nung bakasyon. Kamusta ka naman?” It feels weird na ganto kami magsstart nng pag-uusap. Most of the time kasi bangayan lang kami nang bangayan.

“Ayos lang.”

“Oh.”

Di ko napansin na nagffidget na pala ako sa tabi niya. Ewan ko ba. Di talaga ako komportable na ganito ako nagkikipag-usap kay Aaron.

“May nangyari ba sayo nung bakasyon?”

Nakita kong nagulat siya sa tanong ko. Pagkatapos, tumingin na ulit siya sa sahig kung saan siya nakatingin simula pa kanina.

So meron nga. Ano naman kaya yun? Di ko alam na pwede rin palang maging ganito katahimik si Aaron. Mas lalong nakakailang tuloy.

Iniisip ko kung anong posibleng nangyari sa kanya. Mukha naman siyang hindi naaksidente. Kung may nangyari namang masama kay Aaron, kung hindi man si Aaron mismo, itetext naman siguro sakin ni Mico yun di ba?

Tumayo siya at naglakad palayo.

“Aaron!” Pero di na siya bumalik o kahit tumingin man lang.

Nang makarating ako sa mall, gulat na gulat sina Danni at JC sakin.

“What the hell happened to you?! Why are you crying!?”

Ako man nagulat. Ako umiiyak?

Pinunasan ko yung luha ko at ngumiti. Sinabi ko na lang yung totoo: hindi ko rin alam. Tumawa kaming tatlo at tumuloy sa pagsshopping na para bang di ako umiyak kanina.

Pero...bakit nga ba ako napaluha?

[missSHAKEspeare012]

CHAPTER 23—[[LOVER’S QUARREL?]]



Dumaan yung tatlong araw na hindi ko napapansin si Aaron. Pero yung ibang seniors naman na nag-oorganize ng prom, nakikita ko naman. Di na rin siya sumasabay samin sa lunch. Alam ko na alam ni Mico kung anong nangyari pero hindi ko alam kung paano ko siya tatanungin.

Ilang beses ko na ring sinubukan.

Trial # 1:

Tuesday, nung wala kaming klase sa Chemistry.

Wala si Aaron. Well, most of the time, wala talaga siya pag Chemistry. Pero napapasa naman niya yun. Madaya nga e.

Walang katabi si Mico. Ako naman, wala rin dahil absent nun yung katabi ko. Tinabihan ko si Mico.

“Mico?”

“Ria, ikaw pala. Uy, ikaw ha. Bakit mo ako tinabihan?” Kiniliti niya ako sa tagiliran.

“Ano ba! Wag mo akong kilitiin kasi!”

Tinawanan niya ako bago bumalik sa una nyang ginagawa: ang magbasa. Parehas lang sila ni Danni, parehong di halata pero napakaGC.

“Huy.” Tinignan niya ulit ako nang nakangiti. Nako, magkahawig talaga sila ng pinsan niya. Papasa na silang magkapatid.

“Ikaw ha. Baka mainlove ka sakin nyan. Sorry, pero taken na yata ang puso ko.”

“YUCK! Ang corny mo, dude. Tigilan mo nga ako. Taken na ako no.”

“Asus. Alam ko namang singgwapo ako ng pinsan mo, not to mention singbait. Di ako magugulat kung pati ako kaiinlovean mo.” With matching kindat.

“HEH! Ewan ko sayo.” Tinawanan lang ako. Kainis to! Magbestfriend nga sila ni Aaron, pareho silang nakakaasar!

Ay oo nga pala!

“Mico!”

“Ikaw ha, medyo kumukulit ka ngayon. Sige ka, hahalikan kita.” Sa sobrang inis ko, hinampas ko siya ng notebook at bumalik sa upuan ko. Sinalpak ko sa tenga ko yung earphones ko.

Napaisip ako. Distraction ba yun para di ko matanong yung kay Aaron?

Trial # 2:

Wednesday, lunch.

Magkahati si Danni at Mico ng earphones. Si Danni, nagsusulat ng draft para sa paper niya. Si Mico, kumakain ng apple. Kami ni JC, pinag-uusapan yung mga ginawa namin nung bakasyon. Napansin ko, napapatingin samin si Mico pag si Drew yung pinag-uusapan.

Mas lalo tuloy akong naiinip na tanungin sa kanya si Aaron.

“Mico?”

“Yes, babe?” Hinampas ko siya ng libro.

“Ewww!”

“Aw! Hoy, masakit yun ha!”

“Babe ka dyan!? Manahimik ka nga! Kadiri ka.” Napatingin ako kay Danni. Kinabahan ako, baka sampal-sampalin ako. Pero tumawa lang siya.

Di ako papayag na lumagpas na naman tong pagkakataon na to dahil sa mga distractions niya.

“Mico, si Aaron?”

Tumigil siya sa kakatawa at napatingin sakin. “Unli ba tayo? Nasabi ko na sayo di ba? Nag-oorganize siya sa prom.”

“E bakit siya lang yung di ko nakikita? Yung iba naman sa mga nag-oorganize ng prom, nakikita ko. Bakit siya lang yung hindi?”

“Sus. Busy kasi talaga yun pag ganitong panahon ng taon.” EXCUSES!

“May nangyari bang masama sa kanya?”

Short pause. BINGO.

“You’re being too suspicious these past days, Ria.”

“But Mico, he—“

“Tama si JC. Pati ako dinadamay mo. Anyway, ayos lang naman si Aaron. Pagbigyan mo na yun, ngayon na nga lang nun mapapatunayan na pwede pala siyang maging responsible e.”

I guess may point siya. Pero...

Masama ba kung pagbibigyan din nila ako? Gusto ko lang namang malaman yung anong problema ni Aaron ngayon.

Trial # 3:

Thursday, klase namin sa English.

Katabi ko sa klaseng to si Aaron. Siguro naman, kung ayaw ni Mico, si Aaron na lang yung sasagot sa tanong ko.

Nakita ko siyang pumasok. Tatayo na sana ako nang lapitan niya yung parating na prof at may sinabi. Tumango naman yung prof at inannounce na tabihan ako ni Sam, yung lalaking nakaupo sa likod ng classroom. Ngumiti nang kaunti si Aaron at umupo sa upuan ni Sam nang di man lang ako tinitignan.

WTF.

Nginitian ako ni Sam. “Looks like someone had a lover’s quarrel.”

Niroll ko lang yung mata ko sa sinabi niya at tumingin sa likod. Nakangiti si Aaron sa katabi niyang babae na di ko maalala yung pangalan. Mukhang nag-eenjoy silang dalawa.

Pinipilit akong kausapin ni Sam. Kinakausap ko naman siya, pero di ko talaga matanggal sa isip ko si Aaron. Ano ba talagang nangyari?


Thursday, uwian.

Nakakainis! Nakakainis talaga! Nakasalubong ko kanina yung isang senior na nag-oorganize ng prom. Sabi nila, di naman sila laging busy. Madalas nga raw wala si Aaron e. Oo, tumutulong daw siya. Pero pag nagttake sila ng break, one hour after matapos ng break na daw siya bumabalik.

!@#$.

Inabangan ko siya sa may sasakyan niya. Alam ko iba na naman yung iniisip ng tao pero di ko na lang sila pinapansin.

Nakita kong nagulat si Aaron sakin na nakatayo sa tabi ng sasakyan niya. Pero tumingin lang siya sa lupa at naglakad papunta sa sasakyan niya.

Kinalabit ko siya. SNOB ANG LOLO NIYO.

“Teka nga.” Kahit mahirap, sinubukan kong iharap siya sakin.

“Nakakahalata na ako ha. Iniiwasan mo ba ako?” Nagtitigan kami. Ewan ko ba, pakiramdam ko, ang lalim ng mga mata niya. Makikita mo talaga yung pain na nararamdaman niya.

ASDFGHJKL.

Tinulak niya ako. “Feeler. Bakit naman kita iiwasan? Baliw.”

Masakit yun ha. Kahit kelan talaga di to marunong rumespeto ng babae.

“Bastos! Nagtatanong lang naman ako a! E bakit kasi di mo ako pinapansin? Nung bakasyon, di ka nagparamdam! May excuse ka pang pag-oorganize ng prom. Anong tingin mo sakin, tnga!?”

“Tigilan mo nga ako! Wala kang pake sa buhay ko! Magsama na lang kayo ng ptangina mong boyfriend!”

Napatigil ako. Nakita kong pati siya nagulat sa sinabi niya, pero saglit lang yun bago siya pumasok sa sasakyan niya at nagdrive palayo. Halos lahat ng tao sa parking lot nakatingin samin, pero wala akong pake.



“Ria?”

Napatingala ako. Nakaluhod sa harap ko si Mico. Nandito ako sa rooftop. Actually, dapat talaga wala na ako dito dahil gabi na rin pero di ko lang mapigilang pumunta dito. Nakatulog ata ako dahil di ko naman napansin na pumasok ng rooftop si Mico.

Pinunasan ko yung luha ko. “Bakit ka pa nandito? Gabi na a.”

“I should be the one asking you that question. Kanina ka pa dito?” Nagshrug ako.

“May nagsabi sakin nung nangyari sa inyo kanina. Ayos ka lang ba?” Biglang sumikip yung dibdib ko. Bakit ba ganito? Ang gulo gulo.

Umupo si Mico sa tabi ko. Napatingin lang ako sa kanya. Kahawig niya talaga si Drew. Nung mga panahong di kami ayos, naiilang ako pag tumitingin ako kay Mico kasi nakikita ko si Drew. Pero ngayon, medyo nakakatawang isipin na ambabaw ko talaga tumingin.

Nagring yung phone ko. Pinalangin ko na sana si Aaron yung tumatawag, magsabi na di niya sinasadya yung kanina. Magexplain kung ano talagang problema niya para matulungan ko siya kahit papano.

“Di mo pa ba sasagutin?”

“Ito na nga e.” Kinuha ko yung phone sa bulsa ko.

Calling...
Drewkoo. <3

Oh.

“Bakit mo nireject yung tawag ng pinsan ko?”

“Magsosorry na lang ako mamaya. Di ko siya pwedeng kausapin nang ganto boses ko.”

Nakonsensya ako bigla dahil habang sinasabi ko yun, nag-iisip na ako ng excuses na pwede kong ibigay kay Drew. Ayoko namang magsinungaling, pero pakiramdam ko mali rin kung sasabihin ko sa kanya kung totoong dahilan.

“Sorry.” Napatingin ako sa kanya.

“Part of the reason why he did that was me.”

“Ha?”

“Ako yung nagsabi sa kanya na okay na kayo ni Drew. Nung bakasyon ko pa nalaman.” I guess that explains his kind of matter-of-fact smile. Alam na niya pala. Si Drew malamang ang nagsabi kay Mico. Nakaramdam ako ng konting tampo kay Mico. Feeling ko kasi mas tama kung ako yung nagsabi kay Aaron mismo rather than marinig niya secondhand kay Mico.

“Ang babaw talaga nung kalabaw na yun. Nakakainis.” Napaiyak na naman ako. Pano naman kasi?! Yun lang naman. Di pa ako pinakinggan. Teka nga, bakit ba kailangan ko pang mag-explain sa kanya? Ang lakas talaga nun mangonsensya.

“Actually, di lang talaga yun yung dahilan kung bakit siya ganun. Oo, malaking part na rin yun pero...”

“Pero?”

“Alam ko I shouldn’t be the one telling you this, and after what happened earlier, I really should shut my mouth.” May point siya. Magagalit lalo si Aaron pag nalaman niyang sinabi sakin ni Mico yung problema niya.

“Sabihin mo na. Akong bahala sayo. Bubugbugin ko yun pag nagalit yun sayo.”

“Actually, galit na talaga siya sakin. Pansin mo, pati ako di rin niya pinapansin? Pero it’s natural for him to act such. Di ako galit sa kanya dahil dun.”

Napansin ko nga. Di na sila naghhandshake man lang pag nagkakasalubong sila sa corridors. Kaya siguro mas madalas kong nakikita si Mico na kasama kaming tatlo nina JC at Danni.

“Anyway, sinabi mo yan ha. Bubugbugin mo talaga si Aaron pag inaway ako ha.” Natawa ako.

“Oo nga. Sabihin mo na kasi.”

“Nag-away na naman sila ng dad niya. However, this probably is one of the worst fights the two tigers have had since forever. Wanna know why? Dahil sayo.”

Never minention sakin ni Aaron yung tungkol sa parents niya. Analyzing his name, McCartney siya di ba? So ibig sabihin Fil-Am siya. Yung dad niya yung Amerikano? Well, uso kasi yun. Na ang mga Amerikano ay nag-aasawa ng mga Filipina.

Late lang talaga nagprocess yung utak ko. Nung nagsink in na yung sinabi ni Mico, napatayo ako. “Dahil sakin!?”

Hahaha. Tagal ko ring di to inupdate kaya bumabawi ako ng 3 chapters agad. Finals week ko na so di na ako makakapagonline for this week. Baka pag nakabalik na lang siguro ako ng Makati. Anyway, salamat sa mga nandito pa. Yung mga bagong salta, hello! =)

hello po.. new reader here..

ngayon ko lang po kasi nakita yung season2 ng love-phobiac..




support !! 

Hi! Nakita ko na yung UN mo sa Love Phobiac. Thank you! :>

new reader po ako~! uhm, actually silent reader since season 1 pa. hahaha. tapos, ayun di na nakatiis! ganda eh! naiinis ako kay drew  hello po~!! update na sana! ^__^v

Hi you! :] Huwaw, thanks naman at nagparamdam ka na. Hahaha, wag kang mainis kay Drew. Ayan na yung explanation o. Thank you thank you sa pagsupport. :>

[iswiminpink]

hahahha. ayoko talaga kay drew. gusto ko si nathan or aaron. haha. bat ba ang daming guys?? share naman si ria oh?! HAHAHA. anyway, goodluck sa finals!

[paolaaa]

Hi! New Reader po! Paola here. =))
I really love your story.
Natapos ko nga ang pagbabasa ng Season 1 at 2 ngayong araw eh.
Addict much? Nah. Not really. =))
Kailan po ang next update? Can't wait to read Chapter 24.

Nung sa Season 1, gusto ko si Drew para kay Ria. Almost perfect na kasi eh. Sana may Drew rin sa buhay ko. Haha.

Sa Season 2 naman po, nag-iba ung gusto ko kay Ria. Si Aaron na. Di hamak na mas sweet si Aaron kaysa kay Drew nu. 

TEAM AARON!

[missSHAKEspeare012]

CHAPTER 24—[[I KNOW WHAT YOU DID LAST CHRISTMAS VACATION]]


“Dahil sakin!?”

“Yep. Ikaw at wala nang iba.”

“Teka lang. Di ko maintindihan. Di ko nga kilala yung papa niya tapos ako magiging dahilan ng away nila? Niloloko mo ba ako?!”

“Pwede bang tigilan mo muna yung kakaalog sakin? Nakakahilo na kasi e.”

Tinanggal ko yung mga kamay ko sa mga balikat niya. Umupo ulit ako sa tabi niya.

“Ako?”

“Ay unli ka talaga e, no? Oo nga.” Pinalo ko siya sa braso.

“Bakit ako?”

Tumingin siya sa harap. Siguro pinag-iisipan pa rin niya kung sasabihin niya sakin.

“Please?”

Bumuntong-hininga siya. “As his name suggests, Fil-Am si Aaron. Di lang halata no. Di kasi fair yung balat niya kaya di mo agad masasabing may lahi siyang iba. Kung pagtatabihin mo silang tatlo—si Aaron, yung dad niya, at yung mom niya—para talaga siyang cross-breed ng dalawa. Yung mata tsaka labi, nakuha niya sa mom niya. Yung tangos ng ilong, stature, expressions, sa dad. Pero parang miniature si Aaron ng dad niya.”

“Ano ba, bakit mo sinasabi sakin yun?” Di ko gets. Di ko naman sinabing idescribe niya yung inherited traits ni Aaron sa parents niya.

“Intro lang yun.”

“Anyway, ito na talaga. Si Aaron kasi ang magmamana ng kompanya ng dad niya. And, when he reaches 18, after graduation, ittrain na siya para maging successor. That means, homeschool siya kung hindi man siya patitigilin sa pag-aaral. Boring di ba?”

“Every year, nag-aaway sila. Siguro since 8 years old si Aaron.”

“8 years old?!”

“8 years old. Ever since nagteenage si Aaron, dumalas yung pag-aaway nila ng dad niya. Well, particularly, nung naging si Aaron at si Jade. Yun yung talagang first fight nila na talagang muntik nang magkasuntukan. Nagalit lalo si Aaron nung nilapitan ng dad niya si Jade.”

“Nilapitan!?” Nagkagoosebumps ako. Mukhang nakakatakot yung dad ni Aaron.

“That’s not really the point. Ganito kasi. Ngayon naman, nung Christmas vacation, dinakip si Aaron ng security ng kompanya ng dad niya. Quinarantine siya for the whole week, kaya di siya nakocontact.”

“Dinakip!? As in...kinidnap!?” Sinong ama ang magpapadakip sa sarili niyang anak!?

“Not really the kind you have in mind. No hostage drama or anything. He was just taken against his will.”

“Anyway, nag-away sila dahil sinabi ni Aaron na ayaw na naman niyang maging tagapagmana dahil sayo.”

“Dahil sakin?”

“Napansin mo ba yung pasa ni Aaron sa pisngi? Medyo gumaling na siya dahil isang linggo na rin ang dumaan.” Umiling ako. Di ko napansin na pasa yun, pero meron nga akong nakitang trace sa kanang pisngi niya.

Tumawa si Mico. “Iniisip ng dad niya, ikaw—na si Jade dati—ang pumipigil kay Aaron para maging successor. You know, love over anything else kind of drama. Isipin mo na lang, parang telenobela yung buhay ni Aaron. Sinagot kasi ni Aaron yung dad niya kaya siya sinapak. “

“Kawawa naman yun. So yun nga. Di ko naman alam yun then. Sinabi ko na lang agad sa kanya yung tungkol sa inyo ni Drew. Binabaan niya ako ng telepono. Sinubukan kong puntahan siya sa bahay nila, pero si Kuya Kyle lang yung naabutan ko. Inabot sakin ni Kuya Kyle tong sulat na to.” May kinuhang papel si Mico sa bulsa niya tapos binigay niya sakin. Buti na lang maganda naman ang lighting ng rooftop sa gabi.

Mico,

Alam ko napakacorny na nitong paraan ko ng pagsasabi pero ganito naman na tayo nung mga bata pa lang tayo di ba? Ito nga. Alam mo namang sinusulatan lang kita nang ganto pag may problema na naman kami ni Dad. Ayaw niya na naman akong tigilan sa pagsasaksak ng kompanya niya sa baga ko.

Sinabi ko sa kanya yung kay Ria. Binalik na naman niya yung tungkol kay Jade. Gustong-gusto ko na talagang suntukin yung lalaking yun. Di ako makapaniwalang galing ako sa laman ng taong yun. Tinakot niya pa ako, sabi niya lalapitan niya raw si Ria, lalakihan niya raw yung pera, gagawin niya daw lahat para magkalayo kami.

Nakakainis! Parang drama na ewan. Nandiri ako. Nagkabangayan pa bago ako nasuntok. Di ko pinagsisihan na sinagot-sagot ko siya. Kahit kalian, hinding hindi ko tatanggapin yung ggong yun na tatay ko. Mas pipiliin ko pang mabuhay sa kalsada kaysa maging CEO ng kompanya nun.

Pero, dahil alam ko kung anong kaya niyang gawin, kailangan ko ring siguraduhin na hinding hindi mamamataan ng anino niya si Ria. Ayokong maulit yung nangyari noon kay Jade. Hinding hindi ko mapapatawad yung ggong yun sa ginawa niya kay Jade.

Alam kong mahirap, pero mabuti na rin siguro kung iiwasan ko muna siya hanggang sa makasigurado akong kaya ko nang komprontahin yung tatay ko. Alam kong magsusupetcha yun kung bakit ako biglang iiwas. Pero di ko rin pwedeng sabihin sa kanya yung tungkol kay Dad.

Yung tungkol sa kanila ni Drew, ano pa bang magagawa ko. Sorry nga pala nung binabaan kita ng telepono. Nabigla lang talaga ako. I mean, ganun ba talaga kaluwang yung turnilyo sa utak ng babaeng yun? Grabe lang talaga yun, walang patawad. Ewan ko ba, siguro nga sadyang baliw lang sa pag-ibig yun.

Nevertheless, I’m not going to give her up that easily. Hindi ako papayag na malapitan siya ng mga ptanginang alipores ng halimaw na yun.

Pero if worse comes to worst, kailangan kong igive up yung kalayaan ko. Kung papayag man ako na maging tagapagmana, yun ay kung wala na akong kayang gawin para maging safe si Ria. Pero alam mo ang kaya kong gawin para di na maulit yung nangyari noon.

Aaron.

Nagulumihanan ako.

“Ano bang nangyari noon?” Nagulat si Mico sa tanong ko.

“You really wouldn’t wanna know.”

“I do. Please?”

“Not now, Ria.” Tinigil ko na. Siguro nga mas mabuti na rin kung kay Aaron mismo magsasabi nun.

So all this time, pinoprotektahan niya lang pala ako. Ayaw niyang makita kong nasasaktan siya kaya di siya lumalapit sakin. Ayaw niyang mapahamak ako kaya niya ako iniiwasan.

It doesn’t make much sense, though.

“He’s not as strong and arrogant as you think he is.”

“Ha?”

“He has his own vulnerabilities too. Si Kuya Kyle, si Jade at ako na lang yung tinuturing niyang pamilya, and ever since nawala si Jade, he tried his best to hide his feelings, even to us. Pero nakikita naming nahihirapan siya. And it hurts more on our part ‘cause he never lets us in his burden. Then...” Ngumiti siya sakin.

“You happened.”

Naalala ko tuloy yung sa aming dalawa ni Nathan. Parehas lang pala kami ng estado ni Aaron. Pero magkaiba pa rin kami, dahil siya, ayaw niyang masaktan yung mga tao sa paligid niya. Ako, tinulak ko lang palayo si Nathan dahil sa selfishness ko.

“I’m so stupid. Sana pala nalaman ko to nang mas maaga.”

“It’s not your fault. He’ll be angrier when he finds out na sinabi ko sayo. It’s supposed to be just between the two of us. Pero even Kuya Kyle is as helpless as I am. Kinailangan namin ng outside force.” Tumawa siya, as if nagsabi siya ng joke na siya lang nakagets.

Napangiti ako. Silang tatlo—si Kuya Kyle, si Mico, at si Aaron—para nga talaga silang pamilya. Problema ng isa, problema ng lahat. Sabay-sabay nilang hinaharap yun. Maswerte sila dahil meron sila ng isa’t isa.

“Maswerte siya at nandyan kayo.”

“Mas maswerte naman siya dahil nandyan ka.” Nagblush ako. Ano namang ibig niyang sabihin dun?! Pambihira.

“Heh. Nag-iisip pa ako ng sasabihin sa pinsan mo kung bakit ko nireject yung tawag niya.”

Tumawa siya. “Labas ako dyan ha.”

Nagulat ako nung hinawakan niya yung mga kamay ko.

“I have a favor to ask of you. Ok lang ba?” Ang init ng kamay niya, pero di yung lagnat factor na init. As in, warm. Siguro dahil ang lamig ng hangin dito sa rooftop tapos wala akong dalang sweater.

Tumango ako. Ngumiti siya (ang yaman talaga nito sa ngiti. Kaya nainlove si Danni dito e.)

“Wag mo sana siyang iwan. Sabihin na nating nagpapakipot lang yun, pero gustong-gusto ka nang lapitan nun. He’s having a hard time, and I really need you to see through his facade. He needs someone to hold on to right now.”

“T-teka lang.” Sinubukan kong tanggalin yung kamay ko sa kamay niya, pero ang lakas ng kapit niya.

“Bakit mo sinasabi sakin yan? Nandyan naman kayo.”

“True. Pero I don’t mean anybody.” Somehow, nagets ko yung sinabi niya, which made me blush even harder.

“He needs Jade.” Di ko alam kung bakit ko nasabi yun. Pero totoo naman e. He’ll always have a hole in his heart na si Jade lang ang makakapuno. Wala pa sa dumi ng kuko sa paa ng nararamdaman ni Aaron ngayon yung naramdaman ko noon nung nalaman ko yung kay Jake at Aya.

Umiling si Mico. “He needs you.”

Di ko maintindihan tong si Mico. Dati, nilalayo niya kami ni Aaron dahil nga kami ni Drew na pinsan niya. Ngayon naman, dinidikit niya ako sa bestfriend niya. Kanino ba talaga siya boto? Nagkaaway kaya sila ni Drew? Minsan di ko mawari kung may hidden agenda or something tong lalaking to.

Hay, napakagulo.

hahahha. ayoko talaga kay drew. gusto ko si nathan or aaron. haha. bat ba ang daming guys?? share naman si ria oh?! HAHAHA. anyway, goodluck sa finals!

Wala na ba talagang pag-asa? Hahahaha. Pag daw may natira, ibibigay niya sayo. Hi ulit! Thank you. (:

Hi! New Reader po! Paola here. =))
I really love your story.
Natapos ko nga ang pagbabasa ng Season 1 at 2 ngayong araw eh.
Addict much? Nah. Not really. =))
Kailan po ang next update? Can't wait to read Chapter 24.

Nung sa Season 1, gusto ko si Drew para kay Ria. Almost perfect na kasi eh. Sana may Drew rin sa buhay ko. Haha.

Sa Season 2 naman po, nag-iba ung gusto ko kay Ria. Si Aaron na. Di hamak na mas sweet si Aaron kaysa kay Drew nu. 

TEAM AARON!

Team Aaron ka? Hahaha. Aw, thank you sa pagpaparamdam dear. >:]< Ansipag ha. I'm so proud of you. At dahil dyan, may yay ka! (: Go sa pagsupport mo kay Aaron. Thank you! (:

[twentysixcoe]

kinikilig ako na naiiyak  grabe talaga si aaron! ang sweeeeet! tae tae! mahal ko na ate siya! hahahaha ay ako po si kimjoyce ate )))

[sunkiss_cha68]

eeeeh
andaming updates nakakakilig superb..
andming revelations super ganda...

na curios dn aq kay jade hmmm...
anyare kaya? 

go aaron ikaw na ang bet q ngayon haha 

[missSHAKEspeare012]

kinikilig ako na naiiyak  grabe talaga si aaron! ang sweeeeet! tae tae! mahal ko na ate siya! hahahaha ay ako po si kimjoyce ate )))

Bakeeeet? =)) Hi Kimjoyce! (: Thank you!

eeeeh
andaming updates nakakakilig superb..
andming revelations super ganda...

na curios dn aq kay jade hmmm...
anyare kaya? 

go aaron ikaw na ang bet q ngayon haha 

Hi dear! Ngayon lang kita nakita dito. Hee. Don't worry, may backstory rin si Jade sa mga darating na chapters. Thank you! (:

[justlikeme]

Guess who. =)) Yo B. Hahaha. Grabeng habulan to, pero gora lang. IMISSYOUU. :*

[witheAngels]

hello po
new reader po ako.
marthian here!

nice story ate.
pwede po makahingi ng copy?
please po.. 
gusto ko ulit eto basahin ng dirediretso..

eto po pala eadd : marthian_03@yahoo.com
pls. thanks po!

i lilililililili like this story..

[paolaaa]

Aww. Thanks.  Nice. Ang ganda ng update.
May revalation na nareveal. keep it up.. 

Kelan next? Hihi. :>

[justlikeme]

Yo B. =)) LSS ako sa Put It In A Love Song. XD Anyway, 21 pa lang ako. Omgz, true-to-life na talaga to! Db, si ehem at si achoo nagbasketball dahil kay girlie? MWAHAHAHA. K, 22-24 naman.