Re: Recipe to Everafter(1 cup of trust)--Chapter 1 (That New Car) comment Please

[aianananalalala]

Hi teenster... so this is my new story here in teentalk.
Sana eh masubaybayan niyo po... ang hirap mag post kasi lagi nag poproblem loading page eh. I dunno why.
So... please comment kung itutuloy pa or not. if you like it or not.
Recipe to Everafter: 1 Cup of Trust

poster- http://a.wattpad.net/cover/544425-256-398851.jpg
Fast Facts:

<3 4 years nang sila, mahal na mahal nila ang isa't isa, para sa kanila... sila na talaga

pero...

pano kung isang araw...

yung isa naniniwala pang sila ang nakatakda...

pero yung isa parang di na makaalala

paano mo maibabalikang dating sa'yo kung para sa kanya di naman naging kayo???


di naman siya nabagok...

di rin naman nagjojoke...

meron lang siyang isang kotseng mamahalin at bago...

Next Chapter: That New Car

[arvie.017]

Tuloy mo lang 'to! I'll support! 

[aianananalalala]

oks po... salamats  sobrang haba ba? haha... pag kasi hihiwalay hiwalayin ko yan eh ang bagal ng takbo ng story, matagal pa talaga yung main storu actually...

Chapter 1.1-- That New Car


Tara... kain tayo ng burger...

Huh?

Sabi ko kain tayo...

Bakit? Sino ka ba? Close tayo?

Ano? Tara na nga...

Di naman talaga kita kilala eh... Bahala ka na nga... Sige na... Bye...

Wag... HINDI!!!

Leighan: HINDIIII!!!

Leighan's POV

nananaginip lang pala ako. akala ko naman kung ano na eh. ang ingay naman sa labas. uhm... di naman malakas yung boses nila pero sa ganitong oras? 1:00 am na noh. hello.

teka??? eh dalawa lang naman kami ni mama dito sa house huh? ah... creepy naman! mabuti pa, masilip ko na lang...

hmmm... si kevin lang pala kala ko kung sino na. pero ano kaya ginagawa niya dito? saka parang umiiyak siya? ano kaya nangyari? nakita na siguro nila akong nakasilip, napahinto sila eh saka napatingin sakin si Kevin.

Leighan: (ngiti) Gabi na ha...
Kevin: Umaga na...
Leighan: hmmm... oo nga... at bakit naman napadaan ka pa dito?
Kevin: Ala lang... masama?
Leslie: Wait Kevin, kunin ko lang yung kumot saka unan mo huh...
Kevin: Ok po, thank you...

Tatabihan ko ba siya? o hindi? wag na... nakakahiya di man lang ako nagsuklay. haha. pero sige na nga... miss ko na siya eh.

Leighan: Di ka mn lang tumawag...
Kevin: Actually, dapat mga 10:00 palang tatawag na ako kaso... nag-alangan ako kaya ayun, eh kaso... gusto ko talagang magpunta...
Leighan: Kaya ala una kang nagpunta? toyo ka talaga... ginising mo pa mama ko...
Kevin: Ok lang yun... bakit gumising ka pa?
Leighan: Eh ang ingay niyo eh...saka binangungot pa ako... ayaw mo daw ako ibili ng burger... ewan, malabo...
Kevin: Oh? burger lang? kahit cake ibibili kita...
Leighan: Yabang??? Eh ba't namumula mata mo? saka namamaga? umiyak ka ba?
Kevin: A-- ako? hindi ah... syempre madaling araw na eh...
Leighan: Ok...
Leslie: Oh... eto na unan, sigurado ka ba na dito ka na lang?
Kevin: Opo,
Leslie: Matulog na kayo huh, ikaw din Leigh, tulog na...
Leighan: Sige po...

Haaay... nanlalata ako. Ayoko nang matulong ang weird ng dream ko eh. sobra! duh! haaay...


Huwag mo naman akong iwan...

Dyan ka na...

Wag naman...

Sige na...

Bye...

Wag... wag...



Kevin...




6:30

tutututut tutututut tutututut...

BOOGS!!!

bakasyon pa naman eh kaya pwede pang mag extend sa pagtulog...

7:30
.
.
.
8:00
.
.
.
.
9:30
.
.
.
.
10:00...

Ayyy!!! bakit ba naman kasi nag alarm clock pa ako eh? ala namang pasok! Inis!!! hay... di na ako makakatulog ullit niyan. Hehe, pasensya na huh, medyo matakaw talaga ako sa tulog... tamad ako. ikr! 10:01 na pala... for sure wala na ang mama ko. ako na lang mag-isa dito o... ako na nga lang ba kaya? nandito pa kaya si Kevin o wala na? Sana nandito pa... gusto ko pa siya makasama. Pero kung wala na... ok lang din naman, di naman ako duwag noh. Sanay ako sa mga nakakatakot na elemento kasi lagi ako iniiwan ni mama sa bahay mag-isa pag nasa work siya, dalawa lang kasi kami sa bahay tapos malayo naman ang family namin. Si papa? ewan ko, wala ako balita simula pa nung nagkamuwang ako sa mundo. Ayaw naman sakin ikuwento ni mama, hayaan ko na super blessed na naman ako sa kanya eh saka kay kevin <3.

naikot ko na buong bahay namin na medyo malaki medyo maliit. Walang signs ni Kevin. Confirmed! wala na nga siya. How sad?

Tapos na ring kumain. Hay... ganda ng agahan ko noh? haha 11:00 na. magpapaint na muna siguro ako saka ako lalabas para kumain. Syempre, naligo muna ako tapos sinuot ko yung uniform ko pang pinta, maong na jumper na mahaba saka puting tshirt.

Yep. mahilig talaga akong magpinta, nahilig ako dahil kay Kevin... haha kevin kevin kevin. wala na akong ibang bukambibig kundi si Kevin. Eh love ko yan eh. mag-4 years na kami, simula pa nung 3rd year highschool, ngayon mag 3rd year college na kami and we're stronger, nothing can beat him.

Sa labas ako nagpapaint sa likod bahay namin, maluwang dun and maganda ang view, mala gubat, enchanting... madaming puno saka may maliit na bahay kubo dun madalas kami dun nagpaparty party ng mga friends and classmates ko.

Hmmm? Bakit nakaset-up na yung mga gamit ko? Gosh. Si Kevin pala nandito pa.

Leighan: Kevin... nandito ka pa pala... di ako nagsaing... kala ko kasi-- ano ba yan?
Kevin: Ala lang... abstract...
Leighan: Lagi naman abstract ginagawa mo eh...
Kevin: Haha... funny... sama mo...
Leighan: Joke lang noh...
Kevin: I know...
Leighan: Uhmm... bakit ka ba talaga nagpunta dito...?
Kevin: wala lang... na miss kita... haha
Leighan: Weh... hmm...

Chezzy no??? Joke! Alam ko corny namin. Ganyan kami, baka kasi kapag super madalas na cheezy lines magkasawaan kami and hindi rin kami nag-pPDA. ayaw ko eh, ayaw niya rin. Gusto ko rin naman kasi gusto ko siya ipagmalaki pero madami pang panahon para dun ayoko kasi na sobra kamingmaattach sa isa't isa.

Kevin: Di ka pa ba gutom?
Leighan: Tara... kain tayo...

1...2...3...4...5 days na ang nakalipas pero nandito pa rin si Kevin, alam ko dapat masaya ako kasi kasama ko siya pero bakit ganun? Ang weird eh. Basta, ni hindi man lang niya kino-contact parents niya, alam kaya nila toh? Something's going on. I better ask my mom about this, she won't lie.

tok tok tok...

Leighan: Ma...
Leslie: Oh...

Nagsusulat pa pala si mama tungkol sa mga kung anu-anong ginagawa niya sa work nila. Duh! di man lang niya ako ininvite na tumabi sa kanya. Ako na nga lang uupo.

Leighan: Ma, im nervous...
Leslie: What? Bakit naman?
Leighan: I don't know... parang may kakaiba... kay Kevin... I think something's going on, pero... bakit wala siyang sinasabi?
Leslie: Ewan ko...
Leighan: Di niyo po ba napapansin?
Leslie: Ewan ko...
Leighan: Nanaman? may alam po ba kayo?
Leslie: sa kanya ka kaya magtanong ano? Sige aaminin ko sa'yo... alam ko ang lahat pero... wala akong karapatan ara sabihin ko sa'yo nang wala siyang pahintulot...
Leighan: Pero boyfriend ko siya ma...
Leslie: Basta... bukas kausapin mo siya... gusto ko kayo ang mag-usap... ok?


Leighan: Kev what's going on?
Kevin: With what?
Leighan: With your family.
Kevin: Fine. usual. ay, oo nga pala mamamasyal ang family namin next next week.

Tapos bigla siyang tumalikod at hinarap yung kape na tinitimpla niya kanina pa na inabala ko para lang mag tanong ng 'what's going on' kahit kakagising ko lang. Alam ko may something sa smile niya, he's faking it!

Leighan: Don't fake it! next next week? eh enrollment na yun eh, patapos na ang summer.
Kevin: Don't worry Lei. Mag suklay ka kaya muna, susugod sugod ka diyan eh.
Leighan: 6th day mo na to eh. Dito ka na ba titira forever?
Kevin: Pwede ba?

Tapos ngumiti siya! ah... killer! Nangingiti ako pero ayoko, lalo niya lang ako paglalaruan.

Leighan: Eh de live-in yun?
Kevin: Eh may guardian naman eh.
Leighan: So gusto mo ngang tumira na dito? Bakit napalayas ka na ba sa inyo?
Kevin: Bakit ba parang ayaw mo? Ayaw mo ba ako kasama?
Leighan: Huh? Eh iba naman kasi to eh. diba? Napalayas ka ba sa inyo?

Tapos umupo siya, ako nakatayo pa rin tapos naka pamewang, nanay eh.

Kevin: Ok... hindi ko na naman din to matatago eh, saka darating din ang time na dapat mong malaman dahil sa mga consequences.
Leighan: Ano yun?
Kevin: Kasi... napalayas ako ni daddy.

What? narinig ko ba yun ng tama? Napalayas siya? pero bakit? Maayos sila ni daddy(daddy na rin kasi tawag ko eh). Super close sila pero ano magiging dahilan para magalit sa kanya ang dad niya ng ganun?

Kevin: Tatanggalan na niya ako ng mana tapos yung mga account ko sa banko pinaclose na niya. Bumili kasi ako ng kotse eh.
Leighan: What? Di ko maintindihan.

Di ako slow. Per sige nga kayo ba gets niyo kung bakit kotse ang dahilan?

Kevin: Kasi racer si dad diba? tapos naaksidente na siya nun, kaya nga may driver kami eh. Tapos simula nun natrauma na siya mag drive ng car, pati ako di na niya pinayagan, napapagalitan niya ako kapag nalalaman niya na nagdidrive ako ng car ng classmate natin o katropa ko.
Leighan: Baka nagtampo lang siya. Syempre natatakot yun.
Kevin: Galit talaga yun, kung nakita mo lang itsura niya.
Leighan: Mag sorry ka na lang.
Kevin: Ok na rin naman atleast diba? matututo na ako maging mag-isa. but Lei, there's something more you need to know
Leighan: Ano yun?

Kinakabahan na ako. Feeling ko isang malaking desisyon ang kailngan kong gawin sa buhay ko at feeling ko yung dugo sa ulo ko umiikot.

Kevin: Kailangan muna naging maghiwalay.

HIWALAY? tama na naman ba ang narinig ko? God no! sana mali narinig ko.

Leighan: Ano?
Kevin: But hindi naman talaga hiwalay na break ok?

Hay. ok, akala ko nakikipag break siya, naku! kung hindi kukuha ako ng kutsilyo tapos... ... babalatan ko yung repolyo(huh???)

Kevin: Kailangan lang muna natin maging magkalayo. Kasi wala nang susuporta sa studies ko, eh mayron naman akong scholarship noon pa sa Salvador University sa manila, so doon ko na sana balak mag-aral.
Leighan: Huh?

Ang weird. 'Huh? Ano?' puro yan lang nasasabi ko. Ang bigat na ng nararamdaman ko ngayon. Di pa naman siya aalis pero... hindi! ayoko! Di ka aalis.

Leighan: Eh... hindi pa ba expired yung scholarship nayun?

Nanggigilid na luha ko. Iiyak na yata ako. yata nga ba?

Kevin: Huh? haha... wala yun. Wag ka iiyak.

Nakikita ko rin siya. Iiyak na siya, ang babaw ng luha nito eh.

Kevin's POV

Ayun na nga she's sobbing for 5 minutes now. Kanina ko pa siya yapak at kinakalma pero wala. Mahal na mahal niya talaga ako. Ganun din ako. Kaya nga napakahirap na desisyon nito eh.

Hmmm... natigil siya. haha, kahit ang bigat ng ambiance ng lugar namin natatawa ako sa itsura niya, kakagising niya lang kasi so gulo-gulo ang buhok niya tapos kakaiyak niya lang tapos naka pantulog pa siya, yung malaking damit na hugis tshirt, tapos maluwag sa kanya pero di naman sobrang haba, above the knee pero konti lang. Ang cute niya talaga. Tapos humihikbi pa siya, ang sarap siguro ng feeling pag wife ko na siya.

Leighan: Kev... alam ko na. Bakit di ka na lang maghanap ng work? Please?

Uh-oh. work, job.. allergic ako sa words na yan eh. Di talaga ako sanay magtrabaho, pero ok lang naman sa dad at mom ko kasi honor student naman ako simula kinder at panlaban din ako ngayong college.

Kevin: W-work?
Leighan: Oo.

nakatingin siya sakin, patingala, medyo maliit kasi siya eh tapos hawak niya parehas ung kamay ko, para siyang bata na humihiling ng ice cream. Gusto niya akong pagtrabahuhin, pero ano sasabihin ko? Mahirap maghanap ng trabaho ngayon lalo na kung gagamitin ko yun sa studies plus dorm plus pagkain. Kung sa Salvador U ako mag-aaral, libre na pampa dorm, pati allowance meron na san ka pa? mga babayarin na lang tulad ng fieldtrip ang kailangan kong paghirapan, pero pag ganto lahat lahat. Pero... di ko siya pwedeng biguin.

Kevin: Uhhhm... ok, I'll try my best para mahanap ng work, as soon as possible.
Leighan: Eh kung tustusan ka na lang namin?
Kevin: NO! nakakahiya. Wag na.
Leighan: Sige mag work ka na lang tapos dito ka na lang tumira.

Nilapitan ko siya lalo tapos pinisil ko yung cheeks niya, hawak niya yung bewan ko ngayon.




Kevin: Lei, sorry pero di pwede. Ayoko kasing pumangit ang image mo kapag ganun. Di pa tayo pwedeng magsama sa iisang bubong, di pa tayo kasal diba? Mabuti pa, sisimulan ko nang maghanap ng work ngayon.

[writerWannaBe]

Hooo. Ganda ng recipe na to a? Support ko tooo :">
Im mia pala. Pasupport din naman ako nung story ko sa baba. Thnaks!

[aianananalalala]

Hooo. Ganda ng recipe na to a? Support ko tooo :">
Im mia pala. Pasupport din naman ako nung story ko sa baba. Thnaks!

haha salamat po... sure... babasahin ko rin po yung sa inyo....

Chapter 2-- Beauty, Beast and the Witch

Kevin's POV

So ayun na nga, naghanap ako ng work, mga isnag linggo din, kahit nakakapagod sulit na rin kasi kasama ko si Lei. At ayun nga, nagbunga naman ng magnda yung matiyaga naming paghahanap ng trabaho. Natanggap ako sa isang restauran, ang Beauty, Beast and the Witch, nung una di ko gets kung bakit yun yung pangalan ng restaurant na yun, pero na gets ko rin nung nakita ko yung may ari... isang gwapong lalaki na chef, para sa asawa niya daw yung restaurant na yun at nakita ko na di sila close ng mga byenan niya, so gets niyo na rin? Beauty yung asawa niya, yung Beast at Witch ay yung mga Biyenan niya.

 

Maganda dito, maayos ang serbisyo(ewan ko na lang kung mangyayari pa yun ngayong nandito na ako ). Malinis din sila gumawa pero parang nakakatakot yung mga empleyado, feeling ko laging ang sama ng tingn nila sakin, o baka naman ganyan lang talaga sila tumrato ng mga bago. I believe na matutuo rin ako pakisamahan sila.

 

Nahihirapan talaga ako sa trabaho ko. Unang linggo ko kasi puro paglilinis, tapos mga susunod na araw nag seserve na ako, dapat mabilis ang kilos, pero nakakatakot baka makabasag ako napakacareless ko pa naman. At hanggang ngayon di pa rin nila ako pinapansin at tuwing dumadating ako bigla nila hinihinaan yung pag-uusap nila dahilan kaya nacoconscious ako o napapaisip na ako yung pinag-uusapan nila.

 

May 11 na at simula na ng enrollment namin, at magtatatlong linggo na rin ako sa work, nagpaalam muna ako kay boss para pumila sa evaluation at sa iba pang prseso ng enrollment except sa Cashier, wala pa kasi talaga akong pambayad, pero mas maganda na kasing mag-umpisa ngayon at least konti na lang ang gagawin ko sa susunod at pag sumabay pa ako sa susunod eh sobrang haba ng pila, ayoko pa naman ng ganoon ayoko ng sobrang sikip.

 

May 13, cashier na at sabi ko nga di pa puwede kaya pumasok na ako. Si Lei muna ang magbabayad pinasabay ko siya kina Carlyn. Nasa jeep kami ngayon katulad ng mga nakaraang araw, yun nga lang, hindi kami ngayon sabay na bababa, mauuna siya.

 

Leighan: Ayan! naiwan ko pala ang payong ko! Ang init pa naman!

Kevin: Naku! ikaw talaga... mamaya sasakit sakit na naman yang ulo mo eh.

Leighan: Sorry naman.

Kevin: Oh, ayan ang payong.

Inabot ko yung payong ko, di bale nang ako ang mainitan wag lang siya, ayokong nagkakasakit yan eh.

Leighan: No, pa'noka naman?

Kevin: Ayos lang... kesa naman ikaw. Ayan, malapit ka nang bumaba... babay na...

Leighan: Sige sige... bye huh... Text text na lang

Kevin: Aw! yung phone ko naiwan ko!

Leighan: Huh?! Pano na yan??? Sige, makitext ka na lang pag pwede huh.

Kevin: Sige, basta ingat ka ha. Bye. Love you

Leighan: Same to you.

 

Haha... nahihiya kasi siyang magsabi ng I LOVE YOU TOO sa public. Korni daw. Abnormal eh... pero cute pa rin naman. Kiniss ko muna siya sa forehead niya bago siya bumaba. hay, malungkot na araw na naman.

 

Mga mag iisang oras na rin ako nandito sa work at padami ng padami ang mga tao,  malapit nang magsiksikan. Nagseserve ako ngayon kaya naman nalilito ako, ang bagal ko kasi at ang daming nagrereklamo(sa tingin ko). Ang init!!! pawis na pawis na ako at ang sakit na ng mga paa ko. Ngayon ko lang naranasan 'to. Sobrang dami ng tao ngayon, at nakakalito na talaga...

 

BLAAAAG!!!

 

Patay! eto na nga ba ang kinakatakot ko eh. Nakabasa ako ng baso, dalawa lang naman pero nakakahiya at baka matanggal ako. Pwede ko namang bayaran yun nga lang baka di na nila ako pagkatiwalaan sa work na ito.

 

Lumapit sakin si Chef.

 

Chef: Iho, ano'ng nangyari?

Kevin: Chef, sorry po. 'Di na po mauulit, bigla po kasi ako nahilo eh.

Chef: May sakit ka ba? Eh bakit ka nag tatrabaho?

Kevin: Chef, wala po, di lang po ako nakakain ng maayos kanina.

Chef: Sige na... 'wag na sana maulit, bumalik ka na sa trabaho.

Kevin: Sige po... pasensya na po talaga.

 

Mga ilang minuto pa lang ang nakakalipas pagkatapos ng malaking kahihiyan na yun, bilang umulan... biglaan talaga as in ang lakas. Naisip ko kaagad si Leighan. Ang malas ko talaga!!! Una nakabasag ako, tapos umulan wala akong payong, tapos wala akong cellphone! Kailangan ko itext si Leighan.

 

Kevin: Pre, dala mo ba cellphone mo? Patext naman oh.

 

Nilapitan ko yung sa tingin ko pinaka mdaling iapproach. At di naman niya ako binigo.

 

Sige... basta wag ka papahuli ha. Mahigpit kasi yan si sir sa cellphone, gusto niya nakatuon lahat sa trabaho.

Kevin: Makakaasa ka pre. salamat.

 

To: Lei

Babe, musta? sumilong ka ha, baka mabasa ka... ingat.

 

Di ko pa nasesend biglang may lumapit sa kin. Psh! Si chef.

 

Chef: Kevin, I thought it wont happen again?

Kevin: Eh Chef...

Chef: Tama na... mabuti pa mamaya kakausapin kita, clean time ok?

Kevin: Ok po...

 

Kinuha ni Chef yung phone tapos binalik sa may ari, I think napagsabihan din siya like me. Ah... I hate this!!!

 

Leighan's POV

 

Umuulan na. May bagyo daw pala eh. Ok lang naman ako, kasama ko naman kasi sina Carlyn, Ahra at Fergie, pero si Kevin hindi eh. Binigay pa kasi niya yung payong niya eh mas sakitin pa nga siya. Tapos naiwan pa niya yung cellphone niya. Dang!

 

Natapos din ang pagbabayad sa cashier. Akala ko macucut off pa kami, naku humanda sakin si manong guard(feeling matapang eh haha!). Gusto ko pa sana daanan si Kevin sa work para sabay na kami, kaso masyado pang maaga. 8:00 pa ang uwi niya at 5:30 pa lang, ilang oras pa ako maghihintay kaya nagdecide na akong umuwi... MUNA, mamaya pupuntahan ko siya.

 

7:30 na at gusto ko SANAng sunduin ssi Kevin kaso sobrang lakas ng ulan, baka kung ano mangyari sa sakin, takot pa naman ako sa kulog, nag-aalala talaga ako sa kanya pero siguro naman friendly ang mga kasama niya at sasamahan siya umuwi dito.

 

8:15 na... siguro pauwi na yun.

 

Tok Tok Tok...

 

Nakatulog na pala ako at may kumakatok na, si Kevin na siguro... aw! 9:14 na? Sobrang ginabi na ata siya? Pagbukas ko ng pinto... isa lang ang naging reaksyon ko, I'm like Bakit-naman-nauna-pa-si-mama-kesa-kay-kevin???!!! Nakatulala lang ako, sobrang nag-aalala na kasi ako eh. pagpasok ni mama...

 

Leighan: Ma, bakit nauna ka pa???

Leslie: Huh? Bakit? Wala pa ba si Kevin?

Leighan: Opo eh, nag-aalala ako.

Leslie: Baka naman nag OT siya.

Leighan: Super OT?

 

Nagdecide na kaming sumundo, ok na ang lahat nang biglang may kumatok. Sana siya na, or else... naku! Ano na gagwin ko sayo Kevin?Di naman ko nagkamali at si Kevin nga ang kumakatok, pinapasok ko siya agad. He's wet and nanginginig na. Wala nga kasi siyang payong eh. Pero bakit kaya siya sobrang ginabi? Umupo na agad siya sa sofa tapos tinabihan ko siya. Nanginginid talaga siya. Ano na ang gagawin ko? Kasalanan ko ito eh.

 

Leighan: I'm sorry.

 

'I'm sorry' talaga ang una kong nasabi... I am really sorry. Tapos niyakap ko siya. Ang init niya. Nagpaluto ako kay mama ng noodles para mainitan naman siya. Di ko na napigilan ang sarili ko at niyakap ko ulit siya at umiyak... sobrang naiyak ako. Kasalanan ko talaga ito.

 

Madalling araw na pero nasa tabi pa rin niya ako... baka kung ano'ng mangyari sa kanya, mabuti nang ako nasa tabi niya. Pinatulog ko na si mama sabi ko ako na ang mag-aasikaso kay Kevin, ako na ang nagpupunas sa kanya, ang taas ng lagnat niya eh. Hahawakan ko sana ang kamay niya pero nakasara at ang higpit ng pagkakasara. Pinilit kong buksan at nakita ko kung ano yung hawak niya. May 500 pesos siya na hawak. Nagising siya at tumingin sa'kin.

 

Kevin: You're still here?

Leighan: Hindi, wala ako dito... nananaginip ka lang.

 

Tapos pumikit ulit siya.

 

Leighan: Huy! Joke lang!

Kevin: Joke lang din, syempre alam kong ikaw yan. Bakit nandito ka pa? Matulog ka na. Papanget ka niyan eh.

Leighan: Ikaw naman! Salbahe! Ahhm... san galing 'to?(pinakita ko yung 500)

Kevin: Sahod ko.

 

Tapos nilayo niya yung tingin. He's so down. Bakit ang aga niyang nakuha ang sahod niya? I thought next week pa. And bakit ang baba.

 

Leighan: Akala ko ba next week pa?

Kevin: Akala ko din eh. (Grin)

Leighan: Wag ka nga! Ano ba kasi to?

Kevin: Sahod ko nga... wala na kasi akong trabaho eh. Dapat nga 1000 yan eh kaso nakabasag ako ng baso kanina ng dalawang baso. Tapos kanina nahuli akong nagtetext. Sorry di ako naka text.

 

Madami pa siyang kinuwento, tulad nung kinakausap siya, nasigawan pala siya, kasi kinakausap siya eh tingin ng tingin sa labas tapos titingin sa orasan, di na naman daw siya nakapag explain. Well, I can't blame his manager, toyo kasi eh.

 

Kevin: But don't worry hun. I'll do everything para magkawork ulit ako

Leighan: Uhm, wag na. (hinga ng malalim)

Kevin: Anong wag na?

Leighan: Wag ka nang maghanap, ayoko na nito, ayoko na na makikita kita na nahihirapan. Pano na lang kapag kailangan mo nang mag board tapos nagkasakit ka? Sino na lang mag-aasikaso sa'yo?

Kevin: So... what do you want to point out?

Leighan: Sa Salvador U ka na lang mag-aral. You're safer there.

Kevin: pero magkakalayo tayo.

Leighan: Kesa naman magkalapit nga tayo pero nahihirapan ka naman. Sa SU lahat ng kailngan mo nandun na.

Kevin: Kaya ko naman eh.

Leighan: Nope, hindi mo kaya kaya go on... Study there, and... it's way better there.

 

We paused for a moment and we stared at each other. Then he hugged me. I know he's already crying.

 

Kevin: Im sorry... I'm so sorry... i know you're dissapointed.

 

What a feeling! The world is hugging me. But we have to free ourselves. Namumula ang mata niya at parang bata na umiiyak. Ang cute niya.

 

Leighan: Medyo magaling ka na. Wag ka na umiyak kasi mabibinat ka pa. Sige na, matutulog na rin ako.

 

Palabas na sana ako ng kwarto para matulog sa salas pero...

 

Kevin: Wait, sleep here.

 

0.o

 

Kevin: Ibig ko sabihin dito ka muna. Dito ka na lang sa kama, maglalatag na lang ako sa lapag.

Leighan: Huh? Di na. Sa lapag na lang ako. Sige kunin ko lang yung kutson.

 

I turned off the light but after several minutes I cheked if he's already sleeping then I turned on the light again.  I don't wanna sleep, I can just stare at him all through out the night. The man that I will marry someday.