Ugly But Pretty Swan (Poster on Page1) - Chapter 51 [Updated: 03-15-09]

[Dakilang Procrastinator]

Ugly But Pretty Swan
© Dakilang Procrastinator


Character Descriptions:

Nicole Reyes
Natalie Fitzgerald
Chris Tiu
Daniel Tiu
Kristine Sanchez
Purity Ayala
Madison Sandoval
Kyle Lopez
Jeremy Cruz
Jerome Cruz

Character Poster

Chapter 1 [December 12, 2007]
Chapter 2 [December 15, 2007]
Chapter 3.1 [December 16, 2007]
Chapter 3.2 [December 16, 2007]
Chapter 4 [December 17, 2007]
Chapter 5 [December 18, 2007]
Chapter 6.1 [December 19, 2007]
Chapter 6.2 [December 19, 2007]
Chapter 7 [December 20, 2007]
Chapter 8.1 [December 21, 2007]
Chapter 8.2 [December 21, 2007]
Chapter 9.1 [December 22, 2007]
Chapter 9.2 [December 22, 2007]
Chapter 10 [December 23, 2007]
Chapter 11 [December 23, 2007]
Chapter 12 [December 24, 2007]
Chapter 13 [December 25, 2007]
Chapter 14 [December 26, 2007]
Chapter 15 [December 26, 2007]
Chapter 16 [December 27, 2007]
Chapter 17 [December 28, 2007]
Chapter 18 [December 29, 2007]
Chapter 19 [December 30, 2007]
Chapter 20 [December 31, 2007]
Chapter 21 [December 31, 2007]
Chapter 22 [January 01, 2008]
Chapter 23 [January 02, 2008]
Chapter 24 [January 02, 2008]
Chapter 25 [January 03, 2008]
Chapter 26 [January 04, 2008]
Chapter 27 [January 05, 2008]
Chapter 28 [January 06, 2008]
Chapter 29 [January 09, 2008]
Chapter 30 [January 11, 2008]
Chapter 31 [January 19, 2008]
Chapter 32 [February 15, 2008]
Chapter 33 [March 27, 2008]
Chapter 34 [April 5, 2008]
Chapter 35 [April 19, 2008]
Chapter 36 [April 29, 2008]
Chapter 37 [June 6, 2008]
Chapter 38 [June 8, 2008]
Chapter 39 [June 9, 2008]
Chapter 40 [June 15, 2008]
Chapter 41 [June 21, 2008]
Chapter 42 [July 6, 2008]
Chapter 43 [September 11, 2008]
Chapter 44 [October 3, 2008]
Chapter 45 [October 31, 2008]
Chapter 46 [December 9, 2008]
Chapter 47 [December 11, 2008]
Chapter 48 [December 21, 2008]
Chapter 49 [February 1, 2009]
Chapter 50 [February 6, 2009]
Chapter 51 [March 15, 2009]

[gioramik_gezel]

hi kuya, new reader here
gezelle name ko..
nice start..kelan next??

[Dakilang Procrastinator]

Chapter 1:

Kakalibing lang ng tatay ni Nicole. Siya lang ang tanging pamilya na itinuturing ni Nicole.

Flashback (3 months ago):

Sa hospital. Nakahiga sa kama ang ama ni Nicole. Napansin niya na babagon ang kanyang ama kaya agad niya itong nilapitan.

"Oh 'tay, bakit ka bumangon? May kailangan ka ba? Nagugutom ka ba?"

"Hindi. [Sabay hawak sa kamay ni Nicole] Mamimiss kita kapag wala na ako."

[medyo naiiyak] "Tay ano ka ba? Wag ka nga magsalita ng ganyan. Hindi naman mangyayari yun."

Who am I kidding? Cancer is a really big disease. I just wish I have the cure. I can't let down my father.

"May kasalanan ako sayo..."

[Natatawa] "Huh? Ano na naman yan?"

"You remember na we will be honest with each other after your mother died."

"Yup, what about it?"

"Hindi siya ang tunay mong ina."

Nabitawan ni Nicole ang hawak niyang baso.

[sarcastically laughing] "Tay naman, wag ka nga magbiro ng ganyan."

Tuloy pa rin sa pagtawa si Nicole para maitago ang pagiging awkward ni
 Nicole sa sitwasyon.

Hanggang sa marealized ni Nicole na seryoso ang ama sa sinabi nito.

Ikinuwento ng ama kung paano sila nagkakilala ng tunay na ina ni
 Nicole.

"Ang tunay mong ina ay isang sikat na modelo nung nagkakilala kami. Na-love at first kami pero siyempre mayaman siya at mahirap lamang  ako pero nagmahalan kami. May pamilya na siya nang makipagrelasyon ako  sa kanya. Alam kong mali pero itinuloy ko pa rin dahil sa pagmamahal ko  sa kanya. Bago niya ako iniwan, binigyan niya ako ng pinakamagandang alaala, ikaw yun."

Nagsimulang tumulo ang luha ni Nicole sa narinig na kwento. Niyakap niya ng mabuti ang ama.

"Isa lang ang sinisiguro ko. Hahanapin ka niya kapag wala na  ako."

"Hindi naman ako sasama sa kanya."

"Siya lang ang natitirang pamilya mo. At least, hindi ka maghihirap. Ayaw mo ba malaman kung paano mabuhay bilang isang mayaman? Di ba matagal mo ng pangarap yun."

"Pero hindi ko naman siya kilala. Gusto ko pero masakit yung ginawa niya sa atin."

"Nicole, anak. Madami ka ng pinagdaanan na paghihirap. Panahon na para makaramdam ng kaginhawaan sa buhay. Sigurado akong mamahalin ka ni Sophia....."


End of flashback

Napahinto sa pagmumuni-muni si Nicole ng may biglang tumapik sa likod niya, si Sophia, ang tunay niyang ina.

"We have to go, sweetie. I still have many appointments tomorrow."

Naiilang si Nicole sa nakikita niya. Ang tunay niyang ina, in her 40s wearing designer clothes. 5'11 ang height. Black hair, medyo maputi. Talagang mapapansin mo na galing sa mayaman na pamilya.

Napansin ni Sophia na nakatitig sa kanya ang anak.

"Do you need something?"

[nataranta] "Ah, wala po..."

Napansin ni Nicole habang nakasakay sila sa limousine ng kanyang ina, panay ang English nito at laging may kausap lagi sa cellphone nito. Parang laging busy ito at wala ng panahon sa pamilya niya.

Malay ko ba kung anong klaseng tao ito. Kahit na tunay na ina ko pa siya. Kung hindi lang sa huling pakiusap ni tatay, hindi ako sasama dito. Nakakailang.

Napanganga si Nicole nang bumaba sila sa limousine. Hindi siya makapaniwala sa laki ng bahay na nakikita niya.

I don't think na bahay ang tawag dito. Mansion. Feeling ko 50 rooms ang nasa loob ng mansion na ito. Aba! May swimming pool din. Wow! Swerte naman ng nakatira dito.

"Nicole sweetie, let's go inside."

Nang bubuhatin na ni Nicole ang mga bag niya, bigla siyang pinigilan ni Sophia.

"Nicole, we don't carry stuff here."

[puzzled] "We don't?"

Ipinaliwanag ng ina na lagi silang may taga-bitbit. They belong in a first class family. Of course it is expected to act that way.

May lumapit sa kanila na mga katulong at isa-isang binuhat ang mga bag na dala ni Nicole.

[shouted] "Why are you acting so slowly?! Pick it up and bring it to her room."

Nagulat lahat ng katulong pati na rin si Nicole.

Gosh! Kakatakot naman ito. Hindi ako siguradong makakatagal ako sa mansion na ito. She might be pretty but she's so mean and harsh.

Napansin na lang nila na may nakatayo sa main door ng mansion.

"Honey, nandiyan ka na pala."

"Medyo lang. Nang marinig ko yung amplified na boses mo eh nalaman ko na nandito ka na."

[Pinalo ng palambing si Henry] "Ikaw naman honey, ganun ba kalakas ang boses ko hahaha...."

Ipinaliwanag ni Sophia kung sino si Henry. Henry is the husband of Sophia. Sikat na businessman si Henry. Madami din itong pag-aari na pinanghahawakan. Madami din siyang business na pinapatakbo. Isa din siyang stockholder kaya mapapansin na talagang anak mayaman din si Henry. Henry is also in his 40s. Hindi mapapansin na nasa 40s na ito dahil matikas pa rin ang kanyang tindig. Mapapansin din na medyo may pagkabanidoso ito.

"Bakit hindi pa kayo pumasok sa loob? Medyo malamig na dito sa labas."

Pinagmamasdan mabuti ni Henry ang anak ni Sophia kaya kinabahan ng todo si Nicole.

"So Nicole is your name."

[too nervous] "Yyy-eess-sss Sir."

"Please call me dad."

[puzzled] "Huh?!"

"From now on, he's your father."

But I already have a father. Well, I don't have a choice but to follow their rules. Wala na rin akong ibang mapupuntahan kung dito lang.

"Take your time, Nicole. I know you just lost him. If you need a second father, I'm always here."

Natouched si Nicole sa sinabi ni Henry.

Now I see kung bakit siya pinakasalan ng tunay kong ina.

"Nicole, you take a bath while we prepare the dinner."

Sinenyasan ni Sophia ang katulong para dalhin ito sa kwarto niya.

Habang papaakyat na sila ng kwarto nito ay tinanong niya ang katulong.

"Gaano kadami ang mga kwarto dito?"

"Nasa 100 po."

[surprised] "Wow, never expect that this will happen to me."

"Ano pong klaseng bath ang gusto niyo?"

Nalito si Nicole sa tanong ng katulong.

At bakit? Ilang klaseng bath meron sa mansion na ito.

"Di bale na lang. Kaya ko naman mag-isa."

Nang pumasok sila sa kwarto, napanganga ulit si Nicole sa nakita niya.

"This is your room."

[surprised] "This is my room? Don't you think it's too big for me?"

This is my room? Parang ang hirap yatang isipin na room ko ito. Fully furnished na. Walls are pink and purplish. Parang pinagdikit-dikit na limang bahay ito sa probinsya.

"Actually, ito na yung pinakamaliit na kwarto sa buong kabahayan."

[sarcastically laughing] "Wow lucky me hahaha...."

Nang humiga siya sa kama, lumubog siya kaya napasigaw siya. Nataranta ang katulong.

[freaking out] "Pasensiya na po, hindi pa yata naayos itong kama ninyo."

[catching her breath]  "Ah ok lang. Nagulat lang ako. Kasi akala
 ko, lalamunin ako ng kama ko hahaha...."

"Anyways, kailangan ninyo na pong maligo kasi inihahanda na po yung dinner. Tawagin ninyo na lang po ako kung may iba pa kayong kailangan."

"Paano kita tatawagin? Teka ano ba pangalan mo?"

"May buzzer naman po sa loob ng bathroom. At Dina po name ko."

"Ah ganun ba. Salamat, Dina."

Lumabas na si Dina. Isinarado ni Nicole ang pinto ng kwarto niya.

Ngunit hindi pa nakakatagal ay may narinig siyang nagbubulungan sa labas ng kwarto niya. Itinapat niya ang tenga niya sa pinto.

"Nakita ninyo ba yung bagong anak ni Ma'am Sophia? Bakit ganun yun? Sobrang pangit."

"Oo nga. Walang siyang binatbat sa ganda ni Senorita Natalie."

"Kakatawa nga ang pagmumukha nun. May kamukha siyang clown sa carnival."

At tumawa ng tumawa ang mga katulong habang hindi nila alam na may nakakarinig sa kanila.

Tumalikod si Nicole sa pinto at umupo na lang.

Ganun ba ako kapangit? Siguro tama sila, kaya siguro walang nagkakainteres na may kumausap sa akin.

After couple of minutes, biglang tumahimik ang hallway at napansin agad ito ni Nicole.

Halos mapalundag siya ng may biglang kumatok sa kwarto niya.

"Sweetie, are you done? Dinner is almost ready."

"Not yet. I'll be there soon."

Dali-dali siyang pumasok sa kubeta. Nagulat na naman siya sa nakita. Napakaganda ng kubeta niya. Hindi siya makapaniwala na nangyayari ito sa kanya. May bathtub, marble ang sahig pati ang lababo.

Wow this is my bathroom. Complete accessories pa talaga hahaha.... Teka, paano pala ako kukuha ng tubig nito. Saan ako mag-iigib?

Lumapit siya sa bathtub, at may napansin siyang metal na kumikinang, pinihit niya ito, biglang may lumabas na tubig.

Ah ito pala ang gripo hahahaha.... Gosh, nakakaloka ang mansion na ito. Pero bakit sobrang lamig ng tubig?

Pinatay niya yung gripo, yung kabila naman ang pinihit niya. Napaso siya sa sobrang init ng tubig.

Gosh napaka-complicated naman ng kubeta dito. Sabay ko na lang bubuksan para warm water.

After 15 minutes in the bathtub, natapos din maligo si Nicole. Dali-dali niyang hinanap yung mga damit niya. Nakita niya agad ang isang white sleveless top at black jogging pants. Nagsuklay din, nagtoothbrush, at nanalamin bago lumabas ng kwarto.

Bumaba na sa living room si Nicole. Napansin niyang bukas ang TV kaya nanood siya. Isang gameshow ang palabas.

Nasagot lahat ni Nicole ang lahat ng tanong pero hindi niya napansin na nandun pala si Henry.

"You're a smart girl."

[surprised] "Thanks."

Sinenyasan ni Henry na umupo ang dalaga sa tabi niya.

Nang umupo si Nicole, nagulat siya dahil sa sobrang lambot ng sofa.

Wow, sobrang lambot naman nito. Siguradong mamahalin ito. Sana may ganito din kami nung nasa bukid pa ako.

"Alam kong naninibago ka pa lang sa bagong buhay mo. At kung may kailangan ka, wag kang magdadalawang isip na sabihin sa amin ng mommy mo."

"Salamat po."

Narinig nila ang boses ni Sophia. Napalingon si Nicole sa lakas ng boses ng kanyang ina.

"Ganyan talaga mommy mo. Sanay na ako."

[sarcastically laughing] "Ah ganun ba hehehe...."

Nagpunta na sila sa dining room. Nagulat na naman si Nicole.

"What's wrong, Sweetie?"

"This dining room is so huge."

"Really? [Lumigon-lingon sa buong paligid] Ngayon ko lang napansin."

"Anyways, let's eat."

Nang makaupo na silang tatlo, napansin ng mag-asawa na nakatingin sa kanila si Nicole.

"Bakit? Hindi mo ba gusto ng pagkain?"

"Hindi po sa ganun. Aren't we going to pray first?"

"That's right, we should pray first."

Sumang-ayon na lamang ang asawa.

"Thank you God for all the blessings that you given us this moment and for the coming days....."

Napansin ng mag-asawa ng total opposite si Nicole sa anak nilang si Natalie.

"I hope Natalie is like you."

[puzzled] "Huh?!"

Natalie? Sinong Natalie? Naalala niya yung name na yun nung narinig niya yung usapan ng mga katulong sa hallway.

"Natalie is my daughter, and your sister too."

"Ah ganun po ba. Nasaan po siya?"

"Naku, si Natalie. Malamang nasa party na naman yun."

"Party? How old is she?"

"She just turned 18 this year."

Turned 18? We're the same age pero paano nangyari yun.

Ipinaliwanag ni Sophia ang nangyari. Nang ipinanganak niya si Nicole, may asawa at anak na ito, si Henry at Natalie. Nainlove siya kay Robert kaya lang narealized niyang mali yun kaya iniwan niya si Nicole sa ama nito.

[still puzzled] "Ah ganun po ba."

"Mabait naman yun kaya lang may pagkapilya."

"Sana magkasundo kayo."

Nang kakain na sila, nagulat ang mag-asawa kung paano kumain ang dalaga.

She used her bare hands to eat.

[disappointed] "Sweetie, what are you doing?"

[tumatalsik ang pagkain habang nagsasalita] "I'm eating, can't you see?"

"We used utensils."

Napahiya si Nicole kaya napilitan siyang kumain na gamit ang kutsara at tinidor.

Mas masarap kaya kumain ng nagkakamay. Why don't you try it?

Sa isang party...

"Hey girl, why are you alone here?"

"Nothing, I'm just jealous of you and your sister."

"Bakit naman?"

"Kasi ba naman super close kayo."

"Well masaya at times but not all the time. Lagi kong kaagaw yun sa paggamit sa CR. Mas matagal pa yun gumamit kesa sa akin. Talo nga ako hahaha.... Dinaig pa ako ang pagka-istariray ko."

Tumawa na lamang si Natalie kahit alam niyang wala siyang magagawa sa sitwasyon.

Sana ako din, may kapatid....

Nung hindi na nag-eenjoy si Natalie sa party, umuwi na siya.

On Fitzgerald's Residence.

Maaga nakatulog si Nicole.

11 PM na dumating sa bahay si Natalie. Nakita niya hinihintay siya ng magulang niya.

"Oh crap! Hindi ko napansin na maaga pa pala. Bahala na kung anong sasabihin ko."

Nang pumasok siya sa loob ng mansion, nakita niya mommy niya na may pinipirmahan na papel while her dad is smiling at her, which is very odd.

"I know, Dad. I'm late again."

"I didn't say anything."

"But I know you're going to say something unpleasant."

"Why would you think I would say something unpleasant." Binigyan ni Henry ng stress yung word na 'unpleasant'

"Natalie, sweetie, you're Dad is going to say something."

Oh God! This is the moment. It's either, I'm grounded or I won't have an allowance for the next month. I'm sure either of those two are the possibilities that my Dad is going to tell me.

"Natalie.... I..."

Lalong kinabahan si Natalie.

Just say it, Dad.

"I, I mean, we have a surprise for you."

Natigilan si Natalie sa narinig niya.

Surprise?! Teka, tama ba yung narinig ko. This is a miracle, Hallelujah!!!

Natalie's eyes started to glow like a star in the night.

[overexcited] "Where is it? What is it?"

Gosh! I can't wait, ano kaya yun!!!

"I let your mom tell you what's the surprise."

"Gosh naman oh! Papatayin ninyo naman yata ako sa suspense."

"You still remember what you keep asking us when you were still a little girl?"

Napaisip si Natalie sa sinabi ng kanyang ina.

"A doll?" Sabay taas ng kilay ni Natalie.

Tumawa ang mag-asawa.

"If it's a doll then I don't want it."

"No, it's not a doll. Think again."

"What is this? A game show? [Upset] How about you give me my own condo or a new car."

[laughing] "Not possible hahaha...."

"Your little sister is sleeping in her room."


So what you guys think? Nagustuhan ninyo ba? Pasensiya na kung medyo mahaba ang first chapter.

Post your comments so I can make much better developments as the story progress.

[_sS3n_]

new reader po akoh!!! cute po nung story muh!!!! hintay ko po kasunod 

 (pAuL@h)

[Dakilang Procrastinator]

new reader po akoh!!! cute po nung story muh!!!! hintay ko po kasunod 

 (pAuL@h)

Thanks. Yan ipopost ko na yung kasunod. Sana hindi ka magsawa sa pagsupport sa story ko hehehe....


Chapter 2

Natigilan si Natalie sa narinig.

Natalie: "Did you just say 'little sister'?"

Nagsisigaw si Natalie. Pinigilan siya ng ama.

Henry: "Don't shout, Natalie. Baka magising pa yun."

Natalie: "Oh, that's right! Sorry, na-carried away lang ako hahaha...."

Henry: "You better go to sleep so you can see her tomorrow. Sasamahan namin siya ng mommy mo bukas sa school para makapag-enroll."

Natalie: "Can I go too?"

Henry: "After school."

Natalie tried to reason with his father pero hindi siya pinayagan.

Henry: "Makikita mo naman siya bukas ng umaga."

Natalie: "Ok fine, I can settle with that. Can I see her now?"

Sophia: "She's sleeping."

Natalie: "Pero sandali lang naman talaga."

Henry: "Sandali lang."

Natalie: "Yes, Dad, 60 seconds."

Pumunta silang tatlo sa room ni Nicole.

Nakatalikod ito.

Natalie [whispering]: "Wow, it is really true. I really have a sister."

After a minute, lumabas na sila.

Natalie: "Teka ano ba name niya?"

Sophia: "Sa sobrang excitement, hindi mo na naitanong. She's Nicole and
 18 years old."

Natalie: "Wow pareho yung name namin nagsstart sa letter N. And she's 18 too, I'm sure magkakasundo kami. At least may kasama na ako sa pagsshopping."

Natalie left laughing in the hallway.

Pagpasok ni Natalie sa room niya, binuksan niya agad closet niya para maghanap ng isusuot bukas.

Kinabukasan, maaga nagising si Natalie, naligo agad siya at nag-ayos. Pagkatapos nun ay dumerecho agad siya sa room ng parents niya para hanapin ang kapatid.

Natalie: “Dad, Mom, we should wake her up.”

Henry [still sleepy]: “Who?”

Sophia [eyes still closed]: “Sweetie, makikita mo rin siya mamaya sa breakfast. Go to your room and prepare for school.”

Natalie: “But Dad….”

Henry: “Go ahead, Natalie. We’ll talk later.”

Natalie [disappointed]: “Fine.”

Lumabas siya sa room at pumunta sa room ni Nicole para sumilip ulit.

Pagpasok niya ay nagulat siya sa nakita niya kaya napasigaw ito. Dahil sa pagkagulat, napasigaw din si Nicole.

Kakagising lang ni Nicole. Sobrang gulo ng buhok niya, parang dinaanan ng milyon milyong bagyo at ang damit niya sobrang gulo din, kulang na lang mahubaran siya.

[Natalie herself] Yikes! She’s so ugly. This is not what I expected!

Natalie: “Who are you?”

Nicole: “I should ask you the same question.”

[Natalie herself] Don’t tell me this is my little sister. This is unacceptable!!!

Nagulat sila pareho ng dumating ang parents nila.

Henry: “Bakit kayo nagsisigawan?!”

Sophia: “Is there something wrong?”

Natalie: “I just went here to see Nicole.”

Nicole: “Why would you want to see me?”

[Natalie herself] Oh great! This ugly duckling is my little sister. This is the worst ever!!!

Sophia: “That’s your sister, Nicole.”

Natalie: “Please tell me this is not true. I can’t believe this ugly girl is my sister!”

Henry: “Natalie, that is harsh. Apologize immediately.”

Natalie walked away.

Henry [comforting Nicole]: “Pagpasensiyahan mo na si Natalie. Ganun talaga ang ugali nun.”

Nicole: “Ok lang po yun.”

[Nicole herself] Naku pasalamat siya nandito ako sa bagong mansion. Kung nasa bukid lang tayo, pipilipitin ko ang leeg ng Natalie na yun at ibibitin ko siya ng patiwarik.

Sophia: “Sino ba naman ang hindi magugulat sa hitsura mo yan, Nicole.”

Henry: “Not you too, Honey….”

Nicole: “She just barged in my room. You know, it’s not nice to enter in someone else’s room without knocking.”

Henry: “Nicole is right, Honey.”

Maaga dumating si Natalie sa school kaya nagpunta agad siya sa tambayan ng mga friends niya. Nakita niya agad si Daniel.

Matagal na silang magkaibigan ni Daniel. Since they were 8 or 9. Ang common qualities nila ay pareho silang vain at interested on making themselves attractive in front of the public eye.

Daniel is a 6 footer guy with brown hair and green eyes. Daming nagkakagusto sa lalaking ito. Isa siya sa sikat sa school na pinapasukan nila. His passion is his modeling career. Kahit nagsschool siya eh may panahon pa siya magmodeling. Madami siyang ineendorse na product. Pati international scene ay napasok niya pero  mas gusto niya magmodelo sa Pilipinas dahil dun siya lumaki. Although he doesn’t look like a Pinoy, his father is Filipino while his mother is a Brazilian, which is already deceased.

Natalie: “Nakatingin ka na naman sa salamin….”

Daniel: “Siyempre, kailangan lagi akong gwapo.”

Hinampas ni Natalie si Daniel sa balikat.

Daniel: “Ouch, that hurts, you know!”

Napansin ni Daniel na may problem ang friend niya.

Daniel: “Bakit parang dinaanan ng bulldozer yang face mo hahaha….”

Ikinuwento ni Natalie ang nangyari pero hindi niya isinama yung part na pangit yung kapatid niya.

Daniel: “That good news! Ayaw mo nun, may kasama ka na sa pagka-kikay mo.”

Natalie: “I don’t think she’s a stylish girl. She’s a loser, that’s all I can say.”

Daniel: “Wow, that’s  harsh hahaha….”

Natalie: “Here’s the bad news, dito din siya mag-aaral.”

Daniel: “That’s much better! I can give her the Daniel Love.”[/b]

Sabay kindat sa kaibigan.

Natalie: “Oh please, Daniel. Hindi ka papatulan nun.”

Daniel: “How come? I’m the most hunkiest, most gorgeous, and most charming guy in this school.”

Natalie: “Keep dreaming, pal. All I can say is, Chris is much better than you. Speaking of, where is he?”

Daniel: “You keep praising my brother. Mas gwapo naman ako dun noh!”

Natalie: “So where is he?”

Daniel: “Padating na yun. Nung umalis ako, kumakain pa.”

After a couple of minutes, dumating na si Chris.

Natalie stood up and immediately hugged him.

Natalie: “Buti naman dumating ka na.”

Still hugging Chris.

Natalie: “Wow, ang bango mo naman.”

Daniel [nagbibiro]: “Kung maglolovey-dovey kayo, maghanap kayo ng private room, wag lang dito.”

Inalis ni Chris ang pagkakayapos sa kanya ni  Natalie.

Chris: “Ano ka ba, Natalie! Sobrang aga naman para yapusin mo ako.”

Daniel [sarcastically laughing]: “Damn, you got rejected, Natalie….”

Chris: “Anong ginagawa ninyo dito? Don’t you have classes?”

Natalie: “Actually, we’re just waiting for you.”

Chris: “Ok then, let’s go.”

Kinuwento ni Daniel na papasok dito sa school ang kapatid ni Natalie. And it made her upset.

Chris: “I didn’t know you had a sister.”

Natalie: “Yeah me too. I just met her this morning.”

Chris: “So can we meet her?”

Daniel: “That’s why I’m telling her because….”

Chris: “Don’t tell me, you’re going to show her your Daniel Love?”

Daniel: “Wait, how did you know?”

Tumawa lang si Natalie.

Chris: “Kuya, you’re a good looking guy but you’re dumb.”

Daniel: “Wait, that hurts….”

Nagtawanan lang sila habang naglalakad sa hallway.

On Fitzgerald’s residence.

Nasa dining room sila: Sophia, Henry, at Nicole. They are having their breakfast.

Henry: “We’re going outside today.”

Tuloy sa pagkain si Nicole. Hindi niya napansin na siya pala ang kausap.

Sophia: “Nicole, sweetie. Your dad is talking to you.”

Nicole: “Ah ako ba, I thought you two were talking something else.”

Sophia: “Nope.”

Nicole: “Saan naman po tayo pupunta?”

Henry: “We’re going to enroll you at Natalie’s school.”

[Nicole herself] Oh great! [disgusted] I have to deal with that mean girl.

Nicole: “Bakit naman po doon? Wala  na bang iba?”

Sophia: “Sweetie, it’s the first step para magkasundo kayo ni Natalie.”

[Nicole herself] I don’t think I can get along with that conceited girl! My life is going to be a hell if I spend another minute with that girl.

Nicole [showing fake smile]: “Great, I can’t wait.”

Nang dumating sila sa school, madami ng estudyanteng naglalakad. Sobrang laki ng school. Marahil ay may 100 buildings ang nandun at dami pang courts like basketball court, tennis court, football field, at iba pa.

[Nicole herself] Wow, I can’t believe na dito ako papasok. Napaka-exclusive ng school na ito. I’m sure milyon milyon ang tuition dito.

Napansin ni Nicole na madaming bumabati sa parents niya.

[Nicole herself] Siguro kilala sila dito. Well, who wouldn’t?

Kaibigan ng mag-asawa ang may-ari ng university kaya madaling nakakuha ng entrance exam si Nicole.

After 3 hours, natapos ang exam niya.

Nicole: “I hope I passed.”

Henry: “Of course you will pass. You’re a smart girl.”

Sophia: “Go ahead, sweetie. Look for your sister. We’ll be here, hihintayin naming yung instructor na nagcheck ng papers mo.”

[Nicole herself] I’m not going to look for that girl.

Habang naglalakad siya ay may biglang humila dito at sabay tinakpan ang bibig nito.

Natalie: “What are you doing here?”

Nicole: “What do you think you’re doing? You’re abducting me!”

Natalie: “Oh please! There’s no way I would abduct an ugly person like you.”

[Nicole herself] Naku Nicole magtimpi ka, baka makapatay ka kung hindi.

Nicole [showing fake smile]: “Mom and Dad enrolled me here.”

Natalie [shocked]: “What?! No way!”

Nicole: “What’s the matter?”

Natalie: “Why would they do that?”

Nicole: “Well duh! So I can go here.”

[Natalie herself] Pilosopo pala ang kumag na ito!!!

Natalie: “What I meant is, why would they let you enroll here?”

Nicole: “I don’t think you get the point.”

Natalie: “I get the point, you ugly duckling!!!”

[Nicole herself] Konti na lang, masasampal ko na ito.

Natalie: “Let’s just pretend we don’t know each other.”

Nicole [nagtaas ng isang kilay]: “Fine by me.”

Sabay alis ni Nicole.

Natalie: “Aba! Tinarayan pa ako! Who does she thinks she is?”

Tinuloy ni Nicole ang tour niya sa university hanggang sa may nabangga siya.

Daniel :”Oh no! My dress is ruined!”

Nagulat siya sa sobrang lakas ng boses ng kaharap niya. Napansin niyang gwapo ang nakabangga niya.

Nicole: “I’m sorry.”

Daniel: “Your sorry won’t return my clean and neat dress.”

Nang makita ni Daniel ang kausap niya ay halos masuka ito.

Daniel: “Don’t look at me!”

Nicole: “Huh?! Why?”

Daniel: “I can’t stand looking at ugly people.”

[Nicole herself] Isa pa ito. Pagbubuhulin ko kayo ng Natalie na yun.
Walang nagawa si Nicole kaya umalis na lang siya.

Dumerecho si Daniel sa hang out place nila.

Chris: “Bakit ganyan hitsura mo? Para kang nagdive sa putikan.”

Daniel: “There’s this stupid girl na kung saan saan nakatingin kaya nabangga ko.”

Chris: “Then why didn’t you dodge?”

Daniel: “Actually, I’m in the middle of daydreaming with the little sister of Natalie.”

Natalie: “Hay naku, Daniel. Wag ka ng umasa.”

Chris: “You’re the one who’s stupid. Kung hindi ka  nagddaydream eh di sana malinis pa yang damit mo.”

Daniel: “Do you have an extra shirt?”

Chris: “It’s on my bag.”

Daniel: “Thanks bro.”

Nang makabalik si Nicole sa testing office, nagulat siya ng bigla siyang niyakap ng ina.

Nicole: “What’s going on?”

Henry: “You passed.”

Nicole: “Really? I did?”

[Nicole herself] Hay naku, akala ko hindi na ako makakapasa. But I don’t think I’ll enjoy it here. Daming mean people dito.

Instructor: “Mr. & Mrs. Fitzgerald, Nicole is an exceptional child. She passed all the tests with good ranks.

Henry: “What’s her overall rank?”

Instructor: “Based on the exam, she’s one of the top 5.”

Natigilan si Nicole sa narinig.

[Nicole herself] Is this really true? Me? Being one of the top 5 in a prestigious university.

Sophia: “Sweetie, you did great.”

Henry: “So when can she starts?”

Instructor: “She can starts tomorrow.”

Nicole: “Don’t you think it’s too early for that.”

Sophia: “No sweetie. You should start as soon as possible.”

Instructor: “We’ll bring to your house later the class schedule, the books, and the uniform.”

Sa hang-out place ng tatlong magkakaibigan (Natalie, Chris, at Daniel).

Daniel: “What’s her name?”

Tinaasan ni Natalie ng kilay si Daniel.

Natalie: “Why are you so interested in her?”

Daniel: “I have a feeling this is it for me.”

Tumawa si Chris.

Daniel [grumpy]: “What’s so funny?”

Chris: “I’ve heard you said that line like a million times.”

Daniel [with serious face]: “Seriously, I think this is it for me.”

Natalie tapped Daniel’s shoulders.

Natalie: “Hay naku, friend. Just keep it to yourself.”

Daniel: “How about if we go to your place right now?”

Nataranta si Natalie sa suggestion ng kaibigan.

Natalie [freaking out]: “Ah….eh….”

Daniel [puzzled]: “Anong ah…. eh….”

Natalie: “I don’t think she’s ready yet to meet other people. Nicole is a shy girl.”

Daniel: “So that’s her name.”

Daniel eye’s started to glow like a star in the night.

Chris: “Hay naku, Kuya. Kung pag-aaral ang inaatupag mo eh di mas maganda ang outcome.”

Daniel: “Ang KJ mo naman, Chris. Eh bakit ikaw, wala ka pang girlfriend until now?”

Chris: “Ayaw ko muna problemahin yan? Sakit lang sa ulo ang mga girls.”

Natalie glared at him.

Chris: “What?”

Daniel [nagbibiro]: “Paano na si Natalie?”

Chris: “She’s not my girlfriend.”

Natalie [kunwaring umiiyak]: “You’re mean. After all the things you did to my body.”

Nagtawanan silang tatlo.

On Fitzgerald’s residence. 7 PM.

Nasa kuwarto si Nicole, just watching a Koreanovela.

Nicole: “Grabe naman ito, kakaiyak grabe.”

Biglang pumasok ang mom niya.

Sophia: “Oh sweetie why are you crying?”

Inexplain niya kung anong nangyari.

Sophia: “Ah ganun ba. Heto na nga pala yung kailangan mo sa school bukas. Hindi ka naming mahahatid kasi may meeting ako bukas at may important appointment ang dad mo out of town. Sumabay ka na lang kay Natalie."

[Nicole herself] Oh great! Baka kung saan ako dalhin ng conceited girl na yun! I’d rather to commute by myself.

Nicole: “Thanks Mom.”

Sophia: “Are you hungry?”

Nicole: “Nope.”

Sophia: “I know you miss your father. But I’m sure he’s happy now because you are living the rich life.”

[Nicole herself] I didn’t know na may kapalit pala ang lahat. I’d rather have my old life at least masaya ako nun.

Hindi na lang umimik si Nicole.

Sophia: “If ever you need something, don’t hesitate to ask, ok?”

Nicole: “Thanks.”

[Nicole herself] Hay, ‘tay. I miss you na. Sana bumalik ka na pero alam kong imposible yun. I’ll try to live my life as much as I can kahit sobrang mabuhay dito sa kinalalagyan ko ngayon. Alam kong proud ka sa akin and I won’t fail you.


Sana magustuhan ninyo ang chapter na ito. Please leave comments!

[sweetpink_plush]

Hi!
So far, I really love your story. You're Kawaii Senshi, right? I really like the story. Ang panget nga ni Nicole, pero maganda ugali. I like her!

And in fairness, ang ganda naman ni Nicole ah. si song hye kyo kasi

[curious.soul92]

Nice story. Continue mo.

[_sS3n_]

nu kaya mangyayari sa su2nod..... xcited na me...  hintayin koh po ha!!!!!!     


 (pAuL@h)

[leeholic jane]

nice story!! support ko po to..

[Abegail Roanne]

love it.next:)

[sweetpink_plush]

Meron akong pic ni HyeKyo na medyo panget and nerdy. Haha! Pero maganda pa rin siya

http://gallery.asianfanatics.net/index.php?act=image&pid=113339&page=139

[.HellisH.]

i hope you'll change your style in writing. why dont you use quotation marks instead of a script style. that's only a suggestion.

[aLmiRa007]

kuya! wahh. nice one. hehe. laki ng bahay ahhh. naku sige sabunutan na si natalie!

[Dakilang Procrastinator]

Thanks sa mga support ninyo. Sa Thursday na siguro ulit ang next update ko kasi Finals na this week. Just be patience. Sana hindi kayo magsawa sa pagsupport and please leave comments, mas maganda yun para malaman ko kung effective yung pinagsusulat ko hahaha....

sweetpink_plush: Thanks for supporting my story. Yup, that's my former username. Have you read my unfinished story before Renaissance Love, tinamad na kasi ako mag-update nun. Probably after this story, itutuloy ko yun. Pero sana hindi siya mabura hehehe.... Thanks ulit. Sana hindi kayo magsawa sa pagsupport. Thanks din dun sa picture ni Song Hye Kyo.

Reiko Sasaki: Hay naku Mare, read mo ito. mamamatay ka sa suspense at mga events. Feeling ko nga gawin na soap opera dito hahaha....

curious.soul92: Thanks for the support. Di ba ikaw yung Emily sa Lunatic? Hindi kasi ako sure kung ikaw nga yun hehehe....

leeholic jane: Thanks Justine sa support. Support ko din story mo hehehe.....

Abegail Roanne: Thanks for the support. Sana hindi kayo magsawa  hehehe...

.HellisH.: That's what I did on the first chapter kaya lang parang nakakalito kasi hindi alam ng readers kung sino yung nagsasalita. Hindi naman kaagad nila makukuha yung color coding ng characters. Thanks sa suggestion.

aLmiRa007: Thanks. Sige sabunutan natin si Natalie hahaha.... Abangan ninyo na lang kung anong mangyayari kay Natalie, nakakagulat hehehe....


Chapter 3:

Wednesday morning. 7 AM.

Nang bumaba si Nicole, nakabihis na, dala dala niya ang mabibigat niyang libro.

Wow bihis na bihis ang ugly duckling, saan kaya ang punta nito?

“Why are you wearing a uniform?”

“I’m going to school.”

“You’re not going to ride with my car.”

“Who says I’m going with your car?”

Pilosopo talaga ito. Naku kung hindi lang ako marunong magtimpi, nasabon ko na ang bunganga ng ugly duckling na ito!!!

“Just remember what we talked about yesterday.”

“I don’t know you already so there’s no need to pretend.”

Talagang hinahamon ako ng ugly duckling na ito. Makikita mo. Grrrr!!!

Sa sobrang inis ko, umalis na ako. Hindi ko matatagalan kasama ang hampas-lupa na yun!

“Finally umalis na rin ang conceited girl na yun.”

“So what do you want for breakfast?” si Dina.

“Kahit ano. Wala rin naman akong gana kumain ngayon.”

Since ayaw ko makasabay ang Natalie na yun kaya magcocommute na lang ako. Learning experience din yun para malaman ko kung nasaang lupalop ng Pilipinas ako naroroon. Buti na lang may mababait na tao dito na pwedeng pagtanungan kaya nakarating ako sa school, yun nga lang napaaga naman yata pero ok lang. Siguro itutuloy ko na lang ang tour ko, hanggang sa nakita ko yung basketball court.

"Siguro may practice ngayon kung sino man naglalaro dun."

Nang papalapit na si Nicole sa court, hindi niya napansin na tatamaan siya ng bola hanggang sa tumama ito sa mukha ng dalaga. Bumaligtad ito.

[Lungkot] Naku napuruhan yata ang babaeng ito.... Mabuti pang lapitan ko para makasigurado na hindi siya patay.

“Ok ka lang ba, Miss?”

Ouch! [dizzy mode] Ang sakit nun ah! Aba may gwapo pa, swerte ko naman. Bigla kong naalala na may tumama sa akin, hindi ko  alam kung ano, basta masakit yun!

“Miss, dalhin na kita sa clinic.”

Naalala niya yung pagkatama sa kanya kaya uminit ang ulo niya kaagad.

Kinuha niya yung 500-page hardbound History book niya at inihampas yun sa lalaki.

"Araay!"

“Siraulo ka naman pala! Sinong magiging ok pagkatapos tamaan ng bola?!”

Sakit nun ah! Di bale I deserve it naman.

Hindi nakaimik si Chris pagkatapos siyang sigawan ng babaeng kausap niya.

Wow! Kakaiba ang babaeng ito sa lahat ng nakilala ko, one of a kind. Ano kaya pangalan niya?

Mayamaya ay nakarinig sila ng sigawan. Mga babaeng malalandi na may pagnanasa kay Chris.

“Bakit mo hinampas si Chris?!”

Kasalanan naman niya yun eh! Kundangan naman ilabas nila ang bola sa court! Foul na nga yun eh! At least, may alam ako sa basketball. Nung buhay pa ang tatay ko, adik na adik yun sa basketball. Yun nga lang wala kaming TV kaya sa kapitbahay na lang kami nakikipanood.

“I’m sure gusto mo lang i-seduce si Chris!!!”

Oh please! Give me a break! I must admit gwapo siya. Pero kung ang gawain niya eh ang mambato, di bale na lang. Kahit siya pa ang natitirang lalake sa planetang ito, hindi ko siya papatulan and FYI, ayaw ko sa mga gwapo, mga manloloko ang mga yan. Nabasa ko yun sa mga pocketbooks hahaha.....

“Hindi ka magwawagi sa kasamaan mo!!!”

Kasamaan ko? Ako na nga itong nasaktan, ako pa ang masama?! Kakagigil ang mga bruhang ito ah! It reminds me of Natalie, hay naku! Ang daming meanies dito.

“Kung kayo kaya ang batuhin ng bola!!!”

Hay buhay, alis na nga lang ako. Mukha namang wala akong kapana-panalo sa mga asungot na ito....

Nagmamadaling tumakbo palayo si Nicole.

Hinabol ito ni Chris pero hindi niya naabutan.

Sayang, hindi man lang ako nakapagsorry. Hindi ko rin naitanong pangalan niya.

Naglapitan kay Chris yung mga babaeng nagsisigaw kanina.

"Ok ka lang ba, Chris?"             "Wag mo na lang pansinin yun, siguro may gusto lang yun sayo kaya nagpapansin."                 "Gusto mo dalhin ka namin sa clinic, mukhang napalakas yung hampas sayo, parang sobrang tigas pa naman yata nung librong inihampas niya sayo, kawawa ka naman....."

Hinanap ni Nicole ang room kung saan yung first class niya, History.

Pagpasok niya sa room, may bumati agad sa kanya. Kahit masama ang araw niya eh hindi na niya ipinahalata sa ibang tao kasi masama yun.

“Good morning.”

“Good morning din.”

“Anong nangyari sa mukha mo? Parang binato ka.”

“Kasi ba naman naglalakad ako eh bigla akong tinamaan ng bola sa mukha tapos yun bumaligtad ako.”

“That’s awful. Nagsorry ba naman yung nakatama sayo?”

“Naku humanda sa akin ang Chris na yun.”

Nagulat na lang ako ng biglang naglapitan ang mga kaklase kong babae sa akin at inulan ako ng mga tanong na para bang may bagong chismis na pwedeng pagpiyestahan.

“Really? You’re lucky!”

“Did he touch you?”

“He smells so good, isn’t he?”

Halos mahilo ako sa mga tanong nila. Ni hindi ko nga alam kung alin ang una kong sasagutin. Kakaloka naman ang mga ito!

“Wow, kilala ka na agad hehehe….”

“What did you do after that?”

“I smashed him with this book.”

Pinakita niya yung 500-page hardbound book.

Nagsigawan ang mga mga kaklase niya kaya lalo siyang naguluhan.

“What’s the matter? Why are you all screaming?”

Ang lakas ng trip ng mga ito.

“Chris is one of the popular guys in this school.”

And so? Eh ano naman care ko kung siya pa yung pinakapopular dito?! Kahit si Poncio Pilato pa yan, wala pa rin akong pakialam!

“But still, you’re lucky para kausapin ka niya. He rarely talk to girls.”

Lucky pa ba yun?! Eh feeling ko nga binasag niya ang skeleton ko [sabay touch kung saan tumama yung bola]...

“Well, it was a reflex. I’m so upset. He didn’t even apologize.”

“Good luck after that [Sabay tawa na nakakaasar]. I’m sure you’ll be popular in this school in just a matter of seconds.”

“Why is that?”

“Because you had an interaction with Chris.”

Diyos ko naman! Ano ba naman yun? What's with this Chris guy, hindi naman siya ang may-ari ng school na ito na pwede niya ako ipa-kick-out ng basta basta.

“What’s the big deal?”

“Kasi nga nakapag-usap kayo ni Chris. Hindi nga nakikipag-usap yun sa mga girls.”

“Ang lagi lang nun kinakausap ay yung si Natalie Fitzgerald.”

Oh great! That conceited girl! Well, I’m not surprised since magkakapareho sila ng ugali.

“Anyways, I’m Bernadette. I think magkakasundo tayo.”

“I’m Nicole, nice meeting you Bernadette.”

“Likewise.”

She seems nice. Mukhang magkakasundo kami


Sa hangout place ng magkakaibigan.

“What happened to your face?”

“I’m fine. This is nothing.”

Actually masakit siya pero something feels weird inside me mot especially my heart.

“Who did that to you? I’ll make that person pay!”

Naku kung sino man ang malanding babae na gagawa nun kay Chris, sisiguraduhin ko na hindi na siya masisikatan ng araw!!!

[Shouted] “I told you I’m fine!”

Nagulat si Natalie at Daniel.

“Bro, ano ba kasi nangyari sayo?”

Ikinuwento niya ang nangyari.

“But still, no one dared to hurt you like that.”

“So you’re saying you got beaten up by a girl.”

“Yeah and so?”

“I’m going to track her down and beat her ass until she turns like a pulp.”

“That’s not necessary. I’m fine.”

“You never know baka magkita ulit kayo.”

“Dapat lang. Para makapag-apologize ako.”

Para malaman ko din kung anong pangalan niya [Sabay blush].

“Are you crazy?! Siya ang dapat na mag-sorry, hindi ikaw.”

“Kasalanan ko naman eh.”

“Ano ba hitsura niya?”

Chris stated what he remembers.

Nagmatch ang description kay Nicole na kapatid niya.

Shucks! That ugly duckling! I’ll give her something to remember by!!!

Napansin ni Chris na kakaiba ang hitsura ng kapatid niya.

“Why are you wearing a reading glasses?”

“I’ve heard na super smart si Nicole. So I want to look like a nerdy student para hindi siya mailang sa akin.”

“Oh God! She’s smart not a loser hahaha….”

Napansin ng magkapatid na sobrang tahimik ni Natalie.

“Natalie, ok ka lang ba?”

“Kanina ka pang tahimik.”

“Yup, ok lang ako. May iniisip lang.”

Humanda talaga sa akin ang ugly duckling na yun!

“Don’t worry about that girl, ok? It’s my fault naman.”

I won’t let you have my man, Nicole!!! Even if I have to kill you!

Nang naglalakad na sila si hallway, napaisip si Chris.

That girl is really one of a kind although she’s not that good looking. She looks simple yet elegant. I like her attitude, she stands up on what she believes in not like any other girl. I think I should find out what’s her name and maybe we could be friends.

“Anyways, here’s my room. See you guys later.”

“Ok see yah munchkins. Mwah”

"Munchkins daw oh oh [Sabay tawa na nag-aasar]...."

"Shut up, Daniel!"


Pumasok na si Chris sa room.

Nagulat ang lahat except sa isang student na nakatutok ang mga mata sa libro dahil naghahanap ito ng sagot sa tanong ng instructor.

Saan na ba yun?! Nakita ko na yun, I'm positive na dito yun sa section ng Vietnam War.

After a couple of seconds....

Aha! nakita ko na sa sagot! Diyan ka lang pala nagtatago bwahahaha....

Biglang tumayo si Nicole.

“I found out the answer!!! Yes!!!”

Nang makita ko yung lalakeng nakatayo sa pinto, parang pamilyar sa akin ang mukhang ito hanggang sa nagflashback sa utak ko ang nangyari. Ito yung bastos na lalake na nambato sa akin, ano kaya motibo niya at nagpakita siya dito. Baka mamaya kung ano naman ibato sa akin nito kaya dapat alert ako. Humanda ka!

“What are you doing here?!” Tinaasan ko siya ng kilay! Aba siyempre, sino ba naman hindi kukulo ang dugo sa kagagawan ng lalakeng ito, panget na ako, lalo pa niya ako pinapangit! Grrrr....

“Oh it’s you.”

What do you mean it's me? Siyempre, ako ito. Duh?!

Lumapit ito sa kanya.

Nakatitig sa kanila lahat ng tao sa classroom pero hindi nila ito napansin.

“Thank God I’ve found you.”

I'm so happy to see her. Why? Yan ang hindi ko ang alam, basta napakagaan ng feeling. No words can explain the happiness I'm feeling right now.

[puzzled] “Huh?”

Ano ba naman ito? Ah alam ko na, siguro nagpapaawa effect siya dahil nasa public place. If I know, ang sama sama ng ugali nito. Napakaplastic! Hmmmph!

[whispering] “Yay, Nicole. Nakabingwit ka ng prinsipe.”

[whispering to Bernadette] “Shut up!”

I definitely NOT going to fall for his charm! Iba yata ako, marunong akong kumilatis ng tao.

“Actually, I was going to….”

Biglang humarap si Nicole sa instructor at sinabi ang sagot at sabay umupo. Umupo din si Chris sa tabi nito.

“That’s good, Miss Reyes.” Yung History Instructor.

[whispering to Nicole] “Just listen on what I have to say.”

[whispering to Chris] “You don’t have to apologize. It’s over.”

Biglang nagsalita ang instructor.

“Let’s have a 45 minute break.”

“Sir, parang sobrang tagal naman yata nun.”

Ang weird naman ng teacher na ito. Sobra sobra magbigay ng break.

Naglabasan ang lahat ang mga students.

Papalabas na si Bernadette.

“Bernadette, saan ang punta mo?”

[nagmamadali]: “Talk to you later.”

“Where are you going?”

Diyos ko naman! Pati mga estudyante ang weird din! Ano ba naman itong school na napasukan ko.

Hindi na ito nakasagot dahil nakalabas na ito ng room.

“What’s wrong with them?”

“That doesn’t matter.”

Anong 'that doesn't matter'?!  Paano kung paduguin ko yang mukha

“Ano ba talaga kailangan mo?” Sabay tinaasan ko siya ng kilay.

Actually, hindi ko alam pero gusto ko sanang....

“Finally. Gusto ko lang mag-apologize sa nangyari kanina. Kasalanan ko naman talaga."

Wow, finally, nasabi ko na din. Sana hindi na siya magalit [kaba mode]

Napansin niya na sincere ang binata.

“Ok fine.”

“So we’re ok now.”

Nicole smiled at him warmly.

Nang makita ni Chris ang smile na yun, parang may tumama sa puso niya.

What is this feeling? This is so new to me. I don’t know how to respond. What should I do?

“I’m Chris. And you are?”

Bakit ganito ang nararamdaman ko? Bakit kinakabahan ako? Hindi naman ako ganito dati. Damn!

“Nicole. Nicole Reyes.”

Teka.... tama ba yung narinig ko? Nicole? As in yung Nicole na kapatid ni Natalie?

“So ikaw pala yung kapatid ni Natalie.”

Oh crap! He’s a friend of that conceited girl! What should I do?!

“Actually yes but don’t tell anyone.”

[puzzled] “Bakit naman?”

“I just don’t like her. She’s so mean.”

Naku kung alam mo lang ang kamalditahan nun. Naku baka hindi mo na kausapin yun after na sabihin ko sayo pero hindi ko gagawin yun. Hindi naman ako broadcaster para ibroadcast ang kasuklam-suklam na ugali ng conceited girl na yun. Anong care ko sa kanya? Bahala siya sa buhay niya.

Tumawa lang si Chris.

Hay naku! Confirmed na talaga na weirdo ang mga tao dito. Ano kaya nakakatawa sa sinabi ko?

“Ah ganun talaga yun. Sanay na ako. But your secret is safe with me.”

I like this girl. She funny and very amusing. I think magkakagusto kami.

The class resumed.

After the class...

“Sige alis na ako.”

“Where you going? Wala ka na bang ibang class today?”

Oh no! Don't tell me, aalis na siya. Paano na yan? Parang ayaw kong matapos ang araw na ito.

“Wala na eh. Bukas ulit.”

[depressed] “Ah ganun ba? See you tomorrow na lang.”

I should do something. Hindi ako makakapayag na matapos ng araw na ito na hindi nakakasigurado na makikita ulit siya kaya....

“Nicole....” Napasigaw ako.

Napalingon ang dalaga.

“Huh?”

Lumapit si Chris sa dalaga.

What should I tell her? Should I ask her out? Naku, parang napakabilis naman yata nun? Think Chris think, paganahin mo yang utak mo....

“Are you free this weekend?”

Ano daw? Kaya tinitigan ko lang siya

Naku, hindi niya yata nagustuhan ko yung sinabi ko? Naku, Chris you've done it really! Magbackout na lang kaya ako, sabihin ko nagbibiro ako para damage control. Kaya lang baka isipin niya na playboy ako. Syet! Bakit ganito ang nararamdaman ko?! Kulang na lang eh sumabog ako sa sobrang kaba.

Feeling ko nga, nagkatitigan kami ng isang minuto. Ang awkward nung silence moment na yun.

“Hindi ko pa alam. Kapag wala masyadong homework then I’m free. If it’s not then busy ako.”

Hindi nagustuhan ni Chris ang sinagot ng dalaga.

[depressed] “Ok then. Maybe some other time.”

Mabuti naman nagsalita na siya. Akala ko naman iignore niya ako. Ok na rin ito pero mas ok sana kung I can spend time with her this weekend. Kakadepress lang.

[Dakilang Procrastinator]

Continuation. Nag-exceed na kasi. Masyado akong naexcite sa pagpopost hahaha.... Stay tune kayo.



Hangout place. 1 PM

Napansin ni Daniel na tulala ang kapatid.

“Bro ok ka lang ba?”

“I’m fine. I’m totally fine.”

Actually I'M NOT! I want to be with MY NICOLE but I can't [lungkot]

He smiled.

“Where’s Natalie?”

“Bakit? Miss mo na agad ang girlfriend mo.”

“Ugok, hindi kaya! Ilan beses ko bang uulitin na hindi ko girlfriend si Natalie. Friends lang kami.”

Bakit ba naman ganito ang takbo ng utak ng kapatid ko? Laging paurong. Hindi ba niya makita na kaibigan lang ang turing ko kay Natalie, yun lang wala ng iba. Mas lalo akong nadedepress kapag ganito ang kausap ko.

[rolling his eyes] “Sure, whatever you say.”

“You don’t believe me?”

“I believe you. Teka bakit ang weird mo ngayon after that ball hitting event.”

Ngumiti na lang ako para hindi na magtanong ang makulit kong utol.

“Well I’m not that entirely happy na may natamaan ako pero luckily nakilala ko na siya.”

“Sinong siya?”

“The girl of my dreams.”

Teka, tama ba itong narinig ko? Si Chris, may nagugustuhan na babae? Himala!

“Aren’t you the one who said you don’t like girls because nagdadala sila ng sakit ng ulo?”

“Not after today. I have a much better perspective in life.”

Hala nagdedaydream na naman ako hahaha....

“Natalie is still in her class. Siguro patapos na yun.”

Biglang umalis si Chris para hanapin si Natalie.

Eksaktong pagdating niya ay palabas na si Natalie. Nilapitan niya agad ito.

Inabot ni Chris yung mga librong dala dala ni Natalie.

“Thanks.”

“No problem.”

Wow he’s so gentleman [kinikilig]. Siguro na-realize niya na love na niya ako. I’m so lucky. Ganito pala ang feeling, grabe ang saya saya ko naman ngayon after ng nangyari kanina sa bahay. Hay naku, wag ko na isipin ang ugly duckling na yun, pampasira siya. Isipin ko na lang ang moment namin ni Chris ngayon.

“Natalie, hatid na kita sa inyo.”

“Bakit naman?”

Ayieeee, feel ko na mahal na ako ni Chris. Kakakilig naman si Chris, siyempre dapat talaga ihatid niya ako kasi mahal niya ako.

“Wala lang.”

“Don’t you have a practice today?”

“Nagpaalam na ako. Umattend naman ako ng practice kaninang umaga.”

“Ano naman gagawin natin sa bahay?”

Sumimangot si Chris.

“Madaya ka.”

Hala! nagalit yata! Ang engot mo naman din Natalie, ihahatid ka na nga eh iniinterrogate mo pa, shut up ka na lang.

“Paano naman ako naging madaya?”

“You always hangout in our house. Why don’t we hangout in your house for a change?”

Ano ba naman itong si Natalie? Daming tanong, daig pa ang imbestigador.

“I didn’t know you want to hangout in my house. You could’ve just asked.”

Yun lang naman pala eh. Ok yun sa akin, Chris, basta love mo na rin ako [kilig].

“That’s why I’m asking you.”

“Then we have a deal.”



Nang dumating kami ni Chris sa bahay, sinigurado ko munang wala si ugly duckling. Baka mamaya biglang mag-pop-out yun kung saan, baka matakot si Chris, masisira pa yung romantic evening namin.

Pinapasok ni Natalie si Chris sa mansion.

Dinala ni Natalie si Chris sa living room at binuksan ang TV. Dumerecho si Natalie sa kusina para maghanap ng ipapakain sa bisita.

Hmmmm.... ano kayang pwede? Aha! alam ko na, I remember Chris likes cheesecake. Perfect ito para sabihin niya sa akin na ako lang ang babaeng nilalaman ng puso niya at hindi niya kaya magkalayo pa kami. Gosh! I'm watching too much movies, nagdedeliryo na ako hahaha....

Bumalik ito sa living room.

“Kain ka muna.”

“Salamat.”

“Nagustuhan mo ba yung cake?”

“Ok lang naman. Teka, nasaan pala parents mo?”

Ok lang?! Ang tipid naman nito sumagot. Ah, alam ko na, nagpapakipot ka pa. Ok lang yan, Chris. Ako naman talaga ang karapat-dapat na babae sayo, wala ng iba.

“Ewan ko ba. Mamaya dadating na din yun.”

After a couple of minutes, may narinig silang boses na papalapit. Narecognized agad ito ni Natalie.



“Sabi ko naman sayo, ako na magdadala nito.”

Kainis naman itong si Dina. Ayaw pa akong payagan na tulugan siya.

“Hindi po pwede. Mapapagalitan ako.”

“Hindi ko naman sasabihin kay mommy eh.”

Napatigil si Nicole at Dina sa tapat ng living room kasi narinig nila na bukas ang TV. Hindi inaasahan ni Nicole na makikita niya na magkasama ang kapatid at si Chris.

“Good evening po.”

Naku, may bisita pala. Lagot ako nito. Dapat hindi na lang ako umalis. Katakot-takot na sermon na naman ang aabutin ko.

“May bisita ka pala.”

I shouldn't be surprised na magkasama since may relationship sila or whatsoever if ever na meron man. Tinitigan ko lang silang dalawa na parang hindi ko sila kakilala. Ayaw ko naman malaman ni Natalie na magkakilala kami ng 'boyfriend' niya, naku baka maguho ang buong mansion kapag nalaman niya.

“Kaya nga eh. Siguro, mas maganda kung iiwan ninyo muna kami.”

Sige na, shoopi na. Alis na kayo mga hampas-lupa. I'm with MY CHRIS!

“Oh ok.”

Akala mo naman kung sinong reyna ito, kukutusan kita diyan! Imbis na sirain ko ang araw ko makipagtitigan sa conceited girl na ito, tulungan ko na lang si Dina.

Hindi makapaniwala si Chris na ganun tratuhin ang kapatid. Alam niyang ganun din sila magkapatid dati nung una silang magkakilala pero madali silang nakapag-adjust sa isa’t isa.

“So that’s your sister?”

Shucks! He found out. What should I do? Hindi pwedeng malaman niya na saksakan ng pangit ang kapatid ko. Should I deny it?

“Hindi nga rin ako makapaniwala. Baka naman kung saan lang napulot nina Mommy ang taong yan.”

Chris felt disgust when he heard that comment.

“You shouldn’t said that. I should go.”

“Huh? Wait! Why are you leaving? Did I say something you didn’t like.”

[disgusted and upset] “Kita na lang tayo bukas sa school.”

Chris left.



Sumugod ni Natalie si Nicole sa kusina.

“Bakit ba naman sa dinami-dami ng panahon eh ngayon mo pa sinira ang chance ko kay Chris?!”

“Huh? Anong chance?”

“Don’t act like you don’t know, you dumb girl!!!”

“I really don’t know what you’re talking about.”

Ano ba pinagsasabi ng conceited girl na ito? Nabaliw na yata hahaha...

Naku, Nicole cool ka lang, don't lose yourself over this psychotic girl

Natalie: “I don’t believe you!”

Natalie’s voice echoed through the whole kitchen.

[nang-aasar] “Look Natalie, lumalabas na yang ugat mo sa may forehead mo. Papangit ka sige ka.”

Tumawa ako ng malakas para asarin siya. Matitikman niya ang bagsik ni Nicole bwahaha...

Sa sobrang inis ko, hindi ko kaya umalis na lang ako. Magbabayad ka, ugly duckling! Hindi pa tapos ang gerang sinimulan mo. Hindi ako titigil hanggang hindi ka lumuluhod sa harapan ko.

[showing devilish smile] “Oh well, that’s a great show, isn't it?”

[singing mode - yung kantang classic song na 'Ako Ang Nagwagi']Si Nicole ang nagwagi hahaha.... (Click ninyo na lang yung Ako Ang Nagwagi kung gusto ninyo pakinggan yung song)

Akala niya, maiisahan niya ako, nagkakamali siya.

Tumawa na lang si Dina.

“Wow, galing mo naman. Senorita. Paano mo nagawa yun?”

“Ah yun ba. Panahon na rin para matuto siya. The world doesn’t revolve around her.”




On Tiu’s residence. 7:30 PM.

“Bakit ngayon ka lang?”

“Galing ako sa bahay ni Natalie.”

“Ano naman ginawa mo dun?”

“I met Natalie’s little sister.”

[surprised] “Huuuuwwwwwwaaatttt?!?!”

“What’s the matter?”

“You trickster! How come you didn’t even bother to tell me?”

“Hindi naman ako nagtagal.”

“Teka, how does she looks like?”

“Does it matter?”

“Of course it matters.”

“It’s for you to find out.”

“You’re so stingy!!!”

Dumerecho agad sa room si Chris para magpahinga.























































































Bakit ganito ang nararamdaman ko? How come I miss her so much? I don't even know her.... Bahala na nga


So anong say ninyo? It's getting better na ba? Comments naman diyan. Thanks.