Ugly But Pretty Swan (Poster on Page1) - Chapter 51 [Updated: 03-15-09]

[lissy_14]

Haha. Oo, Nicole kissed Chris.
Ang daming witness oh! Hahahaha
Nakakabitin kuya!

[Sachiko]

hahaha, pasaway si chris nang asar pa, yan tuloy naasar din sya ni natalie, wahahaha 

[gioramik_gezel]

pagbigyan niyo na si chris
minsan lang mainlove yan eh

[Dakilang Procrastinator]

Lissy: Kaya nga daming witness, ayaw lang maniwala ng iba

Sachiko: Nakarma tuloy lol

Gezelle: Dapat hayaan na lang natin si Chris sa love life niya

[joewhana]

Parang di ko maimagine yung totoong Chris na magsasabi niya.

[-lheezie-]

Waaa. Ang kulit ni Chris! Lol. ;]]
Nasaan kaya si Nicole? ;]


<3Lhee.

[angeline116]

ghad. comments palang gusto ko tuloy magextend ng taym para mabasa ang next, anyway...

abangan ako bukas

[yummybean]

Whew! Talagang hindi marunong tumigil si Chris. Hahaha 

[Dakilang Procrastinator]

Update ulit. Masaya ang update at may kilig din ^____^

Joanna: Ako nga din hindi ko ma-imagine

Lhee: Bagay naman sa kanya ang makulit

Kalahi Charity: Heto na ang kasunod.

Sandy: Cute naman siya kapag makulit lol.


Chapter 19

Madison’s General Hospital 9:15 AM

Si daddy may emergency meeting kaya ako muna magbabantay kay mommy for the whole day.

Hindi ko matingnan ng derecho si mommy. Why? What if itanong niya si Nicole? Anong isasagot ko?

Pero hindi natagalan nagising na si mommy at pangalan ng kapatid ko ang hinahanap niya. i don’t want to be a hypocrite na sabihin na hindi ako nasaktan.

Tinawag niya ako kaya lumapit ako kaagad. “Nasaan ang kapatid mo?” She’s crying and I can’t help but to cry too.

“Mom, babalik si Nicole. May problema lang siguro.”

“Wala ba siyang sinabi sayo na kahit ano?” It's too painful to see your mom crying in front of you but you can't so anything to ease her pain.

“Nireport na ni daddy sa pulis. I’m sure pagdating ni daddy sa meeting niya, may balita na kay Nicole.”

“Sana nga… ”

“Mom, bumili ako kanina ng fruits. You need to regain your strength.”

“Wala akong ganang kumain.” Ah alam ko na kung paano kakain ito

“Mom, once you regain your strength, you can help us on searching Nicole.” She suddenly grabbed the basket of fruits I’m holding.

Works like a charm lol


Sa isang nayon ng Laguna

“Wow, I never thought  I’ll be back here. Dami ko tuloy naaalala.” Actually, kinakabahan ako. Nag-iba na hitsura ko, may makakakilala pa kaya sa akin?

Nagpunta ako sa bahay namin. Maliit lang siya at malayo sa kalsada. Nang makarating ako sa harap ng bahay, I can’t help but to cry. Naaalala ko ang namayapa kong ama, kahit mahirap lang kami eh masaya kami. Isang kahig isang tuka.

Nagulat na lang ako ng may tumawag sa akin.

“Ate Koikoi…” I can’t help but smile. I never thought I’ll hear that name again.

I’m so happy when I saw him. It’s Joshua

He hugged me. “Nakikilala mo pa pala ako ”

“Siyempre naman. Wow ate gumanda ka na. hindi ka na pangit ” Pabirong sabi ni Joshua.

Si Joshua, anak siya ng kaibigan ng tatay ko. He’s 10 years old. Ako na nga ang permanent tutor nito. Nung ipinanganak siya, ako na nag-aalaga habang nagtatrabaho ang nanay niya sa palengke bilang tindera ng mga isda.

Napansin kong lumungkot ang mukha ni Joshua, “Oh bakit ka sumimangot?”

“Kasi miss ko na si tatay ” Tatay din ang tawag niya sa tatay ko. Since wala siyang kinagisnan na ama, si tatay ang tumayong bilang ama para kay Joshua.

“Masaya na si tatay kung nasaan man siya ngayon.” Ngumiti na lang ako kahit gusto kong umiyak. Wala na rin akong magagawa sa mga nangyari sa nakaraan. All I can do is to face this with all the courage I  have.

Napagdesisyunan ko na din na dito ko na itutuloy ang buhay ko. Ayaw ko na bumalik sa Maynila. Siguro naman maiintindihan nila ang ginawa ko. Hindi ako nababagay sa isang mansion at magsuot ng magagandang damit at makihalubilo sa mga first class na tao.

“Ate Koikoi…” Napalingon ako.

“Ano yun?”

“Sana hindi ka na umalis… ” He hugged me again. I can feel the warmth of his heart.

“Siyempre naman. Namiss ko kayo dito. Mas masaya ang buhay dito kahit hirap tayo.”

“Alam mo ba, Ate…”

“Ano yun?”

“Nakita ko yung laro ni Chris Tiu nung isang araw sa TV. Ang galing niya, Ate. Gusto ko maging CHRIS TIU paglaki ko!!!”

Nang marinig ko yun, biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Pilit ko na nga kinakalimutan ang mga bagay na dapat kalimutan pero heto parang inilalapit pa yata sa akin.

I smiled at him, “I’m sure magiging magaling ka na basketball player.”

He just stared at me, “So alam mo palang basketball player siya. Nakita mo ba siya sa Maynila?”

Namula ang mukha ko sa tanong niya kaya tumawa na lang ako. “Ano ka ba, Joshua? Napakaimposible naman yata mangyari nun. Bakit ko naman makikita ang isang sikat na basketball player sa Maynila? ”

Pero deep inside I was hurt. Kailangan ko na silang kalimutan. I have to erase all the memories I had with them.

“Teka Ate, kumain ka na ba?”

“Hindi pa nga.” Sabay haplos sa tiyan ko.

“Oh sige dadalhan kita.”

“Sasamahan na kita.”

“Wag na, Ate. Sa ganda mong yan, baka mamaya harangin ka pa ng mga lalake diyan sa labas ”

“Sira! Kung ano ano pumapasok sa utak mo. Sige, bilisan mo nagugutom na ako.” Natatawa na lang ako sa batang yun. Halos mag-iisang buwan din akong nawala. Nilibot ko ang buong bahay. Una kong pinuntahan ang kwarto namin ni tatay. Ganun pa rin yun nga mas maalikabok ngayon.

Buti na lang walang ibang tumira dito. Kung meron baka nahirapan akong makiusap

tapos nakita ko yung picture namin ni Tatay nung naggraduate ako ng highschool. Parang kailan lang na lagi ko siya kasama sa pangingisda niya pero ngayon mag-isa na lang ako sa buhay.

Hindi ko na napigilan na pumatak ang mga luha ko


Sa may kalsada.

Joshua’s POV

Napansin kong may isang lalake na maayos ang damit, parang imbestigador tulad ng nakikita ko sa mga TV at pelikula. Lumapit ito sa akin.

“Bata, nakita mo ba ito?”

May inabot sa akin ang lalake na parang imbestigador na picture at nakilala ko agad ito.

“Opo, si Ate Koi Koi.”

“Sinong Ate KoiKoi?” Naguluhan yata yung lalake.

“Yun po ang pangalan niya.”

“Hindi ba Nicole Reyes ang pangalan nito?”

“Yun po yung tunay niyang pangalan pero Ate KoiKoi ang tawag ko sa kanya.”

“Sige salamat.” Napakapormal naman ng imbestigador na ito.

Umalis na ako kasi naalala ko na nagugutom na si ate.

Pagkaalis ni Joshua ay nagdial ng cellphone ang lalakeng imbestigador.


























































































































































































“Sir Chris, nakita ko na po si Miss Nicole Reyes....”


I hope you like this update Anong say ninyo sa cliffhanger haha!

[lyks_blue]

wahhh!!! si chris yung nauunang makahanap sa kanya..
ekk!!! super kilig.. pero baka hindi na sumama sa kanila si nicole..
tsk tsk. panu na kaya yun??

[zimplee_mi]

WOAH! Go Chris! Ikaw ang unang makakahanap sa kanya! Woot! Hep hep hoorah para sa'yo!

[mariaski]

Yehey!
Si Chris una nakahanap kay Koikoi!
Yehey!

[angeline116]

ang kyut ng pangalan..ate koikoi

nakahabol na ako

sooo....si Chris na nga ang nakahanap kay Nicole! yay!

[blue_berry]

YEHEY! Si Chris ang nakahanap kay Nicole, nku, mas nakakakilig siguro ang next chapter!

[Dakilang Procrastinator]

Thanks ulit sa mga comments. Abangan ninyo yung susunod na update