Chapter One
“Hoy, andyan na si Sir!” someone yelled.
There was a commotion as everybody rushed to get back to their seats… Kanya kanyang tulakan para makarating sa upuan agad; habang yung iba todo hanap ng mapapagtaguan ng balat ng kinakain nila. Bawal kasi ang kumain pag class hours, pero sa klaseng ito, walang bawal-bawal… lalo na pag gutom.
Ngunit dahil Homeroom time na at any minute now eh parating na ang adviser nila, heto sila at nagpapakabait, dahil alam nilang hindi sila kukunsintehin ni Sir Mar. As everyone settled down and tried to look innocent, the classroom door opened.
A stocky, big-bellied man entered, looking serious and composed. As usual. Tumingin tingin siya sa mga estudyante niya, as though spotting something wrong with their all-too-angelic expressions.
“Guys, if you think na napapaniwala niyo ko, you’re very mistaken. Lalo na’t nangangamoy ang sky flakes.” 
Natawa naman ang mga estudyante ng Fourth Year Integrity sa sinabi niya.
“Anyway, andito nga pala ako kasi may gagawin tayong importante.”Taasan ang mga kilay. Ano nga naman kaya yun?
“Ano ba. Palitan na ng seating arrangement. Say your tearful goodbyes!”
“Oh, tumayo na kayo… anong hinihintay niyo?” sabi ni Sir Mar. Tayo naman silang lahat, at nagsimula na si Sir na magtawag ng mga pangalan…
Ria’s POV:
Kanina pa akong nakatayo dito, and my muscles were seizing up due to a lack of movement. Ano ba naman yan, anong petsa na, hindi pa ako tinatawag…
Pati braso ko nangangalay na. On my left arm were my books, on the other was my bag, which was still half-open, nakalimutan ko nang i-zipper. Tiningnan ko yung mga hindi pa natatawag… yung mga taong most likely na makakatabi ko…
I saw Maffy, my best friend, standing at the very end of the line. She smiled at me and I did the same, hoping na sana, siya na lang ang makatabi ko.
“Ria.”
“Po?”
“Dun ka. Third row sa may aisle.”
Tumango ako to acknowledge that I had understood; tapos pumunta na ako sa bago kong upuan.
“Angelo… take the seat beside Ria.”
One of the jocks in class went and carried his bag with him. Tiningnan ko siya as he passed by… I wondered how the next quarter would go. Wala akong kahit anong idea kung anong klaseng tao si Angelo… pero dahil popular siya sa campus, I didn’t think too well of him, or any of his other peers for that matter. Ayoko sa grupo nila, ang yayabang kasi, wala naming maipagmamalaki. Mga gwapo nga, ang tatamad naman, minsan sobrang slow pa. Well, ayoko talaga sa kanila… maliban siguro sa isa, yung kababata ko, si Liam.
Nag-creak yung upuan sa tabi ko, cutting into my thoughts. When I looked, he smiled at me. Ngumiti din ako para hindi naman masabing bastos ako.
“Paano ba yan. Kopyahan tayo ha? 
” sabi niya sa akin in a low voice.
I went like, “HUH?” Was he expecting me to laugh?
Kakaloka naman. Sa lahat ng seatmate na pwedeng i-assign sa akin, ito pa? Wala na ngang kwenta humirit, nangongopya pa? Sheesh. Napakaswerte ko nga naman.
Angelo’s POV:
Man, was that a laugh?
Ang wirdo naman ng buhay kahit kailan. Honestly, that was my best attempt at being friendly. Darn, I don’t get girls!
Hmm, hindi naman pala lahat…
But as it’s Ria Antonio… well, I shouldn’t have expected anything less.
She was known for being hardcore-suplada. Especially sa mga friends ko. Ayaw niya sa amin, ewan ko ba. Kahit sa mga girls na sikat sa campus, masungit siya. Ang labo, eh kung tutuusin, sikat din naman siya dito. Ay, never mind. Aamo rin yan.
I just slumped my arms and put my face right in it, feeling extremely sleepy. Napuyat ako kagabi kakalaro ng RO with my friends. Nag-away kasi kami ni Elle, at ang pinayo nila saken maglaro at i-vent ang frustrations ko sa computer. It worked naman, coz by 2 am, I completely forgot about Elle. My friends really do know their remedies… IBA NA NGA PAG EXPERIENCED.
May sinasabi si Sir Mar pero hindi na ako nakinig. Wala namang tulong sa buhay ang mga tinuturo nila. Siguro kung magtuturo sila kung paano tratuhin ang mga clingy girlfriends, makikinig ako. But otherwise…
Nako, grabe na ang antok ko AMP. May isang subject pa… Physics… Kelangan ng pampa gising… Makapag chewing gum nga.
Wala kasing kape, kaya gum ang pampagising ko...
Napatingin ako sa bago kong katabi. Nagbabasa siya ng Physics book… wow. Napaka-worthwhile. Alukin ko kaya ng gum? Baka sakali.
“Gum? ” I offered.
