~Walk Me Home~Finished

[devil_jazmin]

can i have a full copy of this story?

can u send on my mail?

please?

devil_jazmin@yahoo.com

i wish mkpgreply k. .

[*o_0*]

i love the story.
it's a good thing no one died in the lead cast.
well, you can't blame me of thinking someone would, 'coz when i first saw the title, "A Walk To Remember" suddendly popped up in my mind. i thought the concept would be similar. hehe.  but i thought wrong.

hmm. i know you'll hate me for this.
i'm becoming such a b1tch, but it somehow bothered me you know.
i hope you can correct some mispelled words. hehe. peace


but hey, sure as hell i'd love to know what happened to william and pee when william left and when he arrived. in short i want a sequel, and how i wish you would grant it

please know that i'm very much looking forward to it. ^^
more power to you.
i'd be reading your stories.

and i hope to read more stories from you.

[ocean_deep]

woah!  i so love your story. pero nabitin ako.. it was like i was expecting the after 4 years senario... what happened and all. maybe i was expecting a wedding before they part ways. wahaha.. but will you do the part 2??? is their any part 2? i'm dying to read those... bitin ako sa love story nila.. and ang sad nung ending na i'm craving for more of a happy ending. ehehe...

diane here 

[adle]

to lily, *o_0*, and dianne
thanks a bunch for all the good words
it blew my head to indefinite proportions
 
and im really seriously considering putting the long epilogue that i made since i finished the story now,
because of you guys--
it's just that its not completely done since i had to keep adding information that it got longer than what i imagined.

im currently editing it right now as i am posting this reply
and in a few days or so i hope to be satisfied with what i've wrote and put it up

just heads up,
all the loose ends will be tied up through will's parents' story
i've had their story for so long in my head,
i just needed to complete their character
that wont be too far from what i already wrote in walk me home....
also, (whew! im committing a lot for myself here)
i began writing some stuff for the afterwards for will and pee
and its starting to feel like a sequel though i kind of vowed not to do one
especially right now that i have two other on going stories
but i'll continue writing it down though it wont be posted at least not until winter...

so, there you go...
i hope to hear more from y'all
something to look forward to
 

[ocean_deep]

i can't wait for a part 2.. is their a part 2 anyway? i hope so... coz i'm so bitin.. i want to know what happened in singapore and college days and when the time that they will see each other again... i was not satistfied that at the end, they both do the same thing walking together home, then the next day it's will's flight...

i wanna know more more and more.. that's all.ehehhe

[oO mhielle Oo]

This is just... GREAT. SUPERB.

May epilogue yay!

Kung nakita ko lang to dati pa... Very nice story. Brilliant plot, detailed scenes and add some super kakilig moments and voila! A page-turner. Well not technically. Page-clicker? Whatev. 

Well the bad thing is that my eyes hurt like hell. For 6 hours, my eyes were glued to the screen. And I was reading like crazy. Add some serious crying and now it's like I haven't slept for eons.

Anyways. Three thumbs up for the story, I'll even give you applause, the standing one. Keep it up.

Oh, and a very big yay for you.

[adle]

Paunang-silip

Alas-ocho impunto, tahimik na ang kalsada at kasalukuyang nagsisipag hapunan o nagsisipanuod ng panggabing drama ang mga tao. Ilang ilaw lamang ang nagbibigay liwanag sa daan at may isa o dalawang sasakyan na paminsan-minsan ay dumaraan.

Paikang lumakad si Lawrence, ilang mura ang naiusal niya sa bawat hakbang pauwi sa maliit na kuwartong tinutuluyan niya. Maga ang mata, putok ang kaliwang labi, at may bahid ng dugo ang kanang kamay. Hindi maikakaila kanino man na galing siya sa away. Pero sinumang kakilala ang makakita kay Lawrence, walang magdadalawang isip sa kinahinatnan ng laban. Panalo. Panigurado.

Laking kanto, ulila sa magulang, palaki ng tindero ng ice cream na si Ka Timo. Walang nakaaalam kung paanong nauwi sa kamay ng matanda ang pagpapalaki sa anak ng mag-asawang dayo mula sa hindi maalalang probinsiya.

May ilang sabi-sabi noon na ang malambot na si Ka Timo ay mayroong masamang pagnanasa sa magandang mukha ng batang si Lawrence ngunit sa kabila ng murang edad ay nagawang mag-ahon ng takot nito sa makakating dila ng mga walang magawa. Ang sabi nila bawat progreso ng tao ay parating dahil dala ng pangangailangan, at dahil sa pangangailangang ipagtanggol ang karangalan ng nag-iisang taong nirerespeto niya, natutong makipagbasag-ulo si Lawrence.

Isang karaniwan ngunit maling pakiwari na sa dami ng gulo na kinasangkutan niya mula pagkabata na siya ang promotor ng gulo, ang mabilis sa galit at basag-ulo. Ito ay kabila ng katotohanang hanggat maaari ay nais niyang umiwas sa gulo, sa away, o kahit anong kumusyon, kung para lamang sa ikapapanatag ng loob ng kanyang tumatayong magulang na si Ka Timo. Ngunit ano mang iwas ay pilit siyang nilalapitan ng kaligaligan.

Maraming dahilan kung bakit lapitin ng away si Lawrence, ang una ay ang pagiging isang ulila na sadyang tawagin ng pansin, kung hindi ng awa ay ng  pangmamata. At dahil sadyang may mataas na pagpapahalaga sa sarili, turo ng namayapang mga magulang o ni Ka Timo o di kaya ay likas sa katauhan, marami sa basag-ulo ay mula rito. Ang ikalawang dahilan ay ang katotohanang sadyang biniyayaan ng bikas at kisig si Lawrence na hindi maikakaila ng sinumang makakita lalo na ng mga kababaihan, inggit at panibugho mula sa mga kalalakihan na humahantong sa mga panunuya. Madalas ay hindi niya binibigyang pansin ang mga pang-uuyam, at malimit ay ngisi o dili kaya ay indiperensiya na lalong nagpapasiklab sa pananaghili ng mga kalalakihan.

Hindi kakaunti ang naniniwalang sa malao’t madali ay magiging isang pariwara si Lawrence kaya’t sa labis ng gulat at pagtataka ng lahat ay ang patuloy na pag-aaral nito sa kabila ng pagpanaw ni Ka Timo sa ikatlong taon niya sa haiskul. Marami ang nag-akala na ang pag-aaral niya ay upang paluguran lamang ang kumukop sa kanya, si Lawrence at ang pag-aaral ay dalawang imahe na sadyang mahirap pagsamahin.

Sa ilalim ng aandap-andap na ilaw ay pinilit niyang lumakad ngunit ang kirot ng kanyang tadyang dulot ng nabaling buto ay nagpabuway ng kanyang katawan. Sumandal siya sa poste ng ilaw sa harap ng natitirang bahay kastila sa kanilang barangay.

Sunud-sunod na butung-hininga ang kanyang pinakawalan, umaasang mahahawi niyon ang kirot na halos gumupo sa kanyang ulirat. Kagat-labi niyang pumilit tumayong muli ngunit walang lakas ang kanyang tuhod para suportahan ang kanyang katawan. Isang ungol ang umalpas sa kanyang lalamunan ng tangkain niya na hawakan ang bahaging kumikirot. Napamura siyang muli at napapikit sa sakit.

Kaluskos ng pagbubukas ng bintana ang nagpamulat sa kanyang mata.
Sa kabila ng kalsada kung saan ang malaking bahay kastila na pagmamay-ari ng dating alkalde ay nakatayo, may isang bintanang capiz  na bumukas. Mula sa bahagyang liwanag na marahil ay ngmumula sa isang lampara ang nagbigay aninaw sa kanya kung sino ang nagbukas ng bintana.

Ulong bahagyang nakakiling ang pilit na tumatanaw sa kanya. Muling umandap paliwanag ang ilaw at isang singhap ang narinig niya. Nakita ng sinumang iyon na nasa bintana ang mga sugat sa kanyang mukha.

Hinintay niya ang muling pagsara ng bintana ngunit hindi dumating ang tunog sa halip ay papalayong yabag ng mga paa ang kanyang narinig. Napakagat labi siya sa sarili at nagpumilit muling tumayo.

Nagulat siya ng isang ingit muli ang kanyang narinig at ang pagbubukas ng maliit na tarangkahan. Likod ng isang dalagita ang kanyang naaninaw. Mariin niya itong pinagmasdan habang marahan nito muling isinara ang bakal na pasukan.

Bahagya siyang lumayo sa tanglaw ng ilaw. Nang umikot paharap ang dalagita ay agad nito siyang namataan, tanda na siya ang pakay nito sa kalsada. Siya ang taong nagbukas ng bintana.

“May mga sugat ka,” mahinang sabi nito. Malamyos ang kanyang tinig at bahagya nahigit ni Lawrence ang kanyang hininga ng makita niya ang mukha nito ng unti-unting lumapit sa ilalim ng poste.

Hindi siya agarang nakasagot hanggang tuluyang makalapit ito sa kanya.

Here's the first part of the prequel
It's been ages since I last wrote in Filipino and this had been really challenging,
translators are my constant companions.
I'm having doubts with the feel of the story though.
It feels like the words are too deep and using Filipino make it seem so unnatural.
Tell me what you think about it
and please do forgive me if the tone of the next part changes into less formal Filipino,
its really pretty damn hard!
 

[*o_0*]

whooa!
nagdugo naman ilong ko don.
haha. pilipinang pilipina ako pero, nkaka-nosebleed yun ^^

it's amazing though
astig! ^^

[ocean_deep]

nosebleed! hais... continue... nahihiwagaan ako... confused ako ehehhe

[hugz_n_kissez]

I LOVE THE STORY!!! kahit na may mga bagay na hindi naexplain.. pero yeah all in all i love the story.. keep on writing sis

-leigh

[music_lover06]

Wow!! Yay po for you!

Super ganda po ng story!! 

BTW.. Abi here po 

[lovelyprincess23]

hello.
pasend naman po ng copy sa e-mail ko.
kath_mlr08@yahoo.com

THANKS.

[hellgurlaku]

Waaahhh. Nakarelate ako sa lahat lahat. though, di naman kme magkabatch o magclassmate, nakarelate ako sa tmabayan under the tree, sa walking me home, sa kiss, sa exact words before saying goodbye and sa pagalis ni will, kse i'll be leaving too, and ayaw nmen magbid ng goodbyes, we hate goodbyes, so, see ya ang words nmen maski sa pagbaba ng phone. ILOVEIT. =)) sakto talaga. 

[rizzabisbal]

Grabe nakakabitin to! May part 2 ba?

[jophenmarie_weeks]

pwede po makahingi ng copy jophenmarie_weeks@yahoo.com..thanks po ,,godbless