// One . Last . SONG♫♪ // -- UPDATED -- Ch.10 ^^v

[wenganewor]

Hi weng ir. . 21 . . .

Update n ulet sis. . Ndi pla aq nakapagpost ng comment nung nbsa q 2

[tsubasa14]

Hi weng ir. . 21 . . .

Update n ulet sis. . Ndi pla aq nakapagpost ng comment nung nbsa q 2

geh... maya.maya ...

       asa sa school p akoo eehh

[tsubasa14]

// Song.Life //

Chapter Ten

"As long as there is a song in your heart, there will always be hopes and dreams.”

// Alec’s POV //







                                    Nakakainis talaga… ano na ba talagang nangyayari sakin ngayon?!! Bakit ba meron ako nitong nakakainis na emosyon na ‘to?!! 

                    Yume; “Alec.kun? d’you have any problem?”

                    “Wala naman…” sinabi ko yun habang nakatingin sa may kwintas na hawak.hawak ko… yung kwintas na ‘to, binigay ‘to ni Joshua nung mga bata kame… laruan lang naman ‘to pero… bakit ko nga ba tinago ‘to 

                  Yume; “Don’t tell me… nag.away kayo ni Joshua??” …

                   “Hindi ‘no… tsaka palagi kaya kaming galet…  ”

                  Yume; “Heheheh  according to what I know, ikaw lang ang nag.iisip ng ganyan ” ?!!! ANO DAW??! 


                   “HUH~~~~  ”


                   Yume; “Alam mo ba… simula pa 2 years ago… palagi ka na nyang sinusubaybayan… sa tingin ko nga… talagang may concern sya sa’yo ”

                    “Hindi totoo yan!!! YUNG LALAKING YUN?!!  ”

                    Yume; “ara.ara… I wonder why you’re reacting like that…? ” ?!!!







                    “eh…? ”

                    Yume; “though you said… na nakakainis sya… the truth is, you actually care about him, right? ”

                    “THAT’S---!!!  ”


                                  *COUGH* *COUGH* *COUGH* *PANT* *PANT*


                    Yume; “ALEC--KUN?!! ”

                    “A.ayus..  *pant* lang.. *pant* *pant* ako…”

                    Yume; “stop lying!! You’re face is so pale, you know… ”

                    “I m alright *pant* I said *pant* …”

                    Yume; “Alec-kun…  don’t tell me… ARE YOU SICK OR SOMETHING?!! ”

                    “hindi ‘no… ayus lang ako… konting ubo lang…” sinabi ko sa kanya… pero, mukang nag-aalala pa rin sya… at malapit ng umiyak…

                    Yume; “If you’re not going to tell me… then, I’LL ASK JOSHUA ”

                    “kaya nga… sinabi ko na… wala nga kong sakit… konting ubo lang ‘to…”

                    Yume; “Are you sure…? ”

                    “Ou naman…” tapos lumapit ako sa kanya… then I patted her head, well.. I am taller than her… “By the way… talagang bang mas matanda ka sa’kin? ” I asked with a teasing tone on my voice…

                    Yume; “HOW MEAN >< I M ALREADY 20 YOU KNOW!!!!”

                    “heheh.. yeah, pero iyakin ka pa rin… at this rate, baka tumanda ka ng dalaga at maging single forever…  ”

                    Yume; “I don’t want to hear that from you of all people!! As far as I know you don’t even seem to have a person you like till this day… ”…


                                                   Then I smiled quietly… 

                    “I have one… but, that person seems to like somebody else… and that somebody else seems to like her as well ^^”

                    Yume; “unrequited love, huh… ”       

                    “err… yea… but… I can’t stop liking that girl.. you see…^^” then I smiled…

                    Yume;" "

                    Yume; “You know… you have this strange hobby… ”

                    “hobby…? What’s that…?”
                     
                    Yume; “whenever you’re in pain or when you’re hurt…. You always smile like that…” … “and it’s very painful to watch… ”

                    “Ganun ba…? Di ko napapansin yun ah… ”

                     Yume; “yes… so… whenever you’re hurt… please just at least… tell somebody else…”



********************



                     “Somebody else huh… ”

                                                                  I see… ngayon ko lang ‘to nasabi sa iba ah… na gusto ko nga sya… pero… kelan nga ba ‘to nagsimula… ah… *sigh* hindi ko na rin maalala… bakit nga ba… ako nagkakaganito…?


         
                Flashback;



                                                                  Mga 11 na taon na rin 'yun, noong mga panahon na iyon di pa namin alam… ang tungkol sa mga napagdesisyunan ng mga magulang namin…

                      “Bilisan mo…!! Ambagal mo talaga, Alec!!  " ngayon na maalala ko… palagi nga pala ‘kong nakadikit sa kanya…

                     “sandali lang >><<”

                                                                  At yun ang mga panahon ng mga panginip namin… mga bata lang kame, pero… sa loob loob namin matagal na siguro namin alam na hindi na pwede ang ganito…

                     Mom; “WAG MO NGA KONG NILOLOKO!!! ALAM KO NA!! MAY KINAKASAMA KA!!”

                     Dad; “PWEDE BA… TIGILAN MO MUNA KO… BAKIT BA PALAGI MO NA LANG AKONG PINAGHIHINALAAN?!! SINABI KO NA NGA SA’YO… TRABAHO LANG ‘YUN, BAKIT AYAW MONG MANIWALA?!!”

                                                                  Kahit na tinataago nila na hindi na sila magkasundo sa harapan namin… madalas pa rin namin silang marinig… mula sa kwarto nila… na nagsisigawan… At yun na nga, nagdesisyon na sila… matapos ang ilang araw ng kaarawan namin ni Joshua… sinabi nila sa ‘min… Na maghihiwalay na sila… ou, bata pa kami… pero… naintindihan na namin yun…

                     “kahit anong mangyari… palagi pa rin tayong magkasama… dahil ikaw ay ako… at ako ay ikaw… ” napagdesisyunan nila na… si Joshua na unang anak ay mapupunta kay papa at ako naman kay mama…                                 

                      “bakit *heuk* *heuk* *sob~~* ayoko… dito lang ako… *sob*”nung mga bata kame… palagi akong nakadikit sa kanya… pero… di nagtagal… kinailangan ko ring bitawan ang mga brasong yun…
   
                                                                  At pagkatapos nun… nagkahiwalay na kame… palagi ko syang pinadadalan ng sulat o mga tawag… pero ni isang beses wala akong nakuhang sagot… ni hindi ko na alam kung anong nangyayari sa kanya… nagtagal iyon hanggang ng pitong taon…. Pero wala pa rin… ganun pa rin… at nung sumuko na ‘ko… nakita ko sya ulet…

                                                                  2 years ago… sa isang concert… nakita ko sya…

“I’ve been searching for all this time…
Yet, I can’t find it… the other half who’s been missing…
I continued…
On and On…

I’ve tried to give up…
But I can’t…
Because that person is my other self…
Who’s been waiting…
For all this year… time~~

OHHH~~~
And that’s when I found…
What…. I ‘ve been…. Searching
For~~~♫♪♫♫”

                                                                  Isa yung banda… hindi ganun ka sikat pero… Andun nga sya… pero imbis na matuwa… Nainis ako… Nag.alala lang ako sa wala… maayos lang pala sya…

                      “ALEC?!! ”

                      “…”
 
                      band member1; “wait… sino yan…? Uwaah~~ kamukang.kamukah mo aah… kambal mo ba?”

                      “AH… ou… ”

                      “WALANG HIYA KANG G*** KA!!! MATAGAL NA KITANG HINAHANAP PERO ANDITO KA LANG PALA!!! ”

                                                                  Pagkatapos nung incedenteng iyon… madalas na rin kaming magkita… pero… hindi totoo na galit ako sa kanya… ang totoo… masaya ko…

                                                                   At pagkatapos nun…. Nakilala ko sina Jun, Nagi, at Keaj… at binuo naming ang banda… naging masaya ako sa mga panhong yun at nawala ang lahat ng mga naramdaman ko sa nakaraan pero… may mga bagay talagang pang panandalian lang…

“Matapos ang ilang taon ng paghihintay…
Nakahanap na rin,
Ng walang hanggang kaligayahan….
Ligaya na hindi mapapantayan…

Ngumingiti at umaawit ng isang himig…
Tumatawa…
Kasabay ng hangin…
Pero…

Bigla na lang nawala ang lahat…

Habang nakatingala sa langit…
Ay umiiyak…
Ang kantang matagal ng inaawit…
Ay biglang nawala…
Ang tinig na palaging nandyan
… ay bigla na lang naglaho…

Na parang bula… ♫♫♪♫♪”

                                                            Pagkatapos ng ika.apat na concert o gig ng banda namin… may nangyari… ako ay…

                      Dr. Cedrick; “Sorry… pero, Positive ang lahat ng tests namin sa’yo… I m really sorry… ”

                       “Positive…?!! ”

                      Dr. Cedrick; “I m really sorry…”

                       “Kung kukuha ako ng surgery…??”

                       Dr. Cedrick; “well… yes… madudugtungan pa ang buhay mo… pero… I m sorry to say na dahil sa damage nito sa vocal chords mo… there’s no way that you can ever sing again…”

                       “Bakit...?”

                                                              Lahat ng iyon… lahat ng masasaya sanang mga ala.ala ay bigla na lang naglaho…

                       “Please,,, kunin mo na yung surgery… hindi naman ganun kahalaga yung boses mo kesa sa buhay mo…!!!”

                      “Para sa’kin… eto na ang lahat… hindi mo na mababago ang isip ko… kung hindi na rin ako makakakanta pa… mas mabuting mamatay na lang ako…!!!!”



******************




                      “Mas mabuting mamatay na lang ako, huh… ” Kahit anong mangyari hindi na rin kase ‘ko makakabalik sa mga panahon na iyon kaya… masmabuting ganito na lang…. tapos ay hinawakan ko ang leeg ko… “kahit kelan… hindi na ulit… ”         
                                     
                                                                   
                                                   

[wenganewor]

Ay wawa naman c alec. . .

[tsubasa14]

Ay wawa naman c alec. . .

   thanks always for the comment 

[sweetmit08]

  alec.. may hope pa! 

[tsubasa14]

alec.. may hope pa! 

 yep!! don't give up 

[mistresslilian09]

hi ate.... sorry ngaun na lng ulit ako nakapagbasa busy sa skul eh now i have to start from the start pero ok lng.... =)))))