// One . Last . SONG♫♪ // -- UPDATED -- Ch.10 ^^v

[tsubasa14]

oo naman! humaba lang kasi ... di agad ako nakapagbasa!

ah,, ok 
 thanks ulit

[margaret17]

Go Alec! Alec! Alec! 
fan mo na ako! Woooh!
Alec, magpa.opera ka na, para makakanta ka na. Please. Mag-paopera ka!
Lei, mag-ingat ka naman.

Pasensiya na, nagwala na yata ako dito.
margaret nga pala.  

[tsubasa14]

Go Alec! Alec! Alec! 
fan mo na ako! Woooh!
Alec, magpa.opera ka na, para makakanta ka na. Please. Mag-paopera ka!
Lei, mag-ingat ka naman.

Pasensiya na, nagwala na yata ako dito.
margaret nga pala.  

hello po, ate margaret...
thanks sa comment...
marami pa kasing mga mangyayari kaya,,
pakiabangan na lang

[ilovefood]

hello new reader hr.... april pala name ko........

[tsubasa14]

hello new reader hr.... april pala name ko........

thanks sa comment, april

[tsubasa14]

//Unexpected . Turn //

Chapter 4

‘“Music is a strange thing. I would almost say it is a miracle. For it stands halfway between thought and phenomenon, between spirit and matter.”

//Catherine’s POV//



                                                                            “Alec…?”

                                                                            “Lei?! ”

                                    Huh… bakit nandito si Alec??? Hm,, oo nga pala.. kuya nya yung leader… pero kahit na ganun nakakagulat pa rin… myembro din pala sya ng banda…

                                    Anyway… pana ba ko napunta dito??? *sigh* nakakainis naman kasi tong si Lilia pinilit-pilit pa kong sumama,, bakit ba di nya na lang sinama yang boyfriend nya?!!

                          “Ang boring naman… magkakilala kayo Alec…? ” tanong ni Ichimura kay Alec.

                          “Hindi. Nagkakilala lang kami kahapon… sa may ospital…”

                          “OSPITAL???!” huh… sabay-sabay pa sila… kailangan ba yun?

                          “Anong ibig sabihin nun, hah, Lei?!! Wag mong sabihing muntikan ka nanamang maaksidente,, nakakailang beses ka na ba ngayong buwan na to?? Mag-ingat ka naman…” ang dami mong sinabi Lilia…

                          “Wala lang yun… konting galos lang naman ang nakuha ko…” tsaka yung sa kamay ko …

                          “Pero ano namang ginagawa mo sa ospital, Alec?? May sakit ka ba o ano???” tanong ng isa pang taga banda kay Alec… Hindi rin nila alam kung bakit… nabanggit nya kahapon na madalas nya kong Makita sa ospital.. ibig sabihin nun madalas din sya sa ospital, ano nga kaya talaga yun???

                          “Hoi!” hah?! Ano yun… ah, si Mr. Leader… “Wag nga kayong tumunganga dyan… magpractice na tayo…” heh… ang sungit naman…

                                    Kaya yun nanood na lang kami ni Lilia sa tabi habang nagprapraktis sila… nga pala ang kasama ko lang dito ay si Lilia at yung tatlong iba pang mga babae na inimbitahan ni Ichimura… may pagkababaero din yun no… pero bakit nya nga kaya ako inimbitahan eh bukod sa duo performance namin nung 1st term ay hindi kami nagpapansinan… mali, di ko pala sya pinapansin…

                         Pero kahit na ganun… bakit ba tuwang-tuwa si Lilia sa ganitong klase ng bagay… see? Nagbublush pa sya.. parang ewan lang “Enjoy ka ata dyan???”

                          “Ou naman. Pero kung ikaw siguro di mo maiintindihan galit ka kasi sa mga lalaki…” Ano?!!! “Hindi naman sa galit ako o ano… walang kwenta lang talaga ang mga lalaki”

                          “Ang sama naman nun… nakakasakit ka na ng damdamin …” huh? Kelan pa ba sya nandito?

                          “Hindi pa nga pala kami nakakapagpakilala sa ‘yo no… the name’s Keann Jay… pwede na ring Keaj… kilala mo na si Nagi, di ba? Pati rin si Alec at Joshua… kaya bukod sa ‘kin… si Jun Tan na lang… ayun nga pala sya… ” Ah, Jun Tan??? Teka lang… bakit ba pamilyar sa ‘kin yung pangalan na yun… ewan ko nanaman ba… makakalimutin na ata ako…

                          “Hanggang dun lang ba yung practice ninyo?” tanong ni Lilia kay Ichimura “medyo mabilis naman ata…”

                          “hm,… um… uh… ano kasi… na bad mood ata yung vocalist namin ” sagot nya. Tapos tinignan ko si Mr. Leader muka ngang naiinis talaga sya…

                          “Kung bad mood sya,, edi umalis na lang tayo” I suggested “may gagawin pa kasi ako… at kung hindi ka naman papayag Lilia… edi iiwan na lang kita dito…”

                          “Bakit naman? Eh nandito na tayo eh…”

                          “May dinner pa kasi ko kasama si Mr. Ronario* ((her dad))” wala kong choice kung di pumunta…

                           “Ganun ba ?? Pero kailangan mo na ba kaagad umalis?”ang kulit naman.

                          “Ou eh. Kung gusto mo pasundo ka na lang kay Ace…” ah,, may LQ nga pala sila… oh well… ng magkasundo naman yung dalawa…

                          “Ah, sige… balik ka na lang paggusto mo… nga pala eto number ko” sabay bigay sa ‘kin ng number ni Alec… tapos sunud-sunod na sila… teka lang,, ano ba to?? Hindi naman ako call center este kung ano pa mang tawag dun eh…

                                    Pero talaga, kahit na ganun sila… kahit na ganito ako… ang saya pa rin nilang pakinggan… tsaka mukang nag-eenjoy sila… I… used to be like that too. Pero ngayon nawalan na talaga ko ng interes… di ko nga alam kung dapat pa ba kong tumuloy eh.
    
                          “Can I get your order Ma’am… Sir?” *sigh* nga pala nandito ako sa isang high class restaurant sa Makati.

                                    Syempre andito ko para kumain… kasama ng Dad ko… may papakilala daw sya sa ‘kin eh… Pero kahit na hindi nya sabihin kilala na yung taong yun… siya ay si…

                          “Oh,, how are you Lei?” sya yun… “Anlaki mo na ah,, kamukang-kamuka mo ang mama mo…” Si Tita Andrea… best friend ni Mama,, at girlfriend ngayon ni Papa… magpapakasal na ata sila eh…

                          “Ayus lang po ako Tita… mukang ayus na ayus rin kayo ah ^^” gusto ko ng umuwi…

                          “Wait, hija… wala pa kasi si Jun eh… mukang may ginagawa pa ata sya… pero darating na yun…” Jun? feeling ko narinig ko na yung pangalan nay un sa kung saan… nga pala Jun yung pangalan ng anak ni Tita… mga kasing edad ko lang siguro sya o mas matanda sa'kin ng isa o dalawang taon...Isang beses pa lang kami nagkikita noon kaya hindi ko na sya masyadong maalala... ano na kayang nangyari dun?

                          “Ma… bakit nyo ba ko pinapunta pa dito?” pagtingin ko andun na yung si Jun... tinignan ko yung muka nya... wait,, ANONG KLASENG JOKE TO?! Jun… Jun as in yung Jun Tan kanina?!

Yes updated na ko...
sana ayus lang ulit tong chapter na 'to...
Please comment naman oh...

[ithinkiloveyouo73o]

first?! yays!
i Love the update! 
unexpected talaga yun! bongga magiging stepbro nya si Jun!
nice!
next chapter na pLs?

[tsubasa14]

first?! yays!
i Love the update! 
unexpected talaga yun! bongga magiging stepbro nya si Jun!
nice!
next chapter na pLs?

bukas o sa susunod na araw pa ko mag-aaupdate...
wait ka lang,, 'kay?? 

[tsubasa14]

//  Life //

Chapter Five

“A song is like one’s life,, there are happy and cheerful songs but there are also sad and lonely songs… In life there are different emotions that we feel just like the emotions that the song gives…”

//Joshua’s POV//




                                            Natapos kaagad ng mabilis ang practice namin kasi si Jun ay kinailangang umalis kaagad,, may gagawin pa daw kasi sya. Bukod nga pala dun, pano nga ba ko nauwi dito sa bahay ng sarili kong kapatid… At nakatali pa ko

                       “Bakit ba ko nakatali dito ” tanong ko sa kanya.

                       “Kasi kapag di ko ginawa to,, tatakbo ka” obvious naman di ba… sino ba naman kasi ang di tatakbo sa ginagawa mong ganito.

                       “Bakit ba kasi ako nandito Kanina lang inis na inis ka pa sa ‘kin tapos ngayon… para ka namang may topak oh…” minsan talaga di ko na talaga sya maintindihan…

                                            Hiwalay na kasi ang mga magulang namin kaya naman di kami madalas magkita ng kapatid kong to… Eto nga pala ang bahay nila… yung napangasawa ni Mama ay isang negosyanteng hapon… ewan ko kung saan sila nagkakilala pero nagpakasal din silang dalawa sa huli… meron na ring isang anak na babae yung napangasawa nya kaya may ate na yung kapatid ko.

                       “Ara,, Joshua-kun… you’re here?” yan sya… si Yume Sato,, 20 year old exchange student galing ng Japan… graduating na daw sya ngayon…

                       “Yume,, pwede bang paalisin nyo na ko dito?” though I doubt na papayagan nya ko

                                              Meron akong masamang nararamdaman tungkol dito ,, Parang alam ko na kung sino ang nagpatawag sa ‘kin… “Nandito ka na pala…” sabi ko na nga…

                         “Ma naman, di mo na kailangan tong gawin… okay?” ano bang klaseng ina ang magtatali sa sariling anak… eh, muntikan ko ng makalimutan medyo unique din kasi ang nanay ko…

                        “Kasi kung di namin to ginawa tatakbo ka…” ah, so plano mo pala to? OA naman oh… pero, parang alam ko na kung kanino nagmana yang si Alec… “Gusto ka lang naman malaman ang kalagayan mo, anak. ”

                        “Sabi ko nga, ayus lang ako…”ang kulit “pwede na ba kong umalis?”

                         “Andyan ka pa rin sa ganyan? There’s no way na maayos ka, hijo. At alam ko yun…” ang kulit naman, hanggang ilang beses ko bang kailangang ulit-ulitin to? “If at least you could live with us…” she said in a worrying tone.

                         “Kaya ko na po ang sarili ko, hindi na ko bata… tsaka tignan nyo nga maayos na maayos ako… kaya hindi nyo na ko kailangang kamustahin…” gusto ko ng umuwi… may part-time pa ko mamaya,, baka malate ako…. “May trabaho pa ko, kaya…”

                         “O sige na nga, pero kailangan mo munang mangako ng isang bagay bago ka umalis…” ano kaya yun? “Na bibisita ka…” huh?! Yun lang?

                         “Opo…” how troublesome… “pwede nyo na po ba kong paalisin? Malalate na ko eh…”

                                                Tapos yun na nga, sa wakas naka alis na rin… ang weird talaga ng pamilya ko… lalo na yang si Mama… *sigh* Kailangan ko ng umuwi… magpapalit lang ako tapos aalis na ko…

                                                Mag-isa nga lang pala akong nakatira dito sa isang apartment malapit sa school namin… Kung nasaan ang tatay ko, di ko rin alam… Mga tatlong buwan na rin yun, bigla na lang syang umalis sa dati naming bahay… mukang nabaon sya sa utang,, kaya yun,, binenta ko yung bahay nya… Bahala na kung magalit man sya o hinde. At dahil nga duon sa apartment na lang ako nakatira, mura lang ang renta at malaki din ang space, kaya komportable din ako…

                                                Pero kahit na mag-isa lang ako na sumusuporta sa sarili ko… nagpapaaral sa sa sarili ko… ayus lang din naman ako… Scholar naman ako tsaka madali lang maka hanap ng trabaho.

                                                May trabaho pa nga pala ko ngayon,, waiter sa isang café sa Manila,, Chocolate Spoon (?) ,, Iceberg… ang nakakairita nga lang dun ay yung mga customer… di naman ata sila pumupunta dun para kumain… alam mo na yung ibig sabihin ko nun…

                             “Can I get your order ma’am?” smiling like this is a really annoying.

                             “Isa nito… please at isa nito para sa kasama ko” sabay turo nya sa i-oorder nya… at nung nakatalikod na ko bigla syang nagsabi ng... “Hindi ba sya yung lead vocalist ng bandang yun?!”
             
                             “Grabe… ang cute nya sa personal…” huh…

Then after 3 or 5 minutes…

                             “Eto na po ” naka-ngiti pa rin.

                             “Um, pwede ko bang malaman ang cp number mo?” see? Kaya nga nakakairita ang mga babae… tingin ko lang naman eh, ako lang ba o ako lang talaga ang pinupuntahan nila dito?!

                             “Pasensya na,, bawal po yun… masesesante po ako…” kung di lang talaga ko nagtratrabaho dito…

                             “Josh!!!” eh… yung boses na yun… it can’t be,, hah, oo nga…sya nga… ano nanaman bang ginagawa nya dito? Kala ko ba… “Eto nga pala oh…”

                             “Huh… ano naman to? Bukod nga pala dun,, pwede ka bang umalis? Iniistorbo mo yung trabaho ko eh…” invitation?

                             “Di naman sa ikaw ang pinuntahan ko dito no,, pinapabigay lang yan ni Jun no…” Jun... “Ikakasal daw kasi yung mama nya sa isang Ronario…” Ronario?? “Ah, yung tatay ata ni Lei…”

                             “Huh…” step sister ni Jun  “Pwede ka na bang umalis? Istorbo ka kasi ”

                             “Ou, aalis na po…  ”

                              Hm…“Wait!” may gusto lang akong itanong “meron lang akong isang hint,, pero, may gusto ka ba dun sa Lei na yun?” nung tinignan ko sya,, meron sya nitong weird expression, Binggo, huh?

                             “A-ano bang s-sinasabi mo??? H-h-h-hindi no… s-sira ka ba???” talaga nga naman,, nakakatuwang inisin yung kapatid ko…

                         
                         

Mukang may gusto nga sya sa kanya…
Rather,, nakakatuwa talaga syang inisin   

Chapter Five... !!!
Yes,, sorii nga pala kung di nakapag-update khapon...
Eto na nga pala yun 

[ithinkiloveyouo73o]

first? yays!
i suuuper Love it! girL!
ang kuLit niLang magkambaL, pati dun yung kaniLang ina!
nice update!

[tsubasa14]

first? yays!
i suuuper Love it! girL!
ang kuLit niLang magkambaL, pati dun yung kaniLang ina!
nice update!

ty sa comment...
heheh,, magcocomment na lang ako sa susunod

[ithinkiloveyouo73o]

np! it's my pLeasure na mag.comment!
pag.patuLoy mo Lang! ang cute ng story e!

[tsubasa14]

np! it's my pLeasure na mag.comment!
pag.patuLoy mo Lang! ang cute ng story e!

Cute... hm,, pedeng malaman kung anong gusto
mong mangyari sa susunod? kaka-curious eh

[ithinkiloveyouo73o]

oou cute sya pramis!
hmm .. wuLa akong particuLar na gusto.
masaya yung may suspense factor at maguguLat ako.
yung ganun ba!

[tsubasa14]

// Brother . Family //

Chapter Six, Part One

“I have my own particular sorrows, loves, delights; and you have yours.  But sorrow, gladness, yearning, hope, love, belong to all of us, in all times and in all places.  Music is the only means whereby we feel these emotions in their universality.”

//Catherine’s POV//


                   


                               “Ma, kuya, ano ng gagawin ko?” tanong ko sa picture nila. Haay~ namimiss ko na talaga sila… kung nandito pa kaya sila ngayon, ano kayang…? Mmm… siguro di nila na magugustuhan kung ganito ako., siguro time na rin para mag move on, pero ayus lang kaya yun?

                                        One week na nga rin pala simula ng magpakasal si Papa kay Tita Andrea… pero wala silang dalawa dito, nasa ibang bansa sila para sa honeymoon nila,., kaya ang kasama ko lang dito ay si Jun,, o Kuya Jun? Just as I thought di pa ko sanay… Ano ng gagawin ko??? eh super akward namin sa isa’t isa… Kuya… ano bang kailangan kong gawin? Miss na kita…


Flashback; 8 years ago

                 
                               “Mama!” tawag ko kay mama, mga ten palang ako nito at medyo inosente pa. Madalas kaming maglaro ng Kuya ko sa bahay namin sa Baguio, ang lamig nga eh… ah, madalas kami dun kasi dun yung hometown ng mama ko…

                               “Lei!” magkasundong-magkasundo kami ng kuya kong yan,, limang taon nga pala ang tanda nya sa ‘kin,, at 4th year high school sya nung… “Laro tayo”

                                        Ang full name nya nga pala ay Dylan Kurt D. Ronario, nickname nya nga pala ay Shin,, di ko alam kung pano nya yung naging nickname kasi malayo sa pangalan nya masyado.. pero yun na yun eh… Masayahin siya, happy-go-lucky at medyo carefree,, pero and pinaka noticeable trait nya ay ang pagiging suuuper optimistic nya, to the point na kahit minsan super hirap na ng situation ay tatawa pa rin sya at sasabihin na ayus lang ang lahat. Bukod pa dun, bago sya namatay sya ang student government president ng high school department sa school namin kaya mahal na mahal sya ng mga estudyante at teacher sa school…

                                “Kuya, ayus lang ba na sumama ka? Finals nyo na next week di ba?”

                                “Ah, un ba? No worries!” heh… “kayang kaya yan ni Kuya, ako pa ” di ba? Minsan nga sa sobrang pagkaoptimistic ni kuya nagmumuka na syang tan*a,, sorii kuya ><,, SG president sya at no.1 sa klase nya kaya wala ka ng kailangang alalahanin pero, minsan talaga masyado lang syang carefree…

                                “Kuya,, bakit ka ba palaging kalmado?? Minsan di ko na magets kung anong tumatakbo sa isip mo…” bata pa ko nun, pero madalas ko ng mapansin na ganun si kuya, medyo weird nga.

                                “Hm,, bakit nga ba??? Heheh… xenxya ka na, di ko rin alam eh… basta ang alam ko lang… hangga’t nabubuhay ka dapat magpakasaya ka lang, di ba? Just enjoy it, kumbaga…” now that I remember, nung narinig ko yung sinabi nya tungkol sa hangga’t nabubuhay ka bigla akong kinabahan nun sa di mapaliwanag na dahilan… “Nga pala, narinig mo ba na may Venus occulation mamaya??? Maganda yun… nuod tayo ^^”   

                                        Tapos nun pinanood namin yung Venus Occulation na minsan lang lumabas sa maraming taon, ang ganda nga eh… sabi ni kuya nangyayari daw yun dahil nagkakatapat ang planetang Venus at buwan,, yun na nga siguro ang pinaka magandang bagay na nakita ko… pero nung sumunod na araw naganap ang trahedyang nagbago sa buhay namin…

                                         Dahil sa may gagawin pa si mama nun at si kuya naman may test pa, nauna silang umuwi sa Manila… pero may di inaasahang nangyari sa kotse sinasakyan nila… habang pababa ng Baguio bigla na lang nawalan ng control ang sasakyan at nalaglag ang kotse nina mama sa bangin at…

                                “Kuya,, asan ka na…?”

                                        Nilibing sila pagkatapos nun,, at namaalam na kami kina mama at kuya. Hindi lang kami ang nagluksa, pati na rin ang mga katrabaho ni Mama at mga taga-school namin,, especially na ang mga kaibigan ni kuya at kasama sa SG… ako nga eh, di ako matigil sa pag-iyak at tapos nun parang naging emotionless na ko hangga’t sa makilala ko yung siraulong gag*ng yun!!! . . bakit ko pa ba sya naalala?!!

                                         Hay naku!!! Tama na nga sa pagsesenti… nga pala,, ano nga bang gagawin ko sa awkwardness namin ni Jun??? Ano nga kaya…

                                “Lei!!” ah, speak of… “Pwede ka bang sumama sa ‘kin” Eh

Yippeee Chapter 6... yung other half next time na lang... di ko pa tapos eh,,
Please new readers po... 
Comment din sana