Since that day, lagi na namin kasama si Chris pag lunch. One time nga tinanong namin sya kung bakit hindi sya sumasali sa varsity ng basketball. He's tall, lean and cute. Did i just said that? Oh, fine. He is. Aminado naman ako dun.
Ang sagot nya sa amin?
"I haven't found what i've been looking for. Pag nakita ko na yun babalik ako sa paglalaro ng basketball. I've always loved to play pero...ganun eh." Oha? Na-gets nyo ba? ako kasi, hindi.
"huh? Naguluhan yata ako sa sinabi mo.""Tsk. Wag ka kasing tingin ng tingin sa akin! Nawawala ka tuloy sa sarili."Binatukan ko nga sya,
"Ang yabang mo talaga!" Naalala ko naman, mayaman nga pala sya. Last week kasi nung tinawag kami ni Mrs Kinston sa office nya nun ko lang nalaman ang surname nya. Sa classroom naman kasi, first name basis kahit mga teachers. At ang surname nya? D'aubigne. And what's worse? Nalaman ni Mitch na grabehan pala ang yaman ng mga D'aubigne. They own several companies here and abroad. Marami silang connections. Pero itong si Chris, hindi naman maarte. well, minsan lang pala. Nyaha!
"Oh? Inaaway mo na ako? Hindi ka talaga takot sa akin noh?" Ehem. h-hindi nga ba?
"Eh bakit naman ako matatakot sayo?""Uy, kayong dalawa nga tumigil na kayo dyan. Tara na sa mall! I need to buy a dress. Dadating na sila Dad and may party sa bahay sa saturday ng gabi. Pumunta din kayo ha!" Naalala ko naman bigla si kuya.
"mitch, paano si kuya?""kaya nga tayo pupunta sa mall para i-meet sya. Alam na rin nya at ayun pinagpapawisan na daw sya." yay. goodluck naman pala sa kuya ko. Pero mabait naman ang parents ni mitch eh. Ewan ko nga lang pag boyfriend issues na.
Pagdating namin sa mall, syempre ang gulo gulo namin. Itong si Chris, hindi ko naman maintindihan kung bakit ang lakas ng trip. Kanina pa ako inaasar eh
Ilang beses ko na nga sya nabatukan pero tawa lang ng tawa. Imagine?
"Si Shella ba hindi pa tumatawag?""Hindi pa, baka hindi na susunod yun."Maya maya lang nag ring yung cellphone ko. Nung tinignan ko yung screen, si Miro yung tumatawag! Oh my gosh! Crush ko yun! Kababata ko sya pero wala sya ngayon. Teka, bakit sya tumatawag eh ang alam ko nasa states ngayon yun?
Kaya kahit kumakain ako eh sinagot ko.
"Hello?" "Ritz! Ikaw na ba--" Out of the blue eh nawala si Miro. Yung pala inagaw ni Chris. At sa kamalas-malasan naman eh pinatay yung cellphone ko!
"ano ka ba? Akin na nga yan! Asar naman oh!""Kumain ka nga! Wala kang manners! Kumakain tapos nagtetelebabad." Oh, bakit ang sungit nito?
"Eh ikaw nga dyan mas walang manners nangaagaw ng cellphone ng may cellphone. Akin na yan! Baka tumawag ulit si Miro."At ang loko? Ayun, hindi inubos ang pagkain at tumayo. Hinabol ko naman, una cellphone ko yun! Pangalawa, si Miro yun eh. sayang naman!
"Hoy Chris! Akin na yan! Ano ba!""hah! Miro pala ha! Uminom ka ng milo para bumilis ka sa pagtakbo." sabay takbo naman. hindi ko na sya mahabol nun. Imagine, nasa mall kami tapos takbo kami ng takbo. Nakakahiya!
Tumigil naman ako nun, at sa inis ko gusto ko sya sigawan pero nakakahiya naman! Ah, alam ko na. Siguro naman isa o dalawa lang makakaintindi sa akin pag sumigaw ng..
"CHRIS, "Vous m'aimez. (You like me.)" Yan yung french na tinuro nya sa akin. Ibig sabihin daw nyan eh I hate you. Ayan, ipinagsigawan ko na dito sa mall.
At sinigaw ko talaga on top of my lungs. As in, to the maximum level ng boses ko. Fine, madaming tumingin sa akin pero mukhang wala naman nakaintindi. Buti naman, at kahit ma-gets pa nila yun. Kainis talaga yang si chris.
Aba, at ang loko huminto pala. Pag harap nya sa akin, naka-ngiti sya.
"Chris? Ikaw ba yung sinabihan nya ng--""Ate!" Whoa! Narinig nya! Ate? OH.MY.GOD!
